De weblogs van de NOS worden niet langer bijgewerkt.

Voor nieuws Over de NOS kunt u terecht op over.nos.nl.
Voor de overige berichtgeving kunt u terecht op NOS.nl.

Tenenkrommende taferelen

De televisieverslaggever van France 2 schreeuwde het uit. Ik keek verwonderd naar z’n open mond. Hij keek naar beneden. Daar op z’n voet had de ploegleider van Euskaltel z’n auto stil gezet.

De schoen zat verfrommeld tussen rubber en asfalt. Ik bedacht hoe een normale voet er uitziet en concludeerde dat op z’n minst drie tenen van deze verslaggever een moeilijk moment in deze Tour de France meemaakten.

We stonden na afloop van de tweede ritoverwinning van Kittel te wachten bij de bus van Argos. Vorig jaar stonden hier gemiddeld drie verslaggevers en één Hollandse vakantievierende familie toe te kijken. Nu was Kittel ontbolsterd als de ‘the next big thing’ en bovendien had Cavendish Kittels ploeggenoot Veelers tegen het asfalt gewerkt. En dus was de ‘safe haven’ van de bus omringd door krioelende journalisten en handtekeningjagers.

15 camera’s, 25 microfoons
Ik wilde eigenlijk wel even met Tom Veelers praten. Maar hij zat in de bus bij te komen van de crash. Dus had ik me opgesteld bij de achteruitgang en één van de medewerkers van de ploeg gevraagd of hij Veelers naar buiten kon sturen. Toen de 15 andere camera´s en 25 andere microfoons zich op hetzelfde punt hadden opgesteld, kwam Veelers naar buiten. Via de deur aan de voorkant van de bus… De zwerm journalisten begon zicht te verplaatsen.

Maar de verslaggever van France 2 stond nog altijd aan de grond genageld. Hij schreeuwde nog iets als ‘putain’. Maar dat begreep de man achter het stuur van de Euskaltel-auto niet meteen. Ik riep iets onbeduidends uit de grond van m’n hart en ramde op de wagen. Hij rolde verder. Hinkend sloot de reporter zich aan bij de groep aan de voorkant van de bus.

Quotehongerige wolven
Ik bleef staan. Ik was geklopt. Ik gokte op de bereidwilligheid van Veelers om na z´n verhaaltje aan de rest van de roedel quotehongerige journalistenwolven ook nog even z’n hoofd uit de achteruitgang te steken.

Daar kwam hij. Tom Veelers. De hele wereld schreeuwde moord en brand. Cavendish was een vlerk, een schoft en een ongeoorloofde sprinter geweest door deze Tom Veelers tegen de grond te rijden. Ploegleider Rudi Kemna had het een ‘blinde actie’ genoemd. Maar Veelers zelfs was een baken van rust. Ja, hij vond dat Cavendish een fout had gemaakt. En ja, hij wilde excuses. Maar zijn vriendelijke ogen keken vooral ook verwonderd naar de loopgravenoorlog die er rondom de Argos-bus was ontstaan. Hij kon een glimlach niet onderdrukken…

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht