Het is even slikken voor de Ozzies. Vooraf mikte het land op de vijfde plek in het medailleklassement, maar na een week staat de teller op slechts 1 gouden medaille. Komende week moet daar eentje bij gaan komen, want als er één Olympische atlete is waar de Australiërs hun hoop op hebben gezet dan is het Sally Pearson wel. De hordenloopster stak de afgelopen jaren met kop en schouders boven de competitie uit. Maar de horden vormen een verradelijk nummer.

Dat de medaille van Pearson in Australië al met potlood is ingevuld, is minder arrogant dan je zou verwachten. De atlete verkeert in de vorm van haar leven en lijkt niet te kunnen verliezen. In 2011 veroverde ze de wereldtitel in de snelste tijd in bijna 20 jaar (12.28 seconden). Als beloning werd ze uitgeroepen tot IAAF atlete van het jaar.

In de afgelopen drie jaar ging het slechts twee maal mis: vorig jaar struikelde ze tijdens de finale van de Diamond League. Een paar weken geleden verloor ze opnieuw, uitgerekend in haar laatste race voor Londen. De Amerikaanse Kellie Wells klopte haar op de finishlijn: 12.57 tegen 12.59. Wells vierde de overwinning uitbundig. Volgens Pearson werd de nederlaag veroorzaakt door rugproblemen, die ze opliep door  een val tijdens een proefstart. Zelf maakte de atlete zich niet druk over haar shock loss. ,,Als ze me tijdens zo’n slechte race tenauwernood kunnen verslaan, dan hebben ze geen schijn van kans als ik een goede race neerzet.”

Maar hordenlopen is een bijzonder technisch nummer waar fouten amper kunnen worden gecorrigeerd. Dat het snel mis kan gaan bewees Gail Devers. De Amerikaanse leek tijdens de Spelen in Barcelona op weg naar de gouden medaille. Maar ze tikte de laatste horde aan en strompelde als vijfde over de finishlijn.

Pearson droomt hardop over een tijd in de buurt van 12.2. Daarmee schept ze hoge verwachtingen. Vooral omdat ze dit seizoen nog niet verder kwam dan 12.40. Haar directe concurrentes, de Jamaicaanse Brigitte Foster-Hylton (12.51) en de Amerikaanse Kellie Wells (12.54), zullen boven zichzelf uit moeten stijgen om Pearson te kunnen verslaan. Zoals het zo mooi heet: the title is for Pearson to lose, oftewel: ze kan hem alleen maar verliezen. Toch zegt Pearson geen extra druk te voelen door die dubbele ambitie: een titel én een toptijd. ,,Ik kan natuurlijk niets garanderen, maar als ik op mijn best ben zal het moeilijk worden om me te verslaan.”

Dat zelfvertrouwen is niet typerend voor Australische kampioenen. Australiërs houden vaak van sporters die zich iets bescheidener opstellen. Van tevoren stellen dat je verwacht te winnen is eigenlijk niet zo gepast, maar nu met name de zwemmers zo teleurstellen maakt het niemand iets uit: zo lang de golden girl van de atletiekploeg straks de medaille wel krijgt omgehangen is er geen vuiltje aan de lucht.

De series van de 100 meter horden starten maandag 6 augustus om 11:05 Nederlandse tijd. De halve finales en finales worden op dinsdag afgewerkt.