Een fiscaal nummer duurt negen uur
Terwijl in Nederland de zon schijnt hoost het in Rome van de regen. Het is de eerste keer dat ik natte straten in de stad zie en alles is meteen een chaos. De Romeinen zijn onmiddellijk met paraplu’s gewapend, schuifelen met hun Vespa’s over de glibberige kinderhoofdjes en proberen wanhopig nog ergens te komen. Mijn plan is een fiscaal nummer te bemachtigen bij het belastingkantoor. Ik ben aanvankelijk hoopvol.
Maar het gaat zo:
8.14 De overvolle tram 14 richting station Termini geurt van de natte jassen.
9.27 Dat is in bus 40 naar Lago Argentina niet heel anders.
9.50 Ik neem tram 8, die gedeeltelijk wordt omgeleid, naar Piazza Nievo. Daar is verwarring waar de belastingdienst zich bevindt. Het derde gebouw dat ik probeer blijkt de juiste: de Agenzia delle Entrate. Iedereen komt er druipend binnen.
10.01 Bij de bonnetjesautomaat valt te kiezen uit richiesta (hmm, vermogensbelasting?), rilascio partita (afgiftes?), abilitazione al servici telemaci (geen idee), successioni (successierechten?), donazioni (schenkingen, maar welke Italiaan doet dat?). Maar daar staat ineens codicile fiscale (fiscaal nummer), en dat is de mijne. EB-0071 is het nummer uit de machine: het betekent 51 mensen voor me. Ik besluit eerst in de rij voor algemene informatie te gaan staan. Die valt nog mee. Twintig mensen willen hetzelfde.
10.05 Een vrouw print tien bonnetjes uit de nummertjesmachine en vertrekt met haar boodschappentas. Naast het apparaat hangt een mededeling dat je per nummertje maar één dienstverlening krijgt. De ambtenaren kijken wel uit. Bij de balie staat een medewerker die je eerder in een sportschool verwacht. Strak shirt met v-hals, prachtige bruine kop en een gouden ketting op zijn borsthaar.
10.18 Een man achter me dringt voor door zijn stok voor mijn benen te planten. Maar daarna ben ik echt aan de beurt. “Is het de eerste keer?”, vraagt de sportschoolman begripvol. Ik krijg een formulier van hem en hij wijst me twee deuren verderop waar ik een fotokopie van mijn paspoort kan maken.
10.31 Op de terugweg naar het belastingkantoor drink ik snel een kop cappuccino, een van de dingen die nog echt goedkoop in Rome is (0,85 euro). Ik zal bijna aan de beurt zijn.
10.39 Terug bij de belastingdienst. EB-0023 is aan de beurt. Mijn rij is welgeteld drie cijfers opgeschoten.
10.58 EB-0024 wordt negentien minuten later omgeroepen.
11.10 EB-0025. Twaalf minuten verder.
11.24 EB-0026. Ik besluit de krant de gaan lezen. ‘La Repubblica’ heeft een groot artikel over belastingparadijzen.
11.31 EB-0027. Ik ga rekenen. De gemiddelde wachttijd is dertien minuten, maar er zijn nog 44 cijfers te gaan. Oftewel 13 x 44 = 572 minuten. Ik moet zeker 9,5 uur moet wachten voor ik mijn fiscaal nummer kan krijgen. Dat is zelfs voor de ambtenaren te lang – die sluiten om 16.00 uur het kantoor alweer.
11.32 Ik sta op straat.
13.14 Eindelijk thuis, vijf uur later. Italië zal het nog een dag zonder mijn fiscaal nummer moeten doen.
(En hoe het afliep: ik ben twee dagen later teruggekeerd en stond al om half acht voor de deur. Nadat de rolluiken opengingen was ik de vijftiende die werd geholpen en het ging ineens razendsnel. Veertig minuten later had ik mijn felbegeerde fiscaal nummer op zak. Ik heb het gevierd met een croissant.).
Heb je alvast een nummertje getrokken voor morgen (zoals die mevrouw)? Dan ben je morgen als eerste aan de beurt en hoef je niet te wachten. Handig toch?
Succes met het verkrijgen van een fiscaal nummer. Alles op z’n(Italiaanse) tijd.
Klinkt een beetje als wat een studiegenote meemaakte. Ze ging een jaar studeren in Rome en wilde daarom een permesso di soggiorno aanvragen. Op de dag dat ze die mocht ophalen, was ze net weer een week terug thuis in Nederland…
Ik heb blijkbaar geluk gehad, want toen ik mijn codice fiscale moest aanvragen in Vicenza, heeft het me welgeteld 20 seconden gekost. Geen wachtenden voor mij en een ambtenaar die heel de dag maar één ding te doen heeft: wachten tot iemand een fiscaal nummer nodig heeft.
Al bevestig ik jammer genoeg de bureaucratische rompslomp in Italië. 2 jaar geleden werd mijn portefeuille gestolen met daarin mijn Belgisch rijbewijs. Dankzij een regeltje van de Europese Unie moet je dan je een nieuw rijbewijs aanvragen in het land waar je officieel woont, maar aangezien de Italiaanse staat geen gegevens van mij had, betekende dat dus formulieren in België aanvragen, laten vertalen in het Italiaans, laten echt verklaren in de rechtbank (inclusief op elk blad papier een fiscale zegel van 14,68 euro)…. Een grapje dat me 250 euro heeft gekost en 4 maand heeft geduurd.
Een bureaucratie die zo is vastgelopen – doordat men niet begrijpt dat het gaat om de burgers – dat het de maatschappij kapot maakt.
Immers, wie met een nummertje de gehele dag wacht, die doet niets nuttigs. De schade zal enorm zijn: Ik weet niet wat Rop kost, of verdient, maar in de meeste gevallen is een dergelijke dag geheel verspilt.
En dat is zonde.
Dat er nu een leuk stukkie uit kwam: de volgende keer kan het niet meer
‘Dat moet je een ander laten doen’, zei Wim Sonneveld al. En Hans Magnus Enzenberger beschrijft in ‘Ach Europa’ precies hoe dat 25 jaar geleden werkte in Italië. Het snelste is om daarin gespecialiseerde tussenpersonen in te huren, die precies weten hoe ze zonder te wachten, weliswaar tegen een kleine vergoeding, direct contact kunnen krijgen met de juiste ambtenaar. Samen hebben ze een pact om het doe-het-zelvers zo moeilijk mogelijk te maken, zodat die geen andere oplossing ziet als het inschakelen vaeen deegelijke tussenpersoon. Succes, we horen wel hoe het afloopt!
Dat klinkt enigszins naar de scène uit “Asterix verovert Rome”, waarin Asterix & Obelix het formulier voor vrijgeleide A-38 in “het huis waar je gek wordt” moeten zien te bemachtigen…
tip: stel zoveel mogelijk uit tot de aanstaande vakantieperiode dan staat er niemand in de rij en schiet alles heel snel op. Zo was het tenminste vorig jaar toen ik binnen 30min mij Partita IVA had geregeld en 4jr geleden de Codici Fiscali voor vrouw en kinderen
ik had ook een veel betere ervaring daarmee, gelukkig: in Milaan was het ook in 5 minuten geklaard.
waarom vroeg die man “eerste keer”? hoeft toch ook maar 1 keer??
met het permesso di soggiorno ging het mij ook vrij goed af: bij de questura buiten stond een rij van hier tot tokio met allemaal “extracomunitari”, dus ik zag het donker in (no pun intended). de agenten zagen mijn blanke hollandse kop en vroegen waar ik vandaan kwam en stuurden me gelijk door naar binnen. wat blijkt: voor EU en US is er een afzonderlijk loket, en daar stonden welgeteld 2 personen voor. dus lekker snel weer weg. “wat doet uhier?” werk zoeken. “heeft u een vast inkomen?” nee. geen probleem. stempeltje erop, en klaar.
na 5 jaar verlengen, toen ging het even wat minder vlot, ze hadden er klaarblijkelijk geen zin in. maar ik was toen 5 jaar verder, dus kende ik al een beetje het klappen van de zweep: goed opletten, en de juiste personen op de juiste manier aanspreken. ik had de klare permessi al op een stapel zien liggen, maar de ambtenaren zaten erbij en keken er niet naar. ik ben de rij voorbij gelopen naar het loket (er zat toch geen beweging in) en tegen de persoon achter het loket gezegd “volgens mij zie ik mijn permesso daar op de stapel, is dat juist?”. Hij keek een beetje verstoord, controleerde de stapel, zag de mijne, en gaf hem me! klaar!!! de anderen in de rij heb ik verbouwereerd achter gelaten. die zullen toen ook wel hebben begrepen dat je een stil zittende ambtenaar “aan” kunt doen… gewoon beleefd aanspreken en een duwtje in de goede richting geven!
Nu hoef ik nooit meer: permesso verloopt niet meer. voordeel van de EU.
Ik ken mensen van buiten de EU (extracomunitari) die elke keer door de hel moeten……..
Toen ik 2 jaar geleden mijn bijna verlopen p. di soggiorno wilde verlengen, werd mij verbaasd gevraagd: ‘Nederland? Zijn die nu ook al lid van de E.U?’ Toen wist ik dat ik veel geduld moest hebben.
Een bizarre maar volgens mijn vrouw volstrekt normale situatie wat betreft nummertjes, maakten wij mee toen we ons bedrijfje wilden openen. Het commercieel loket van de gemeente Rome ging om 9 uur open en om 12 uur dicht. Er werden max. 20 nummers uitgegeven. Was je te laat of nog niet aan de beurt geweest: pech gehad. De volgend dag opnieuw beginnen. Dus wij waren er al om 7 uur en bleken niet de eerste te zijn. Er stond iemand (de eerste die was gearriveerd) met een blocnoot met daarop de nummers 1 tm 20 (handgeschreven) en naargelang aankomst werden deze onofficiele nummers uitgedeeld. Dit om te voorkomen dat wanneer het kantoor opende, er geen ruzie zou onstaan. Tuurlijk was niet iedereen het ermee eens maar het werkte wel. Toen om 9 uur het kantoor opende, werden de officiele nummers getrokken door dezelfde persoon en eerlijk verdeeld.
Volgens mijn vrouw werd dit ook zo gedaan op de universiteit. Alleen ging het dan om 300 nummers en de kans dat er bv 4x het nummer 7 was, was erg groot.
Ik vraag mij af of in NL hetzelfde zou gebeuren of dat iedereen bij opening al duwend en rennend naar de nummertjes-automaat zou rennen.
@seerp: misschien ben ik te lang uit Nederland weg, en nog te optimistisch, maar iets zegt mij dat in Nederland, als duidelijk werd dat er zoveel onder-capaciteit aan de loketten was dat er dan iets aan gedaan zou worden om het in de toekomst to voorkomen.
dus zou een “nummertjestrekker” geen benodigde functie worden…
@Gerhard: ik denk dat je gelijk hebt. En waarschijnlijk zullen die medewerkers capabeler zijn dan die hier in Italie. Degene die wij te spreken kregen wist werkelijk niets. Welgeteld 1 vraag wist ze te beantwoorden. Gelukkig hadden die 3 uur wachten in de rij al aardig wat antwoorden opgeleverd. Want daar bleek meer kennis te zijn dan binnen het kantoor.
@Seerp: LOL! typisch….
Beste Andrea, (ja inderdaad ik roep Andrea op). Jij als kenner van Italie, Rome, de italiaan en onze vriend Sylvio. Wij missen je. Kom terug en verblijt ons met je toevoegingen, weblogs en commentaren.
Wat heerlijk herkenbaar. Je bent waarschijnlijk bij het Agenzia delle Entrate in Trastevere geweest, waar ik heb gewoond. Dezelfde bodybuilder is blijkbaar dus nog om je welkom te heten. Wacht maar tot je gaat proberen de permesso di soggiorno te bemachtigen, het kostte me vijf maanden en veel frustratie. Veel succes!