Het zijn de dagen van de zee, de eerste week van de Tour. Vriendelijke zee, zee die lonkt en de Tour die er toch elke middag in slaagt om massa’s badgasten van het zand naar het asfalt te zuigen. Vandaag gaat het weer gebeuren, langs de Costa’s voor Barcelona. Op weg naar Perpignan stonden er veel Nederlanders tussen, met blonde Nederlandse koppen, ook in en om Canet Plage, het badplaatsje waar Jan Janssen in 1968 een rit won. Robert Gesink kwam er langs met een van pijn vertrokken gezicht. Gevallen in een bocht op een onnozele col. Ook onnozele cols kunnen fataal zijn. De Côte des Treilles. Goed voor een deceptie van de eerste categorie
Verderop lagen de Pyreneeën al opzichtig te dreigen, met hun ruggen in de wolken en hun rotsachtige voeten badend in het zeewater onder Coullioure. Gesink zal niet omhoog gaan op de Tourmalet.
Dik vijftig jaar geleden is het peloton nog de zee in gedoken. De tijd van Wim van Est, Fausto Coppi en Louison Bobet. Er zijn historische foto’s van gemaakt van renners in de koele branding. De toenmalige directeuren Lévitan en Goddet vonden het geen gezicht, waren woedend over deze vorm van wangedrag.
De nieuwe directeuren Prudhomme en Pescheux kunnen geen genoeg krijgen van de zee. Het is hun Nouvelle Vague, in een cyclistische variant op die oude nieuwe stroming in de Franse cinema. Ze hebben het er graag over op lange winterse dagen, als het guur en koud is in Parijs. Zo moet dat zijn. Bepaalde bestuurders vergaderen over de crisis, of over het verbieden van burka’s en andere bespreken met elkaar de ideale Tour.
Voor Prudhomme gaat het niet alleen om de zee, maar vooral om de wind die er vanaf blaast en als een mes het peloton in stukken snijdt.
De zoon van één van de stafleden kwam met een goeie. Het joch zei: ‘De leukste Tour is de Tour die bij ons langs komt.’ Het was een variant op wat de grote Franse schrijver Tristan Bernard ooit had gezegd: ‘Quand le Tour passe, la France passe la porte.’ Als de ronde langs komt, komt Frankrijk de deur uit.
Ik kan veel ideale Touren bedenken, zoals een Tour met een Nederlandse winnaar, maar dat is al te idealistisch.
In de Pyreneeën zal de wind rond Lance Armstrong weer toe nemen. Ze zeggen dat hij president van Amerika wil worden. Het lijkt me leuk om op mijn gemak met hem in het Oval Office te zitten en met PresiLance herinneringen op te halen aan die waaiers op de wegen naar la Grande Motte, Perpignan en Barcelona en hoe het uiteindelijk afliep op de Ventoux, de berg van de winden, ver van zee.
President gaat Lance waarschijnlijk niet worden,maar toch volgens mij wel een echt hele grote,zoals hij Astana op sleeptouw nam in de ploegen-tijdrit.
Deze man gaat gewoon Contador op een zetel in de Pyreneen afzetten en beschermd hem tot Parijs denk ik ,dat zou hem nog groter maken !!!
Beetje mijmeren, moet kunnen, het is De Tour, het is zomer, chapeau, mag ik dat zeggen?