Als er één plek is waar je de Kerstman niet verwacht, dan is het wel in de Nullarbor woestijn. Zo ver als het oog over de platte en eindeloze vlakte reikt is geen enkele boom te bekennen. De zon schijnt daardoor onbarmhartig op ons neer: het is acht uur in de morgen en het is al bijna dertig graden.

foto’s Don Fuchs

In het midden van het niets is de Indian – Pacific gestopt. De 640 meter lange trein rijdt normaal in drie dagen en nachten van Sydney naar Perth. Eén maal per jaar vervoert de trein de kerstman over het 4000 kilometer lange traject met tussenstops in de outback. Om een idee te krijgen van de uitgestrektheid daarvan: als we de Nullabor doorkruisen passeren we een stuk spoor van 477 kilometer zonder één enkele bocht.

Zelfs voor outbackbegrippen is Watson wat afgelegen. Ooit stonden er huisjes voor de onderhoudsmonteurs van het spoor. Tegenwoordig is er eigenlijk niets meer. Het enige waaraan je kunt herkennen dat het een stopplaats is, zijn de paar struiken die boven het kleine grut uitsteken. De dirt roads die elkaar hier kruisen leiden naar piepkleine Aboriginal gemeenschappen zoals Yalata of het 360 kilometer verderop gelegen Oak Valley. Daar hebben zich dertig utes verzameld.

De vijftig kinderen langs het spoor hebben minstens vier uur in de auto gezeten. Sommige zijn een dag eerder gekomen en hebben langs het spoor gekampeerd om hohoho te ontmoeten. Hohoho, zo noemen ze de kerstman. Ze hebben wilde, ongekamde haren en hun fris gewassen schooluniform is vaak het beste kledingstuk dat ze bezitten, maar in hun ogen brandt hetzelfde heilige vuur dat wij rond 5 december ook zo vaak zien bij Nederlandse kinderen.

Vanwege het treinschema verloopt het bezoek in een razend tempo. Zodra de trein tot stilstand is gekomen springt Brian MacFadden tevoorschijn. De voormalig Westlife zanger zingt drie liedjes, waarna de kerstman te voorschijn komt. Luid bellend en merry christmas roepend baant hij zich een weg door de kinderen en deelt snoep en presentjes uit. Binnen dertig minuten is de trein weer vertrokken. De kerstman heeft het moeilijk in zijn dikke kleding. Na afloop van zo’n bezoekje in de brandende zon drinkt hij vier liter water om te herstellen.

Richard zit gelukzalig voor zich uit te staren.,,Cadeautjes”, stamelt de 8-jarige en wijst naar de plastic zak in zijn schoot. Daarin zit een kleine gele rugbybal, een kleurplaat van de flying doctors, een zakje chips en nog wat kleinigheidjes. Hij kan het amper geloven. Zijn moeder kijkt glimlachend toe.

Twee jaar geleden werd een van de leerkrachten tijdens het bezoek gebeten door een slang. Het dier verdween vervolgens onder de stoel van Hohoho. Een tweede leerkracht die het dier wilde verjagen werd ook gebeten. De kerstman kwam er zonder kleerscheuren af. ,,Ach, de kinderen zullen die kerstmis in ieder geval onthouden”, glimlacht schoolhoofd Bob Sim met typisch Australisch gevoel voor understatement.

Voor de kerstman weer in de trein verdwijnt wordt hij bestormd door kinderen die hem willen knuffelen. Als hij eindelijk aan boord is geklommen, rennen de kinderen met de trein mee om hem uit te zwaaien. Daarna rennen ze snel terug naar de auto. Het is nog vier uur rijden voor ze weer thuis zijn.

–

Voor wie wil weten waar Watson ligt: gebruik google maps en zoek op “Watson, Cook, South Australia”. De dichtstbijzijnde ‘stad’ is Ceduna, ook in South Australia, met een bevolking van 2300 mensen.

Laatste foto – de kerstboom van Watson: een van de weinige struiken opgetuigd met ster en slingers.