De weblogs van de NOS worden niet langer bijgewerkt.

Voor nieuws Over de NOS kunt u terecht op over.nos.nl.
Voor de overige berichtgeving kunt u terecht op NOS.nl.

Handjes in de lucht

Hij keek om. En zag dat ‘ie ‘los’ was. Tom Dumoulin had de afgelopen weken al twee sterke NK’s gereden en reed hier plotseling voorop in de finale van de derde Tour-etappe. Als eerste van 196 man.

De rode vod. Met een bloedvaart schoot Dumoulin er onderdoor. Op de website van z’n ploeg Argos had hij laten zetten dat hij dit seizoen zijn beste prestatie ooit wilde leveren. Nu was hij dichtbij een etappe-zege in de Tour.

Dumoulin keek weer achterom, recht in de hongerige ogen van Simon Gerrans en tientallen anderen. Ze waren verdomme dichterbij gekomen. Ik dacht aan hoe Alex Roeka dat zo mooi kan bezingen. “Ik hoor ze, ik  voel ze, de hyena’s worden dol.”

De donkere haren wapperden onder z’n helm vandaan.  Nog zeshonderd meter. “Het kan. Het kan. Ik rijd hier zo met de handjes in de lucht over de streep.” Tom had al even een sprongetje in de tijd gemaakt, gaf hij later toe. In gedachten werd ‘ie bedolven onder bloemen en regende het champagne.

Maar Tom draaide zijn hoofd nogmaals. Daar waren ze al. Het avontuur was voorbij.

Dumoulin stond uit te hijgen, met de onderarmen leunend op z’n stuur en een brede lach op zijn gezicht. “Lef kan me niet ontzegd worden”, sprak hij. En kwaliteit ook niet. Dat had iedereen kunnen zien. “Ik hoop nog een keer zoiets te kunnen doen en er dan wél voor te blijven.”

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht


Geef een reactie