Jeroen Wielaert
Op de Place de la Concorde staan vanmorgen geen hekken meer en ook niet op de Champs Elysées. Ze zijn weg, net als de hekken in Montélimar, Aubenas, Annecy, Le Grand Bornand, Pontarlier, Besançon, Vittel, Saint-Fargeau, Issoudun, Tarbes, Saint-Girons, Andorra, Barcelona, Perpignan, Montpellier, La Grande Motte, Brignoles en Monaco. In vogelvlucht heb ik het spoor terug gevolgd, maar nergens staan de hekken meer, het is alsof ze er nooit hebben gestaan, terwijl ze toch met zijn allen heel erg hekwerk hebben staan wezen.
Jeroen Wielaert
Moloch, despoot, moordenaar. Van alles heeft hij naar zijn hoofd gekregen aan boze betitelingen, ziedende verwensingen. Allemaal volkomen onterecht, want de Mont Ventoux kan er niets aan doen wat de mensen zichzélf aandoen door hem te willen bestijgen. Het enige wat hij doet als berg is soeverein en sereen in het landschap liggen.
Jeroen Wielaert
De helikopters zwenken vandaag naar Aubenas, andermaal gaat de Tour naar het zuiden en dat wekt een gevoel op van déja-vu - zo dichtbij komt de ronde terug bij het vertrekpunt Monaco en de eerste schermutselingen aan de zeekust. Het is geen Grande Boucle, die ouderwetse Grote Lus langs de landsgrenzen, maar een eenentwintigste-eeuwse apestaart, un Grand Ed, met die krul via de Pyreneeën, midden Frankrijk, de Vogezen en dan weer die forse haal naar beneden, bedoeld als de finale zwieper voor het klassement.
Jeroen Wielaert
Onderweg in de grote Franse ronde heb ik ze op diverse plekken langs de kant zien staan. Replica’s van de auto’s waarin en waarop Yvette Horner de Tour deed als meesteres van de accordeon. Zij was destijds zowat de enige vrouw die een rol mocht spelen in het evenement dat toen, de jaren vijftig nog een puur mannenbolwerk was. Zo waren de verhoudingen: mannen maakten de dienst uit en bepaalden dat het wel leuk was om een vrouw met een trekorgel boven op een oude Citroen Traction Avant gezellige Franse riedeltjes te laten spelen, voor het peloton uit. Extra attractie!
Jeroen Wielaert
Het stroomt zoals het stroomt, het water van de bergbeken, overal, ook van de toppen van de Cormet de Roselend en de Col de la Colombière, pieken van vandaag en zo zal het zich blijven uitstorten, eindeloos, lang nadat Kenny van Hummel voorbij is gekomen, van permanente hoogtepunten vandaan tot in de diepten van de schoot van het altijd ontvangende dal, tussen de rotsen door die zich her en der omhoog richten als fallische monumenten.
Jeroen Wielaert
Imponerend als altijd is het uitzicht vanaf het balkon van Chalet Ermina en weldadig de rust, ver van het kabaal van de Tour. De Alpen houden niet op indrukwekkend te zijn, miljoenen jaren na hun schepping die geen mens heeft mee gemaakt. Dat soort gedachten kunnen me invallen, als ik even niet wordt afgeleid door gedoe over truien, Lance en Alberto, oortjes en de armoede van het Nederlandse wielrennen.
Jeroen Wielaert
Fietsen was er niet bij in de Zee der Stilte, een uur of tien nadat Eddy Merckx in een orkaan van lawaai was binnen gereden in het Bois de Vincennes. Voor Neil Armstrong bleef het bij langzaam uit de Eagle klimmen en dan die ene zweverige stap zetten die zo'n enorme sprong voorwaarts was voor de mensheid. Houston Control had Armstrong niet afgeleid met de mededeling dat er voor het eerst sinds dertig jaar weer een Belg de Tour had gewonnen. De Amerikaanse maanvaarder had meer kennis van dat Mare Tranquilitatis waarin hij was geland dan de afzink van de Tourmalet waarop Merckx zich aan de wereld had getoond als een buitenaardse coureur.
Jeroen Wielaert
De Place Jules Pagnier in Pontarlier is bij het vertrek nog de plaats van de illusies en de Place Perrin boven Verbier het plein van nieuwe waarheden. Allebei krijgen ze na het voorbij gaan van de Tour weer hun eigen uiterlijk terug. Dan zijn de dranghekken weer verdwenen en de tenten, de vrachtwagens, de commentaarposities - alles van start en finish. Dan begint het gewone leven weer, heeft de Tour zijn promotie voor de plekken gedaan en is er een omwenteling in het klassement veroorzaakt die nergens zal voorkomen in de toekomstige brochures voor alle toeristische heerlijkheden. Inmiddels is het wel de vijftiende etappe geweest van de ronde van 2009.
Jeroen Wielaert
Op de kletsnatte doortocht door de Vogezen kwam Tourbaas Prudhomme met zijn traditionele opsomming van de hoge gasten die bij deze gelegenheid extra heerlijk droog zaten in de volgwagens. Onder hen de Nederlandse staatssecretaris Bussemaker, naam die voor een Fransman onuitsprekelijke problemen oplevert. Het deed denken aan de beste tijden van Zotmelque en Quipèr - ook met Hennie Kuipers achternaam had Prudhomme het gisteren moeilijk, bij de uitreiking van de medaille voor dertig jaar trouw aan de Tour.

Jeroen Wielaert
Zó heet was het gisteren in de Tour dat zelfs de wég dorst kreeg. Het was hier en daar sproeien geblazen met grote tankwagens vol water, om te voorkomen dat het peloton zou vastplakken aan het asfalt tussen de graanvelden. Het paste wel bij de broeierige sfeer over een koersverloop dat steeds kleveriger begon te worden. Vandaag moet het anders worden, gelet op de weersverwachting: dan komt het water vanzelf naar beneden in donder en bliksem boven de Col du Platzerwasel. Dan gaat de hemel plassen boven de Elzas.