Homohuwelijk dichterbij, maar nog altijd ver weg
Australië zal langer moeten wachten op de invoering van het homohuwelijk. De Laborpartij stemde vandaag voor ondersteuning van het huwelijk, maar maakte het tegelijkertijd bijna onmogelijk dat voorstellen in het parlement worden aangenomen.
Yes, you can’t
De stemming over het homohuwelijk vormt het belangrijkste onderwerp tijdens het partijcongres dat Labor dit weekend houdt. De partij discussieert al jaren over het onderwerp en wordt dit weekend verscheurd tussen het toekennen van gelijke rechten aan homo’s en de politieke realiteit van de polls. De stemming in de partij kan nog het best worden vertaald met Yes, you can’t.
Premier Gillard is tegen de invoering van het homohuwelijk. Hoewel ze niets heeft tegen relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht, vindt ze dat het huwelijk is voorbehouden aan man en vrouw. Haar bezwaren zijn niet religieus van aard, want de premier is atheïst. Opvallend is verder dat de premier zelf ongehuwd samenwoont.
Gewetensstem
De tegenstanders vinden dat het onderwerp emotioneel te beladen is en drongen tijdens het partijcongres aan op een gewetensstem. Ze willen in het parlement niet gehouden worden aan het officiële partijbeleid en willen tegen de voorstellen kunnen stemmen.
Het partijcongres besloot die gewetensstem toe te kennen. Daardoor is de vreemde situatie ontstaan dat de partij officieel voorstander is van de invoering van het homohuwelijk, maar dat voorstellen in het parlement zullen worden afgestemd. Inclusief de gedoogsteun van verschillende onafhankelijke kandidaten en de Groenen heeft de regering Gillard namelijk een meerderheid van slechts 3 stemmen. Van in ieder geval een van de onafhankelijken is bekend dat die tegen het homohuwelijk is. Voeg daarbij de tegenstanders binnen de eigen partij en de kans is erg klein dat er een meerderheid kan worden verkregen.
Ook de conservatieve oppositie is verdeeld over het homohuwelijk, maar de partij stemt voorlopig nog als blok tegen. Zo lang zij dat blijven doen is de kans op een wetswijziging klein.
Meerderheid voor invoering
Niet alleen emotionele redenen spelen een rol bij de tegenstanders, maar ook politieke overwegingen. Labor staat er op zijn best belabberd voor in de peilingen. Tegenstanders vrezen dat de invoering van het homohuwelijk het beeld versterkt dat de partij de binding met het land kwijt is. Het homohuwelijk geldt als een speeltje van stedelingen.
Dat verhaal is niet helemaal uit de lucht gegrepen. De meeste homo’s wonen in de grote steden en steun voor het homohuwelijk neemt snel af wanneer de binnensteden wordt verlaten. Australië kent een districtenstelsel en de vorige verkiezingen werden beslist in de suburbs. Daar doet Labor het op dit moment niet goed. De snel stijgende kosten van levensonderhoud, het totaal verstopte wegennet en het asielzoekersbeleid worden daar veel belangrijker gevonden dan het homohuwelijk.
Tegelijkertijd lijkt een meerderheid van de Australiërs zich geen zorgen te maken over de kwestie. Polls laten zien dat een meerderheid van de bevolking zich kan vinden in de invoering van een homohuwelijk. De staten New South Wales, Victoria en Tasmanië en het hoofdstedelijke ACT voerden eerder al een partnerregister in. Afgelopen week volgde de als conservatief bekend staande staat Queensland.
Ik ben zelf hetero, maar ik gun iedereen een gelukkig leven, dus ook homo’s. Mogen ze nog lang en gelukkig samenzijn, ik wens ze een gezegende en kinderrijke toekomst!
Jazeker! Onze homoseksuele medemens mag toch zeker óók een gezinnetje stichten?!
ziek, dat er nog over gesproken moet worden. gelijke rechten voor elke geloofsfanaticus, maar niet voor homo’s.
@ zieke australiers: ga jij maar es met Hillary Clinton praten.
Merkwaardig, dat de onverdraagzaamheid direct al weer boven komt in zo’n woord “geloofsfanaticus”. Terwijl premier Gillard niet eens gelovig is, en naar mijn mening een redelijk standpunt inneemt. Men kan op goede gronden toch zeer wel menen, dat een huwelijk is voorbehouden aan mensen van een verschillend geslacht? Ik zie het discriminerende daar niet van in. Er wordt niemand tekortgedaan. Zelf koppel ik het begrip huwelijk nog steeds aan bijvoorbeeld de mogelijkheid van natuurlijke voortplanting en verder vind ik, dat een eventueel kind recht heeft op een vader en een moeder.
Ik niet, Henk
Gillard gelooft niet, maar ze zit in de tang die door anderen gehanteerd wordt.
Als het huwelijk bedoelt is voor de voortplanting, waarom trekken jullie gelovigen dan niet de logische consequentie dat huwelijkskandidaten eerst op vruchtbaarheid getest moeten worden? Waarom kunnen mensen van 60 wel trouwen?
Sorry, ik geloof geen woord van de bewering dat het gaat om voortplanting. Integendeel – het huwelijk heeft zijn oorsprong in het willen tegengaan van te veel voortplanting. Men wordt verondersteld de evt kinderen niet met buitenstaanders te krijgen
En er is sprake van een regeling voor de opvoeding van die evt kinderen
Maar voortplanting is niet nodig voor een huwelijk. De reden om homoseksuelen uit het huwelijk te weren is een hele andere
Inmiddels heeft het huwelijk zich ontwikkelt tot een civielrechterlijk fenomeen.
Als ik ongetrouwd sterf, erft mijn familie. Ben ik getrouwd, dan gaat mijn partner voor deze familie. Een testament kan hier in bijsturen, maar menigeen heeft geen testament.Een testament kan overigens ook nog ongeldig verklaard worden.
En dan is er nog het successsierecht – dat een onderscheid maakt tussen eerste graads verwanten, tweede graads verwanten en de rest . De huwelijkspartner is eerste graads, niet getrouwd betaal je veel meer belasting.
Daarnaast heeft de getrouwde partner ook het recht om de ander te vertegenwoordigen, bijvoorbeeld bij een geneeskundige behandlingsovereenkomst
En zijn er kinderen, dan hebben beide ouders het ouderlijk gezag.
In een homoseksuele relatie – zeker als het vrouwen betreft – komen ook kinderen voor, maar dan is er een, de natuurlijke moeder, die alle ouderlijke rechten heeft – zoals de schoolkeuze, het opgeven van het kind voor zwemles en noem maar op.
Het is zeer onhandig als dat niet ook door de andere partner gedaan kan worden.
Ik zie zelf alleen maar civielrechtelijke gevolgen van het huwelijk en vind het een vorm van discriminatie om homoseksuelen dit te onthouden.
Overigens, als jij lekker heteroseksueel bezig bent je huwelijksplicht te vervullen, waarom zou je er dan bezwaar tegen maken dat een paar huizen een homeseksueel stel de slaapklamer deelt?
Daarheb je toch geen last van???
Hallo Bas,
Mooie reactie, ik ga dat even uitbenen.
Voor de goede orde: ik ga er niet over, wie met wie de slaapkamer deelt. Dat was ook niet mijn punt.
Je duidt mij al direct als gelovig. Had ik daar aanleiding toe gegeven? Of is er, ingeval je niet gelovig bent, maar één standpunt toegestaan en als je wel gelovig bent, ben je per definitie achterlijk?
Ik wil een heleboel van je argumenten als niet ter zake doende kwalificeren. Daar waar het gaat om allerlei civielrechtelijk zaken, kan men andere mogelijkheden benutten, zoals een samenlevingscontract of een testament. Dus dat kunnen we wel buiten de discussie houden. Overigens maken ook veel huwelijkspartners gebruik van aanvullende regelingen.
Waar het mij ten diepste om gaat, is die hele cultuur van bevrediging, die ons hele leven heeft overwoekerd. Wat ik wil moet kunnen. Ook als dat (grote) schadelijke gevolgen heeft voor bijvoorbeeld aanwezige kinderen. De eigen loopbaan, het eigen plezier, de relatie, etc., het wordt hedonistisch ingevuld.
En (mede) om kinderen tegen dit egoisme te beschermen, is er een huwelijk, dat dan ook niet verbroken mag worden, tenzij in uiterste noodzaak.
Want zodra je vanuit de ander begint te redeneren, in plaats van vanuit jezelf, ga je geheel andere keuzes maken.
Ik vind dat kinderen recht hebben op een opvoeding van uit het mannelijke en van
uit het vrouwelijke. Het merkwaardige is dan, dat als we het hebben over ontwikkelingen in het basisonderwijs, dat geheel vervrouwelijkt, er zinnig gepraat kan worden. Lees de rapporten maar na. Maar als het gaat over de gezinssituatie, zijn bepaalde standpunten plotseling taboe. Tot schade aan het kind, vaak.
Voor de goede orde: ik ben om deze redenen dus tegen adoptie door homoparen, maar ook tegen het lichtzinnig uit elkaar gaan van stellen met kinderen en tegen het opgroeien van kinderen in één-oudergezinnen. Voorzover dat voorkomen kan worden, natuurlijk. we moeten maar weer eens leren te kiezen voor het nageslacht, zou ik denken.
En overigens ben ik inderdaad gelovig. Ik heb met mijn vrouw 9 kinderen. Wat vermoedelijk op dit blog tot enige hoon zal leiden.
gegroet, Henk
@henk k, op deze site wordt vrij weinig gereageerd maar gelukkig ook veel minder gescholden. En telt dus ook uw reactie volwaardig mee. Waarmee ik niet zeg dat je het met alles eens moet zijn.
@Henk k, ik sluit me bij Ricardo aan: ieder heeft recht op zijn eigen mening.
Zo lang de reacties voldoen aan de spelregels die in de rechterkolom worden uitgelegd worden ze altijd geplaatst. Tot hoon hoeft dat niet te leiden. Daar is in dit geval volgens mij ook geen aanleiding toe.
Een eerdere reactie verdween toen ik hem postte. Ik denk dat ik teveel tijd had besteed aan het schrijven ervan
Ik ga hem niet herhalen, Henk.
Toch, je hebt het over civielrechtelijke punten die je niet boeien. Ik vind dat erg arrogant.
Verder, wat je schrijft over bevrediging – je hebt 9 kinderen, schrijf je, en volgens mij heeft dat ook een heleboel voldoening gegeven. Waarom zou je dat anderen onthouden?
Tenslotte, recht om te adopteren – het gaat in mijn beleving om de kinderen, niet de volwassenen. Ik zou liever spreken over het recht geadopteerd te worden – door wie dan ook.
Ik denk dat je gelijk hebt dat kinderen voorbeelden nodig hebben, van mannen en vrouwen. Welnu, die voorbeelden hoeven niet de inwonende man – al dan niet biologische vader – te zijn. Het kan ook een buurman wezen.
Beter liefdevol opgevoed door een persoon dan in een heteroseksueel huwelijk dat feitelijk al kapot is. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 18 was. En wat had ik graag gezien dat ze uit elkaar gegaan waren toen ik 12 was. Of wellicht 6.
Bas,
Ik doe niet arrogant over civielrechtelijke zaken, ik beweer alleen dat je dat ook anders kunt regelen.
Als je het hebt over de buurman als ijkpunt, dan vind ik dat veel te gemakkelijk. Want een vader is natuurlijk wel wat anders. En het is mooi, dat we beiden willen redeneren vanuit het kind, al is de uitkomst ook verschillend.
Wat de laatste alinea betreft: ik mag hopen dat de tijd de wonden wat heeft geheeld. En je hebt ook weer gelijk, dat liefde belangrijker is dan de vorm waarin. Zeker.
Tenslotte ben ik aangenaam verrast door de reacties. In verband met de “weigerambtenaren” had ik anders verwacht.
henk k zegt: 12-12-11 om 23:03
Bas,
Ik doe niet arrogant over civielrechtelijke zaken, ik beweer alleen dat je dat ook anders kunt regelen.
helaas – en ik ben jurist – zelfs in Nederland kan je niet alles allternetief regelen
En ik vrees dat in andere landen – zeker de conservatieve – dit niet beter is
@ mannelijk voorbeeld – er zijn net zo veel samenlevingsvormen als er mensen zijn. Ik ken een voorbeeld van een man die, gepensioneerd, als ‘wijkopa’ een veel grotere rol heeft gespeeld voor een buurjongetje dan de echte vader. Omdat ze een hobby deelden.
De gemiddelde buurman is niet maatgevend, Henk
@henk k
uit onderzoek blijkt al jaren dat kinderen van homoseksuele paren (dat zijn meestal vrouwenparen) het gemiddeld gezien, sociaal zelfs licht beter doen dan kinderen uit hetereoseksuele paren. misschien zou je je zorgen kunnen maken om homoseksuele kinderen die zelfmoordneigingen hebben omdat ze zich niet gesteund weten door de samenleving omdat daar mensen in rond lopen die vinden dat het huwelijk aan man en vrouw is voorbehouden en de kinderen daardoor worden opgezadeld met een minderwaardigheidscomplex.