Al vier keer premier van Italië geweest, en nu gaat Berlusconi het voor de zesde keer proberen. Je vraagt je af waarom. Met een bankrekening groot genoeg om de rest van zijn leven bij zijn zwembad te ontspannen. Een huis groot genoeg om zijn internationale gasten te ontvangen. Alleen al de aankondiging dat hij er weer voor gaat laat het fragiele Europa sidderen.

Berlusconi. Berlusconi. Berlusconi. Berlusconi. Berlusconi. Berlusconi. Het gaat sinds een paar dagen alleen nog alwéér over hem. Zoals het de afgelopen twee decennia eigenlijk niet anders was. Je zag hem er maandag in het Italiaanse journaal grijnzend van genieten. Zijn partij mag er dan in de peilingen niet goed voorstaan, hij mag zelf veroordeeld zijn voor corruptie, een Berlusconi (76) in het nauw maakt altijd onverwachte stappen voorwaarts.

Hij gokt, bluft, creëert chaos, toont lef en hoopt dat Italianen dit beschouwen als daadkrachtig en visionair leiderschap, schrijft collega Bas Mesters als ik het hem vraag.

Maar voor het welzijn van Italië kan Berlusconi het nauwelijks doen. Europa gelooft niet meer in hem en de financiële markten al helemaal niet. Na ook de aankondiging van Mario Monti (69) dat zijn technocratische regering ermee stopt zodra de begroting voor volgend jaar door het parlement is zakte de beurs van Milaan in elkaar. (Terwijl ik dit schrijf staat de handel bijna drie procent in de min).

Ook het renteverschil met Duitsland op tienjaarsleningen ging acuut omhoog. Als de tactiek is te midden van zelf gecreëerde chaos als verlosser op te staan zul je nog zien dat Berlusconi zijn zin nog krijgt. Maar opmerkelijk is wel dat de kritiek op hem ook binnen zijn Popolo della Libertà (PdL) klinkt. Oud-minister Giorgia Meloni toonde zich gisteren in een interview met Corriere della Sera boos op de terugkeer van haar oude baas.

Ze organiseert zelfs een demonstratie tegen Berlusconi, aanstaande zondag als de PdL voor primaries bijeen had moeten komen. Meloni vertegenwoordigt de extreemrechtse vleugel van de PdL.

Intussen begint links haast te krijgen. De Partito Democratico (PD) kan volgens de peilingen rekenen op de meeste stemmen en zien liever vandaag dan morgen algemene verkiezingen. Komt het zover en wordt partijleider Pier Luigi Bersani (61) werkelijk de nieuwe premier kan hij zijn mouwen opstropen. Niet alleen met een briesende PdL in de oppositie: ondanks het smetteloze blazoen van Monti in Europa heeft hij in eigen land nog veel laten liggen. De versoepeling van de arbeidsmarkt, het aanpakken van de topzware overheid, het terugdringen van de belastingontduiking zijn maar een paar dingen die Bersani op zijn bord krijgt. Hij zal dat oppikken, of toch maar weer niet.

Een voordeel heeft Bersani wel: hij kent Berlusconi door en door. Ook de grijze Bersani draait zeker dertig jaar mee. Zijn jonge uitdager bij voorverkiezingen redde het niet. Italië is geen land van vernieuwers.

Op de kinderfoto’s van boven naar beneden Berlusconi, Monti en Bersani.