Cinecittà was ooit het Hollywood van Italië. Tientallen, zo niet honderden binnen- en buitenlandse films werden er gemaakt. Ben Hur, La dolce vita, zo’n beetje alle Fellinifilms, tot aan Gangs of New York. Maar de klad kwam erin. Het draaien van films aan de rand van Rome werd voor veel producenten peperduur en goedkopere filmlocaties dienden zich aan.

De Italiaanse filmstad draait al jaren met zware verliezen (audio). 2011 sloot af met 4 miljoen euro in het rood. Maar plannen om Cinecittà te renoveren en er ook een hotel, een forse parkeergarage en een spa te openen vallen bij het personeel niet in goede aarde. Al weken protesteren ze in tentjes voor de deur van de filmstad en slapen bij toerbeurt voor de bordkartonnen decors.

De vakbonden zeggen dat 80 procent van het personeel achter het protest in Cinecittà staat. Als ik er langsga voor het Radio1 Journaal krijg ik ook ogenblikkelijk de vertegenwoordigers van de diverse bonden voor de microfoon. Immers zij hebben hier de leiding.

Ik snap het relaas over de teloorgang van de legendarische filmstad. Maar de bezwaren van de vakverenigingen klinken ook wat utopisch. “Waarom maakt de regering het niet gewoon goedkoper voor filmproducenten om hier te werken?”, roept Augusta Galeotta namens de CGIL. “De politici moeten inzien dat dit cultuurgoed van Italië is dat behouden moet worden”, roept Pierluigi Libi van de UGL.

Goed. Maar er zal iets moeten gebeuren om het beetje werk dat het filmdorp nog heeft veilig te stellen. Film werd gezien als een van de belangrijkste propaganda-instrumenten van het regime van Mussolini, dat Cinecittà oprichtte. “Il cinema è l’arma più forte, heette het ooit. Maar het laat zich raden dat de leus van destijds in deze jaren van hard bezuinigen niet meer zo wordt gehoord.