Terug naar af
En weer moet Gillard alle zeilen bijzetten om haar regering overeind te houden. Even leek het er iets beter uit te zien, maar nu Andrew Wilkie zijn steun voor haar Laborregering heeft ingetrokken, leunt die zwaar op een overgelopen conservatief.
foto: speaker Peter Slipper
Wat gaat Peter Slipper doen? Dat is de vraag die Canberra zich de komende weken zal stellen. De conservatieve politicus liep vorige maand over naar Labor, toen bleek dat hij bij de volgende verkiezingen niet verkiesbaar zou worden gesteld. Labor trok hem over de streep door hem Kamervoorzitter te maken. De nieuwe speaker werd door de eigen partij voor verrader uitgemaakt, maar zal de komende dagen zoete broodjes bakken om hem terug te winnen.
Met zijn onverwachte move creëerde Slipper een beetje ruimte voor de veelgeplaagde regering van Gillard. Tot dan toe regeerde Labor met het minst mogelijke verschil van 1 zetel: 75-74. Dankzij de komst van Slipper, kon de alom geprezen Peter Jenkins zijn post opgeven en terugkeren naar de Laborbankjes en werd de stemverhouding 76-73.
Onafhankelijke kandidaat Andrew Wilkie
Veel Laborstemmers bleken furieus over het plan. Labor backbenchers verzetten zich met hand en tand tegen het voornemen, dat ze te veel stemmen zou kosten en dus hun baan. Zij reageerden met vreugde op het bericht dat Gillard het wetsvoorstel niet in het parlement zal brengen, maar daarmee raakt ze de automatische steun van Wilkie kwijt. Dus is de regering terug bij af: een meerderheid van slechts 1 zetel. Dat wil zeggen, als de onafhankelijke Wilkie straks tegen de regeringsvoorstellen stemt.
En daar zit Peter Slippers. Die werd door zijn eigen partij uitgekotst, maar blijkt nu opeens in staat om het evenwicht grondig te verstoren. Als hij terugkeert in de schoot van de conservatieve partij, moet Labor een speaker leveren en is de stemverhouding opeens in het voordeel van de conservatieven. Zo lang Wilkie niet met Labor meestemt tenminste.
Op 7 februari komt het Parlement terug van reces. De komende weken zal iedereen kijken met wie Peter Slippers wordt gezien. En iedereen zal proberen te raden wat de prijs is om van een verrader een dubbele verrader te maken.
Ook Andrew Wilkie zal wel gewild zijn. Wat kunnen de partijen hem bieden om zijn steun binnen te halen? Officieel wil hij ‘kiezen voor stabiliteit’, maar hij zal zijn hachje duur moeten verkopen om te worden herkozen.
,,Dat de pokies niet worden aangepakt, komt door onze intensieve lobby”, kraaide Labor backbencher Craig Thomson vandaag. Als er één persoon is die dat beter niet kan doen, dan is het de oud-vakbondsman wel. Er lopen twee onderzoeken naar hem, omdat hij prostituees betaalde met de credit cards van zijn vakbond. Alleen omdat ze Thomson niet kunnen missen, wordt hem nog steeds de hand boven het hoofd gehouden. Gezien het moeizame evenwicht in het parlement, is het dan ook wachten tot de conservatieven hem opnieuw de duimschroeven gaan aandraaien.
Labour, voorstander van gokken
Ik denk dat er enkele oprichters van die partij zijn, die liggen te lotten in hun graf
lotten moet natuurlijk tollen zijn
Ik kijk met kromme tenen naar de politiek hier, want wat te stemmen de volgende keer? Zelfs niet stemmen is geen optie want het is gewoon verplicht.
Van huis uit een linkse liberaal (in Nederland was ik lid van D66) is het in Australie moeilijk kiezen. Waar de coalitie van Tony Abbott op geen enkele manier aansluit bij mijn wereld beeld (en de persoon Abbott de meeste negatieve politicus is die ik ooit heb gehoord) heeft de ‘linkse’ Labor van Julia Gillard de coalitie op een aantal punten rechts ingehaald. Ook hier is de betrouwbaarheid van het politieke kopstuk een moeilijk punt, dat je in coalities compromissen moet sluiten zijn we in Nederland wel gewend, maar dat je afgesproken wetsvoorstellen niet eens in stemming wilt brengen en daarmee je coalitie partner schoffeert is toch wel erg cru.
Uiteindelijk kom je dan terecht bij de enige echt optie, de Groenen. Maar zo werkt het stemmen hier dus niet, in het districten stelsel kies je in de regio een kandidaat voor het parlement. In dit systeem heeft de kandidaat van een kleine partij weinig tot geen kans om gekozen te worden. Als jou kandidaat niet wint gaat je stem naar je 2de en eventueel volgende voorkeur zodat uiteindelijk er een kandidaat over blijft met meer dan 50% van de stemmen. Zo moet je dus alle kandidaten een plekje op je stembiljet geven. Zelfs de kandidaten voor de coalitie en Labor.
Gelukkig werkt het systeem voor de senaat beter, maar ondertussen moet ik nog even flink denken, wellicht dat de Sex Party een betere tweede keuze is…. of zal Craig Thomson daarvoor de volgende keer op de lijst staan?
denkt er uberhaupt iemand dat een kapitalistische samenleving met economie(in de verkeerde betekenis van het woord gebruikt)
kans van slagen heeft.
het is een verkapt pyramidespelletje met vaste uitkomst,heel veel verliezers.
de mens moet zich maar een keer aanpassen aan de natuurwetten.
@ Iwan re “Zelfs niet stemmen is geen optie want het is gewoon verplicht.”
om aan je verplichting als Australian Citizen te voldoen kan je Informal stemmen : “An informal vote is a ballot paper which has been incorrectly completed or not filled in at all. Informal votes are not counted towards any candidate but are set aside.”