De weblogs van de NOS worden niet langer bijgewerkt.

Voor nieuws Over de NOS kunt u terecht op over.nos.nl.
Voor de overige berichtgeving kunt u terecht op NOS.nl.

Hijginterviews met winnaars

De mooiste interviews die tijdens de Tour de France worden gemaakt en uitgezonden zijn de hijginterviews met een Nederlandse ritwinnaar.

Direct na afloop van de rit als de helm nog op het hoofd van de renner vastgebonden is en er nog een voet geklikt zit in het pedaal, de eerste reactie optekenen. Het is de charme van live radio, de schoonheid van Radio Tour de France. Ván de fiets, vóór de microfoon. Het liefst met wat vloekende, duwende en trekkende mensen om de coureur heen.En het allermooiste is wanneer de verslaggever van dienst goed mee hijgt met de renner.

Jeroen Wielaert deed dat als de beste in de jaren-90 toen ik als tiener verslaafd raakte aan Radio Tour de France.  Na de eerste ritzege van Jeroen Blijlevens in 1995:

“Jeroen – hijg hijg, puf puf – die euh een euh stukje – hijg hijg – voor me – puf – voor me uitrijdt. Hijg hijg. Jeroen, stop effe!?”

Ouderwets hijginterview

Er waren renners die nog even honderd meter extra uitreden voordat ze stopten als ze zagen dat Wielaert met de zender achter ze aan rende, zo heeft een oud-coureur mij ooit eens toevertrouwd. Het echte, ouderwetse hijginterview is al bijna acht jaar niet meer op de radio voorbij gekomen. Collega Steven Dalebout heeft inmiddels een schat aan ervaring, maar weet niet hoe het is om achter een Nederlandse ritwinnaar aan te rennen. Zou daar dit jaar eindelijk verandering in komen?

Dertien jaar geleden maakte ik in de rol als finishinterviewer mijn debuut voor de NOS in de Tour de France. Ik hoopte op minstens één zo’n hijginterview á la Wielaert met een Nederlandse ritwinnaar. Ik rookte als een ketter en zat dagelijks in de kroeg, dus mijn eigen conditie was prima genoeg voor het ultieme hijginterview.

Ik was 23 jaar en Lance Armstrong had net één Tour op zijn naam geschreven toen de Tour van 2000 in Futuroscope begon. De eerste dagen verliepen zonder al te veel gehijg en gepuf. Blijlevens werd keer op keer dik verslagen. Jans Koerts behaalde wel een aantal ereplaatsen, maar die interviews hoefde ik niet live te doen. Dus ik hoefde ook niet te rennen.

Van Bon

Daar kwam in Tours verandering in, maar ik ging daar gigantisch in de fout. Wielaert had het me vooraf nog zo gezegd: “Blijf altijd bij de verzorgers in de buurt staan.” Maar ik was zo eigenwijs dat ik per se de finish van Leon van Bon en zijn medevluchters wilde zien. Ik stond veel te dicht op de eindstreep toen Van Bon de zesde rit won en was veel te laat bij hem in de buurt. Van Bon was neergeploft tegen een dranghek, honderden meters na de aankomst. Ik was buiten adem, dát wel. Maar Van Bon was onbereikbaar voor mij, omdat er reeds tientallen andere mensen om hem heen zaten. De cameraman van RTL had blijkbaar met mij te doen; hij nam mijn microfoon over zodat er in ieder geval iets te horen was van de winnaar op Radio 1.

Ik zat in zak en as, maar twee dagen later kreeg ik al kans op revanche. Maar wat wil het geval? Erik Dekker kwam in z’n eentje aan in Villeneuve-sur-Lot. Solo. Een droom voor een renner, een nachtmerrie voor elke finish interviewer. De snelheid ligt laag, de medewerkers van de organisatie kunnen direct toeslaan. Voordat Dekker het cordon agenten had bereikt die arm in arm de verslaggevers en soigneurs de weg versperde, was hij al achter het podium verdwenen.

Drie dagen later stond de rit naar Revel op het programma. Terwijl ik in de auto van start naar finish reed begreep ik van collega Sjors Fröhlich op de motor dat Dekker weer vooruit was. Ditmaal met een Colombiaan, Santiago Botero. Het duo moest nog tien kilometer, toen ik in het snikhete Revel de weg op stapte. Mijn hart ging al te keer. Ik liet verzorger Ton van Engelen niet met rust. Waar hij ging, ging ik ook. Op mijn koptelefoon hoorde ik Fröhlich en Andy Houtkamp het enerverende finishverslag doen.

Dekker was mijn ‘Wielaertje’

Dekker was nauwelijks over de streep toen ik in een opwelling “Kom maar” riep naar regisseur Ferry de Groot. Houtkamp gaf over aan mij en nu moest ik wel. Dekker zoefde langs me heen, ik zette de achtervolging in. Ontweek collega’s, slalomde langs cameramensen, duwde een medewerker van de Tour-organisatie stiekem opzij en voordat Dekker stilstond duwde ik mijn microfoon onder zijn neus. “Je hebt ‘m weer”, hijgde ik. Of iets dergelijks. Dekker keek, lachte, stamelde en hijgde. Vele collega’s, fotografen en cameraploegen hingen in mijn nek, probeerden me weg te duwen, maar ze waren kansloos. Dit was mijn moment. Mijn hijg interview. Mijn ‘Wielaertje’.

(Beluister hier het ‘hijginterview’ van Sebastiaan Timmerman met Erik Dekker, na zijn tweede ritzege in de Tour de France van 2000: http://nos.nl/audio/522232-2000-dekker-na-tweede-ritzege.html)

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht


Geef een reactie