De hel van Andrea
Andrea, gewoon een vijftienjarige jongen uit Rome, verhing zich twee weken geleden aan een sjaal op zolder. Hij werd de volgende ochtend door zijn broertje gevonden en langzaam vielen de puzzelstukjes op zijn plek. Het drama was compleet. Andrea was een jongen die zijn nagels wel eens lakte en soms een roze broek aan had. De vernedering op school was groter dan iedereen vermoedde.
Mijn zoon werd bespot, de school wist ervan, zegt Andrea’s moeder Teresa in een interview met La Repubblica. De naam van Andrea was verschenen op muren en het schoolbord van het leslokaal. ‘Opgepast, hij is gay.’ “Er was niemand die me vertelde wat er daar gebeurde, verwijt Teresa de docenten op de school.
Ze ontkent dat Andrea homoseksueel was. Die roze broek, dat was iets rond carnaval. En die gelakte nagels dat was voor pianoles. Andrea had het haar zeker verteld als hij op jongens viel, gelooft Teresa. “Maar dat was niet zo, want hij was juist verliefd op een meisje.”
Na de dood van Andrea organiseerde de homobeweging uit protest een fakkeloptocht bij het Colosseum in Rome. Het macholand Italië heeft het niet op met homoseksualiteit. In 2011 waagden het desondanks ruim tweehonderd gays en lesbiennes aangifte te doen van agressie. Bij hulplijnen komen duizenden telefoontjes per maand binnen. 40% van de bellers is onder de 29 jaar.
In een ander krantenartikel doet Francesco (20) zijn verhaal. Zes jaar geleden begonnen de pesterijen op school. Ze scholden hem uit voor frocio, finocchio, checca, fenóli (varianten op flikker, nicht). Docenten maakten toespelingen op zijn homoseksualiteit tijdens lessen, hij kreeg klappen, ellebogen en handen op zijn billen. Hij beschrijft de schooljaren als zes jaar hel.
Een herinnering keerde bij me terug. Ook ik maakte me wel eens op. Ook ik was een onzekere puber van vijftien, destijds hevig onder invloed van muziekhelden (Robert Smith van The Cure, David Sylvian van Japan). En ook dat kwam me duur te staan. Ik werd van mijn fiets geschopt, bespuugd en kreeg klappen van stoere schoolgenoten.
Maar ik had nog geluk dat sms en facebook niet bestonden. Ik kreeg dus geen stortbuien van haatmailtjes, zoals Francesco overkwam. En ook werd er geen facebookpagina voor me opgericht. Onder de naam ‘De jongen de jongen met de roze broek’ begonnen de vijanden van Andrea hem op internet te bespotten. Waar iedereen het kon zien, iedereen mee kon doen, waar er geen ontkomen aan was. Zijn moeder zal het niet geweten hebben. Andrea vrijwel zeker wel.
En of hij nu wel of niet gay was doet er eigenlijk niet toe.
Ik heb nu zelf twee kinderen. Ze zijn nog klein. Maar als ouder zal ik ze moeten wapenen tegen de sociale media. Die hebben monsterlijke trekken.
Meer mensen zouden “Una giornata particolare” eens moeten kijken. Misschien kweekt dat enig begrip…
Ik heb nu zelf twee kinderen. Ze zijn nog klein. Maar als ouder zal ik ze moeten wapenen tegen de sociale media. Die hebben monsterlijke trekken.
Dat is natuurlij kniet helemaal waar, de media doen niets, ze maken het alleen mogelijk dat kinderen – die onder elkaar keihard zijn – hun rotstreken breed bekend kunnen maken
En ja, dan is het goed je kinderen te wapenen tegen de media, tegen de effecten.
Alleen, de meest voor de hand liggende maatregel – voorkom dat anderen iets tegen je kunnen gebruiken, dus trek die roze broek niet aan, dat is een maatregel die mij toch wel ver gaat
Immers, ook zelfcensuur is een vorm van repressie
bas zegt: 07-12-12 om 10:13
Dat is natuurlijk niet helemaal waar, de media doen niets, ze maken het alleen mogelijk dat kinderen – die onder elkaar keihard zijn – hun rotstreken breed bekend kunnen maken
———–
Waar het sociale medium natuurlijk slechts het middel, het medium, is waar de kinderen gebruik van maken in hun spot, vrijwaart dat het middel niet van inspectie. Of, in andere woorden, ondanks dat het natuurlijk de kinderen blijven die de spot met iemand drijven, moeten we wel degelijk niet vergeten dat bepaalde middelen zorgen dat die spot op grotere schaal gedreven kan worden.
In de Verenigde Staten van Amerika wordt vaak eenzelfde argument als Bas dat hierboven geeft gebruikt in de beschouwing van vuurwapens: Het vuurwapen zelf is niet goed of slecht, het gaat om de gebruiker. Dit geldt vaak als argument tegen een strengere vuurwapenwetgeving. Toch denk ik dat we wel degelijk mogen nadenken over een streng vuurwapenbeleid, niet omdat het vuurwapen zelf een ‘duivels instrument’ zou zijn, maar omdat het kwaadwillende een middel geeft om gemakkelijk grote schade aan te richten.
Hetzelfde geldt voor sociale media. Natuurlijk praten we hier niet om de aard van het middel zelf, maar blijft zo’n waardeoordeel beperkt tot de personen achter de berichten die verschijnen via de sociale media. Toch lijkt het me wenselijk te constateren dat sociale media het pesten vergemakkelijken en, wellicht, zelfs intensiveren. We mogen zeker kritisch zijn op het middel en te raden gaan of een dergelijk middel zelf niet zorgt voor grotere effecten.
Ik denk dat de roze broek nu snel uit de kast kan , ik bedoel , wil een homo ook een wetenschappelijke onderbouwing zoals een antwoord op , vanaf wanneer is iemand anders .. of , hoe iemand zo kan zijn geworden of zo geboren werd , heeft het ook met de sociale omgeving te maken …. iedere beschaving moet afleren hoe we hier apart mee om moeten gaan, alleen hiermee kun je als mens je eigenwaarde verhogen . Ik wil wedden dat homos sneller en opnieuw begrepen zullen gaan worden .
Sebastiaan
je hebt helemaal gelijk. Ik wilde de social media niet in bescherming nemen, maar aangeven dat je er wel iets tegen kunt doen.