De weblogs van de NOS worden niet langer bijgewerkt.

Voor nieuws Over de NOS kunt u terecht op over.nos.nl.
Voor de overige berichtgeving kunt u terecht op NOS.nl.

Schone sport

Zaterdag wist iedereen het nog zeker, Chris Froome gaat de Tour winnen, een dag later waren alle kenners er ineens niet meer zo zeker van. Als het afgelopen weekeinde iets heeft geleerd is het wel dat de Tour leeft. Meer dan ooit.

Na één van de kilste winters in de wielergeschiedenis fietste het peloton de afgelopen twee dagen zowel letterlijk als figuurlijk de zon tegemoet. Zelfs routiniers die al een halve eeuw de koers volgen, kwamen na afloop van de achtste en negende etappe kennis tekort om de eerste veldslag van de Tour de France 2013 te analyseren. Ter illustratie van de cultuuromslag verzuchtte commentator Michael Boogerd “nou snap ik het ook effe niet meer”. En @lancearmstrong deed er maar gewoon het zwijgen toe.

Optimisme en naïviteit zijn historisch gezien de grootste valkuilen voor de wielerfan, maar desondanks kon zelfs de grootste scepticus gisteren enige vlinders in de buik niet onderdrukken. Als op de fiets de stelling driemaal is scheepsrecht ook opgeld doet, mag op z’n minst de hoop gekoesterd worden dat na de mislukte schoonmaakoperaties van 1998 en 2006 het peloton nu wel genegen is tot een renaissance.

Menselijke trekjes

Schleck en Evans, winnaars uit het recente verleden, bleken ineens just two of the guys. Porte moest een fameus optreden op zaterdag binnen een etmaal bekopen met een kolossale inzinking – een menselijk trekje dat (te) veel campionissimo’s uit voorgaande jaren ontbeerden – en het optreden van Contador deed vermoeden dat hij na afgelopen winter besloten heeft voortaan als vegetariër verder te fietsen. The times they are a-changin. Maar bovenal waren het de verrichtingen van onze jongens die verwarring zaaiden.

Lagen we tot voor kort meteen op de eerste bergflank op apegapen omdat de rest letterlijk in bloedvaart naar boven fietste, gisteren dansten onze jongens vrolijk mee. Zijn wij nou zo goed en zij zo slecht, of…? Met zijn Groningse tongval lijkt Bauke Mollema al op voorhand elke troebele suggestie te ontkrachten.

Geen felicitatie Rabobank

Zouden ze op het hoofdkantoor van Rabobank vandaag de band nog eens terugspoelen? In de stellige overtuiging dat het nooit meer goed zou komen met het wielrennen trok de boerenleenbank eind vorig jaar na vijftien jaar z’n handen af van het grootste sportsponsoring-project uit de Nederlandse geschiedenis: ruwweg 200 miljoen armer en een besmette gele trui rijker. Niet de bank lijkt uit zijn lijden verlost, maar de renners.

Dan is negeren de beste optie. Heleen Crielaard, hoofd sponsoring van Rabobank, twitterde gisteren lustig over de sensationele opmars van het beachvolleybalduo Brouwer/Meeuwsen, maar gunde haar fietsende ambassadeurs van de voorbije jaren geen tweet. Wie nog te veel worstelt met het verleden, kan moeilijk een oprechte felicitatie over de lippen krijgen. Ze zal niet de enige zijn.

Wimbledon ontging de sportfanaat Crielaard niet. En terecht. Terwijl de gebeurtenissen in de Tour de France nog zochten om een heldere analyse, werd in Londen afgerekend met een 77 jaar oud trauma. Pure vreugde en extase waar het wielrennen ook zo naar hunkert. Dat mag historisch heten. Om met onze zuiderburen te spreken: ’t was schoon.

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht