De weblogs van de NOS worden niet langer bijgewerkt.

Voor nieuws Over de NOS kunt u terecht op over.nos.nl.
Voor de overige berichtgeving kunt u terecht op NOS.nl.

Spoken

Laat ik met de deur in huis vallen: ik ben een moralist. Nee, wacht, ik ben een nare, vervelende moralist.

Wordt een mij voorbij sjesende automobilist op de A2 geflitst, schater ik het uit achter het stuur van mijn eenvoudige middenklasser. Wordt een wielrenner betrapt met zero-zero-zero-zero-zero-zero milligram Marmite in zijn bloed, mogen ze wat mij betreft zijn fiets voorgoed op slot zetten.

Regels zijn regels. Lekker overzichtelijk zo, het leven.

Geen gemakkelijke tijden

Maar het zijn geen gemakkelijk tijden voor ons soort mensen. Kon je vroeger iemand nog lekker in de hokjes Links of Rechts, Oost of West, Blank of Zwart duwen, sinds de val van de Muur zijn die begrippen zo verwaterd dat het nagenoeg onmogelijk is geworden de wereld nog langs heldere lijnen te zien. Heb je dus niks aan, ga je alleen maar van twijfelen.

Gelukkig hebben we nu het wielrennen. Of beter gezegd, het nieuwe wielrennen. Vroeger bestond die sport natuurlijk ook al, maar anders. Ik keek er graag naar, eerlijk is eerlijk. Begin met mij over de Col de Menté en ik verhaal met verstikte stem van de zelfmoord van Luis Ocana. Zeg Alpe d’Huez en als een vleesgeworden TomTom vertel ik je dat na het tunneltje de weg iets daalt, daarna een bocht naar links komt en dat het dan nog maar een klein stukkie is…

Ergens waarde wel een spook rond, een verzameling van duistere anekdotes, schimmige verhalen en troebele geschiedenissen, maar niemand had het spook ooit echt gezien. Dus wat moest je ermee? Trouwens, laten we wel wezen, spoken bestaan niet. Wie zichzelf niet belachelijk wilde maken als een ghostbuster hield zich gewoon bezig met fietsen. Van A naar B, moeilijk zat en mooi zat.

Amerikaanse cowboy

Dus hoe het nou kan dat alles ineens anders is geworden, ik weet het eerlijk gezegd niet. Nou ja, ik weet het natuurlijk wel: in Amerika ging een cowboy die nog nooit van de Col de Menté had gehoord wielrenners op zeker moment lastigvallen met moeilijke vragen. En dat kwam weer omdat enkele Amerikaanse wielrenners die niet zo succesvol waren, waren gaan klikken over een Amerikaanse wielrenner die wel heel succesvol was geweest.

Dat laatste was nou trouwens precies wat de wielerfans altijd zo mooi vonden aan wielrennen – wielrennen was het leven: winst, verlies, vallen, opstaan, jaloezie, verraad, leven en dood. Ik schrok er niet eens van, het spookte al jaren in mijn achterhoofd, maar toen ik het eenmaal op papier zag staan vond ik het toch ontluisterend.

Door rood gereden. Belastingformulieren niet ingevuld. Drugs gesmokkeld. Winkeldiefstal.

Ik volg het op tv, stiekem, zwijgend

Dat is een enigszins sneue reactie van mij, begreep ik later. Naïef en dom, beter gezegd. De echte kenners van het cyclisme wisten al lang dat de spoken wèl bestonden, maar zij wisten kennelijk ook al langer dat het spel om de regels van het spel te omzeilen het echte spel is. Die kunst – zeg maar het leven – verstaan moralisten niet.

Ik benijd ze, eerlijk waar. Dezer dagen hebben ze zich verzameld op Corsica, wetende dat de komende drie weken hun leven andermaal een climax bereikt. Het echte leven. Zelf volg ik het op tv, stiekem, zwijgend. Zeg het niet tegen ze, ze zouden het niet begrijpen. Kenner, moralist, het is prettig om het overzichtelijk te houden: goed en fout, zwart en wit.

Of zie ik nu spoken?

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht


Geef een reactie