De vrije markt doet pijn
Qantas-baas Alan Joyce is deze week de gebeten hond vanwege het stilleggen van zijn bedrijf. Maar de bonden protesteren tegen het opheffen van banen bij een bedrijf dat 150 miljoen euro per jaar verliest. Is Australië wel klaar voor de realiteit van een open vrije markt?
Goedkope sokken
Dit voorjaar verhuisde David van Londen naar Sydney. Hij had een mooie baan gekregen en was vooruit gereisd, vriendin Fabienne zou een paar maanden later volgen. Tot haar verrassing vroeg hij al snel om sokken en onderbroeken op te sturen. Natuurlijk waren die ook in Australië te koop, antwoordde hij op haar verontruste mailtjes, alleen waren ze ongelooflijk duur.
Australië is niet geschikt om katoen te verbouwen. Het land is eigenlijk veel te droog en als er eens regen valt, dan giet het ook direct. Tel daar ook nog eens de hoge loonkosten bij op en langzaam wordt duidelijk waarom een t-shirtje dat in Nederland 14,95 kost hier voor het dubbele van de hand gaat. Geen wonder dat veel Australiërs zweren bij kunststof kleding. Het is minder comfortabel, maar wel betaalbaar.
Protectionisme
Dat de Australische katoenbouwers weg kunnen komen met die hoge prijzen komt omdat de markt goed wordt beschermd tegen producten uit het buitenland. Zo lang er in de schappen alleen Australische waar te krijgen is, is er geen haan die kraait naar Chinese katoen.
Verschillende producten hebben hun bestaan te danken aan protectionisme. Voor fruit en groente wordt daarbij vaak het gevaar van ziekten aangevoerd. De Nieuw Zeelandse appel werd onlangs tot de Australische markt toegelaten na een strijd van 90 jaar. Australië kent een beperkte thuismarkt, hoge lonen, een dure munt en enorme afstanden die moeten worden overbrugd om de binnenlandse markt te kunnen bedienen. Veel bedrijven kunnen dan ook niet overleven zonder die bescherming.
Veel Australiërs zweren bij Australische goederen, herkenbaar aan het label met de groene driehoek en een stijlvolle gele streep in de vorm van een kangoeroe. Door Australische waar te kopen, wordt de eigen bevolking aan het werk gehouden en de eigen economie ondersteund. Veel van die Australische producten zijn beduidend duurder, sommige van mindere kwaliteit.
Qantas
Qantas heeft geen voordeel van het Australisch protectionisme. Het bedrijf opereert op een internationale markt, met moordende concurrentie en lage marges.
Op eigen bodem is Qantas heer en meester. Daar is het marktleider en wordt geld verdiend, dit jaar liefst 333 miljoen euro. Maar op de internationale vluchten maakt het bedrijf meer dan 150 miljoen euro verlies. De kosten zijn gewoonweg te hoog in vergelijking met de concurrentie uit Azië. De sterke Australische dollar maakt het verschil alleen maar groter.
Daarom wil Qantas onderdelen van het bedrijf in het buitenland onderbrengen. Daar kunnen de vliegtuigen voor de helft van het geld onderhouden worden. Ook de piloten verdienen een stuk minder, wanneer ze op buitenlandse contracten worden ondergebracht. Die plannen gaan in Australië 1000 banen kosten, maar ,,als we niets doen gaat de internationale tak van Qantas vanzelf ten onder”, sprak CEO Alan Joyce in augustus.
Dief van portemonnee
De bonden zijn faliekant tegen het overhevelen van banen naar het buitenland en legde het bedrijf de afgelopen maanden meerdere malen lam met acties. Qantas zegt dat het niet anders kan, wanneer het mee wil met de internationale concurrentie.
De vraag is dus of Qantas wel mee moet willen met de internationale concurrentie. Wanneer de hoge Australische lonen blijven drukken op het internationale resultaat, kan het de premium maatschappij beter omvormen tot een binnenlandse maatschappij.
Zelfs de nationalistische Australiërs blijken namelijk niet bereid om meer te betalen voor een internationaal ticket om zo hun landgenoten te ondersteunen. Liefst 82% van de vakantiegangers boekt niet met de Flying kangaroo, maar wijkt uit naar Cathay, Singapore of Malaysian. Je wilt tenslotte geen dief zijn van de eigen portemenee.
Achterhoedegevecht
Alan Joyce is deze week de gebeten hond in Australië. Zelfs de regering is kritisch over de manier waarop de CEO de bonden op afstand wil houden. Door de maatschappij stil te leggen forceerde hij een uitspraak van de geschillencommissie, die de bonden verbood om nog langer acties te voeren.
Tegelijkertijd is het de vraag of de bonden niet bezig zijn met een achterhoedegevecht. Hoe lang kan Qantas zich veroorloven om 150 miljoen euro per jaar te verliezen? De nationale trots is misschien beter af als nationale trots. Op de goed beschermde lokale markt kunnen de hogere loonkosten tenminste nog worden terugverdiend, maar als Qantas verder wil in de wereld moet het Australië achter zich laten, simpelweg omdat het land te duur is. Die confrontatie met de harde vrije markt is voor veel Australiërs waarschijnlijk nog even teveel van het goede.
Hoi Robert,
Ik mis het alternatief in je verhaal. Qantas kan er namelijjk ook voor kiezen om zich niet te richten op een niche markt, zich profileren als de veiligste maatschappij, altijd op tijd vliegen, lekker eten, iets meer been ruimte, vriendelijke australische bediening. Wellicht is die markt kleiner, maar er is altijd ruimte voor een afwijkend geluid. In plaats van zich in te vechten in een markt met goedkope vluchten waarvan er 13 in een dozijn gaan zou Qantas zich moeten onderscheiden van de concurentie. Desnoods met minder vluchten naar meer bestemmingen. (ze vliegen bijvoorbeeld niet op Amsterdam, dat is voor mij eerder een reden om Malaysian te vliegen dan alleen de prijs).
Overigens hoef je niet eens echt meer service te bieden, zolang je marketing maar in orde is
Iwan.
ps ik vond de actie van Joyce ver beneden de maat, dat is geen manier van met je klanten en je personeel om te gaan.
Iwan
Soms is een alternatief niet nodig. Bijvoorbeeld in een stukje dqat bedoeld is om een probleem uit te leggen, zoals dit hierboven.
Wellicht weet jij meer van Australië als ik, maar voor mij is het nieuw dat Australië zo dicht zit. Ik had het ook niet verwacht – protectionisme associeer ik niet met een pioniersgeest die ik in Australië dacht te zien.
Overigens raar om Singapore airlines als goedkope maatschappij genoemd te zien worden. Dan is de KLM ook een prijsvechter.
Beter gezegd, dit illustreert prima het probleem: wat hier duur is, is daar goedkoop
Hoi Bas,
Ik weet niet hoe het in Sydney zit, maar hier in Perth liggen de winkels vol met goedkoop Chinees spul, staat mijn huis vol met goedkope meubels uit China en zijn alle electronica winkels gevuld met goedkope spullen uit.. china! Dus met dat protectionisme valt het nog alles mee.
Ik deel Roberts observatie niet geheel, maar er is inderdaad een vrij sterke ‘koop Australisch’ gevoel, maar goed hebben we dat in Nederland niet ook?
Groetjes,
Iwan.
Ik verbaasde me altijd over de grote aantallen chinese spullen die je in Europa niet zo goedkoop kon krijgen (afstand en tarieven neem ik aan). Ik zou zeggen ga eens in de Target shoppen daar struikel je over de goedkope spullen. Ik zou ook niet weten waar in Europa we katoen verbouwen, volgens mij komt dat ook uit andere windstreken.
Dat er een zeer pro made in Australie lobby is klopt. Verse producten zoals groente, fruit en vlees is bijna allemaal Australisch vanwege de mogelijkheid op ziekten, na de cycloon in 2006 kostte een kilo bananen rond de $30 als je ze al kon krijgen.
Volgens mij is Australie verder dan Nederland op het gebied van arbeidsregels en ontslagrecht, alleen ging Howard met zijn Workchoices ten onder dat ging te ver volgens het electoraat. Interessant is om te zien dat een Howard dicipel (Tony Abott) nu de Liberals weer leidt.
Groet
Erik
kloon-amerikanen
@Iwan,
Over de electronica wil ik nog een ander blog schrijven dat gaat over de hebberigheid van de Australische retailers. Die klagen nu steen en been over de internethandel, maar vergeten er bij te zeggen dat de klanten uitwijken omdat ze de hoge winstmarges beu zijn. Ik ben niet de enige die via ebay zijn spullen uit Amerika haalt en daarmee vele dollars bespaart. Herkenbaar?
@Robert,
Ja en nee. Ik moet toegeven dat ik net gister een doos uit Amerika heb ontvangen die me inclusief verzend kosten de helft kostte dan wat een lokale webshop me wilde rekenen exclusief verzendkosten.
Ik koop echter een hoop spullen nog gewoon in de winkel omdat je daar makkelijker service en garantie kan krijgen, de spullen echt kan bekijken voor je een keuze maakt en ze meteen mee naar huis kan nemen.
En als ik bij Dick Smith een 81cm TV voor $299 kan kopen maakt het me echt niets uit dat ik hem online mischien voor $200 kan krijgen, met verzendkosten en levertijd daar boven op. Vergeet niet dat ik in ‘Wait Awhile’ (WA) woon, veel spullen die in Sydney gewoon te krijgen zijn moeten hier eerst nog heen….
Groetjes,
Iwan (nu onderweg naar werk, vast contract, en daar ook nog wel het een en ander over te zeggen)
de verrotte economie heeft deze crisis gebracht, onze consumptiemaatschappij is gebouwd op waardeloze koopwaar.
het doel is een oneindige economische groei te creeren door producten moedwillig via slijtagepatronen aan te bieden,het moet simpel gezegd zo snel mogelijk kapot gaan.
met het huidige probleem van tekort aan en te dure grondstoffen kan dit geen stand houden, het communistisch rusland kampte vroeger al met dit probleem dus maakten zij duurzame goederen die niet kapot gingen.
Mensen die met Steve Jobs van Apple weglopen moeten zich realiseren dat de troep die Apple verkoopt zeer snel kapot zal gaan en dat je dus een nieuwe moet kopen. er zitten chips in die het apparaat laten stoppen als het apparaat een bepaald aantal keer heeft gewerkt of als er een bepaald aantal uren is verbruikt.
duurzaamheid en economie gaan volgens het westen niet samen en dus worden wij massaal bedonderd.
De oostduitse koelkastjes werken na 30 jaar nog steeds,zelfs het gloeilampje doet het nog.
De nylonkous is ook een schitterend voorbeeld, eerst onslijtbaar en daarna dankzij Dupont weer vol met ladders.
voor wie denkt dat dit een hoax is check deze link maar,
http://www.deredactie.be/cm/vr…../1.1145711
Ik heb al lang geleden besloten om te vroeg versleten producten niet te vervangen,het is het geld simpelweg niet waard. Ook ga ik altijd terug naar de winkel met hun troep en eis volledige terugbetaling. De gladjakkers proberen dan altijd uit te leggen dat onderdelen te duur of niet voorradig zijn ,dus dat je maar een nieuwe moet kopen.Na dit monent kijk ik altijd in de zaak rond hoeveel klanten er zijn en dan begint mijn tirade toneelstukje en zorg ervoor dat iedereen het kan horen en frusteer de gang van zaken als ze andere klanten willen gaan helpen. In 90 procent van de gevallen krijg je je centjes terug en besluit dan zelf om nooit meer iets bij die winkel of van dat merk iets te kopen.Willen ze niet meewerken, gooi je gewoon je waardeloze product door de winkel en loop weg, je kan er toch niets meer mee doen.
Zo heb je in ieder geval nog een beetje consumptiegeluk.
Duidelijke voorbeelden van troepwaar, zijn inktjetprinters,sportkleding en schoenen van NIKE en het complete Apple assortiment en alle andere computermeuk van alle bedrijven.
99% van alle producten die te koop zijn, kunnen gekwalificeerd worden als troep en totale geldverkwisting.
alle economen zitten in hun stramien dat het noodzaak is om een oneindige economische groei te hebben en aanbod van werkplaatsen.
helaas leven wij op een eindige planeet en zijn zoals nu blijkt een keer de centjes en consumentenvertrouwen op.
Zie hier dan onze crisis,die heel diep zit.
En wij maar wijzen naar griekenland,mensen word wakker en stop met het rijkmaken van oplichters.