De weblogs van de NOS worden niet langer bijgewerkt.

Voor nieuws Over de NOS kunt u terecht op over.nos.nl.
Voor de overige berichtgeving kunt u terecht op NOS.nl.

Als blikken konden doden

Als blikken konden doden had ik dit verhaal niet kunnen schrijven.

Het was woensdagavond 7 uur toen ik met drie collega’s het restaurant van het Brit Hotel in Saint Malo binnenliep. Êén tafel was opgedekt voor vier personen. ‘Voila messieurs’. En toen was ‘ie daar. De blik. Op nog geen halve meter van de tafel die voor ons bedacht was, zat Mark Cavendish. Niet te eten en zeker niet in zijn hum.

Veelers

Een dag eerder in de eindsprint is Cavendish in aanraking gekomen met Tom Veelers, Veelers daarna hard met het asfalt. Na twintig keer terugkijken zijn de sprintexperts het nog niet met elkaar eens. Wijkt Veelers? Is Cavendish roekeloos? Onhandig? Beschermt Veelers Kittel?

Veelers zei dat “we net een beestenbende zijn” die laatste kilometer. Cavendish hield zijn criticasters voor dat ze eerst zelf maar eens 65 kilometer per uur moesten gaan fietsen voor ze gingen (ver)oordelen.

2010 

De eerste keer dat ik Cavendish uitgebreid ontmoette was in juni 2010. Op Man. Een eiland in de Ierse zee dat ooit een populaire Engelse vakantiebestemming was. De EasyJet en RyanAir – verbindingen naar Zuid-Europa hebben Man inmiddels de status ‘vergane glorie’ bezorgd.

Cavendish voelt er zich thuis. Zijn moeder werkt er in een kledingwinkel en bij de ijssalon waar we hadden afgesproken, is ‘ie kind aan huis.

Ik weet nog goed dat ik vlak voor onze ontmoeting tegen redactrice Misha Wessel zei: “Die komt niet meer.” In de weken ervoor had Misha tientallen keren contact gehad met de persafdeling van HTC Columbia, destijds de ploeg van Cavendish. Na lang zoeken was er een gaatje in zijn agenda gevonden. Ontmoetingsplek: de ijswinkel aan de boulevard. Een half uur na de afgesproken tijd was mijn vertrouwen in een goede afloop verdwenen.

Géén opgewonden standje

Hij begon met een verontschuldiging dat hij te laat was. Zijn scooter was ermee opgehouden, geen benzine meer. Het was een geweldig beginpunt voor ons item. Cavendish vertroetelde namelijk zijn Lambretta al was het zijn eigen kindje. Maar, zo zei hij, zijn echte ‘babies’ waren de klassieke Fiat 500′s die hij bij zijn huis in Toscane had staan.

Gelijk was het gedaan met het imago van Cavendish. Ik had een opgewonden standje verwacht in een Porsche of in een auto met heel veel spoilers. Als het maar snel is. Sprinter op de fiets betekent vaak ook snel en heetgebakerd náást de fiets. Een groter contrast dan bij Cavendish is moeilijk voor te stellen. We liepen met hem door Douglas, de hoofdstad van Man, en hij vertelde hoe hij vroeger in de weekeinden naar het vaste land ging, met zijn fiets op zijn nek de veerboot op. Hij moest in zo’n weekeinde minimaal één wedstrijd winnen om met het prijzengeld het kaartje voor de boot terug te kunnen betalen.

Adrenaline

Later op de dag kwam een aantal recente akkefietjes van de sprintende Mark Cavendish ter sprake. In Zwitserland had hij een massale valpartij veroorzaakt en de verhouding met zijn ploeggenoot André Greipel was inmiddels behoorlijk verziekt. Hij vertelde dat hij tijdens en vlak na sprints zoveel adrenaline in zijn lijf heeft dat hij dan niet eens lijkt op de kalme, bijna verlegen jongen die ons de mooiste plekjes van Man liet zien.

Cavendish had alle tijd voor ons. We maakten een portret dat een, tot dan toe, volstrekt onbekende Cavendish aan Nederland liet zien.

Boxmeer, urine

Afgelopen dinsdag tijdens de eindsprint van Saint Malo zat het lichaam van Cavendish opnieuw vol adrenaline. Deed hij iets dat straf verdient? De jury van de Tour vindt van niet, de organisatie van het criterium van Boxmeer vindt van wel.

Wat Cavendish in elk geval niet verdient is dat er urine over hem heen wordt gegooid. Ik ben benieuwd of de pisgooier weet dat Cavendish dinsdagavond al met Tom Veelers heeft gebeld om te vragen hoe met hem ging.

Wel humor

In mijn beste Frans probeerde ik de mevrouw van het restaurant uit te leggen dat het misschien beter is als we een tafeltje in de andere hoek van de zaal krijgen. In elk geval buiten kijk- en hoorafstand van Cavendish. Na een blik op de Quick-Step – delegatie te hebben geworpen, begreep ze het probleem. Tijdens de koffie kreeg ik alsnog mee hoe het met Cavendish gesteld was. Hij zond een tweet de wereld in:

Well I think the apple juice looks far from appetising for me tonight… And I’m not taking the piss. Did that once already today. #standup

Wat je ook van Cavendish vindt, wat je ook van zijn actie ten opzichte van Tom Veelers vindt, hij heeft wel humor.

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht