Vandaag is het Prinsjesdag in Australië. Daar zal de regering klinkende cijfers presenteren. Toch zinkt de premier steeds verder weg in de peilingen. Wat is er toch mis met Gillard?

Treasurer Wayne Swan kan trots zijn op de begroting die hij vanavond presenteert. Conform de verkiezingsbelofte presenteert hij een begrotingsoverschot. Een bescheiden overschot noemt hij het zelf, maar hij weet een begrotingstekort van 37 miljard dollar toch mooi om te buigen in dat overschot van 1,5 miljard.

Ook de rest van de economie staat er goed voor. Australië heeft amper last van de economische crisis die de rest van de westerse wereld treft. De economie groeit dit jaar naar verwachting met 2,75 tot 3%, en de werkloosheid staat rond een gezonde 5%.

Des te opvallender is het dat de Laborpartij zich in de peilingen van het ene recordverlies naar het andere sleept. Gillard lijkt niets goed te kunnen doen en moet zich ondanks een recente overwinning op tegenstander Rudd nog steeds zorgen maken over haar positie als leider van de partij en daarmee als leider van het land.

De Australiërs vertrouwen Gillard niet en vinden haar niet sympathiek. Bij het grote publiek blijft hangen dat ze voorganger Rudd een mes in de rug stak, dat ze terugkwam op haar verkiezingsbelofte om geen CO2-belasting in te voeren en dat ze een belangrijke afspraak uit het regeerakkoord schond, namelijk om iets te doen aan probleemgokken.

Dan zijn er nog de incidenten die hebben geleid tot twijfel aan Gillards inschattingsvermogen. Het meest prominent zijn de kwesties rondom voormalig partijgenoot Craig Thomson en Kamervoorzitter Peter Slipper, die ze losweekte van de conservatieven. De één misbruikte de credit card van zijn vorige baas om prostituees én zijn verkiezingscampagne mee te betalen, de ander wordt verdacht van seksuele intimidatie en onbehoorlijk declaratiegedrag. Thomson is inmiddels buiten de partij gezet en Slipper heeft zichzelf op non-actief gezet.

Al met al heeft Labor de grootste moeite om positief in het nieuws te komen en het is maar zeer de vraag of de partij er in zal slagen om haar imago om te buigen voor de verkiezingen in 2013.

De regering zal de komende periode gebruiken om te benadrukken dat ze een economisch verantwoorde koers vaart. Maar ook dat er meer bezuinigingen nodig zijn om volgend jaar opnieuw op een plus uit te komen. Daarvoor moet 6 miljard dollar worden gevonden. ,,Een populaire regering komt weg met impopulaire maatregelen, maar deze regering is niet zo populair”, blikte een commentator deze week op televisie alvast vooruit.

Verschillende financiële experts twijfelen aan de noodzaak van een begrotingsoverschot. Labor houdt stug vast aan zo’n plus, maar het is de vraag of het zijn financiële verantwoordelijkheid moet willen bewijzen door zoveel te bezuinigen. Al helemaal in een periode waarin de hele wereld het economisch lastig heeft.

Het eind van het liedje is natuurlijk dat Labor hoopt in 2013 als grootste partij uit de verkiezingen tevoorschijn te komen. De vraag is of het de kiezers daarbij wel om de economie gaat. Kijk maar naar de populariteit van oppositieleider Tony Abbott, die het in de peilingen beter doet dan de premier. Zelfs Abbott zelf vindt dat cijfers niet zijn sterkste kant zijn. Te vaak wordt hij betrapt op foutjes als het over geld gaat en zijn reactie op het aangekondigde begrotingsoverschot (cooking the books, kortom: er is geknoeid met de cijfers) kan hij niet onderbouwen. Maar het klinkt lekker en werkt tot nu toe beter dan de glanzende economische cijfers die de regering laat zien.