Deze forse knikker is de op-een-na grootste parel ter wereld en 250.000 dollar waard, meer dan twee ton euro. Hij ligt gewoon in de vitrine in de winkel in Broome

Nietig Broome is groot als het op parels aankomt. In de azuurblauwe wateren voor de kust van west-Australië worden de grootste parels ter wereld gekweekt. Maar de parelhoofdstad van de wereld maakt zware tijden door.

Witte mist

Prachtig glanzend ligt daar opeens een parel in mijn hand. Met mijn eigen vingers aan het weke vlees van een schelp ontrukt. Mijn gedachten lossen op in een melkwitte, glanzende mist. Dan pakt Joshua het kleinood uit mijn gretige vingers. ,,Dat is een prima parel”, zegt mijn gids. ,,Reken op iets meer dan duizend dollar.”

De Zuidzeeparel is de grootste ter wereld. Ze worden tot twee centimeter dik en zijn beroemd om hun heldere, melkwitte glans. De prijs voor een enkele parel kan oplopen van een paar honderd euro tot vele duizenden euro’s. Voor een parelsnoer moet je soms meer dan honderduizend dollar neerleggen. Het kan jaren duren voor er voldoende parels bij elkaar zijn gevonden van dezelfde kleur, vorm en grootte.

Röntgenfoto van oester

Willies Creek Pearling ligt vlak boven Broome en ziet er uit als een plaatje uit de vakantiebrochures. Aan de ene kant ligt het knalblauwe water van de oceaan, aan de andere kant schurkt de vuurrode aarde tegen de kust aan. In het schone water van de Indische Oceaan worden de oesters geduldig gekoesterd. De schelpen zijn allemaal met de hand bevrucht. In lange rijen hangen ze in het water. Ze worden regelmatig schoongemaakt, opnieuw met de hand, en eens in de zoveel tijd wordt met een röntgenfoto bijgehouden hoe het met de parel staat.

Crisis

Dankzij de crisis is de vraag naar Zuidzeeparels fors afgenomen. Afgelopen jaar zette de industrie 110 miljoen dollar om, meer dan een halvering van de 250 miljoen tijdens de piek in de jaren negentig. Een kwart van de bedrijven heeft de productie inmiddels stilgezet. ,,We hebben het erg moeilijk”, bevestigd Brett McCallum, voorzitter van de verenigde parelproducenten.

Veel mensen kiezen in tijden van crisis voor goud of diamanten en de overgebleven producenten staan voor een lastige keuze: wel of niet investeren in nieuwe schelpen. De productie kan tenslotte niet tijdelijk worden stilgelegd, legt McCullen uit ,,Het is geen mijn, die je kunt sluiten tot de crisis over is. Oesters zijn levende wezens. Als je eenmaal een schelp in het water hebt liggen, moet je hem de komende twee jaar verzorgen.“

Weg met vertrutting

De oplossing moet volgens Andrew Graffen komen van betere marketing. Om de Australische parel onder de aandacht te brengen heeft de manager van Willie Creek  een bezoekerscentrum opgericht en een museum rondom twee oude parelschepen. ,,Als de mensen hier komen, het heldere water zien en aan de geschiedenis ruiken, dan begrijpen ze de waarde van een parel beter. Daarmee creëren we meer klanten.”

Daarnaast probeert de industrie een jongere markt te bereiken. Aan de ouderwetse parelketting hangt een truttig imago. Daarom wordt tegenwoordig vaker een enkele kwaliteitsparel gebruikt, verwerkt in moderne designs. Ook zijn druppelvormige parels meer in trek, want te gebruiken als oorbellen.

Voor Graffen leidt het geen twijfel dat er markt blijft voor de grootste parelsoort, ook al gaat de industrie nu door een moeilijke periode. ,,Er blijven altijd mensen met voldoende geld die een sieraad voor hun vrouw of dochter willen kopen.”