Op de kletsnatte doortocht door de Vogezen kwam Tourbaas Prudhomme met zijn traditionele opsomming van de hoge gasten die bij deze gelegenheid extra heerlijk droog zaten in de volgwagens. Onder hen de Nederlandse staatssecretaris Bussemaker, naam die voor een Fransman onuitsprekelijke problemen oplevert. Het deed denken aan de beste tijden van Zotmelque en Quipèr – ook met Hennie Kuipers achternaam had Prudhomme het gisteren moeilijk, bij de uitreiking van de medaille voor dertig jaar trouw aan de Tour.
Heinrich Haussler is een heel goeie naam voor een winnaar na een overtocht over de Platzenwaser in een gebied waar de plaatsen Duitse namen dragen van eeuwen her. Ook de speciale genodigden van de directie reden dus eerst nog apetrots door Charmois-L’Orgeuilleux om na de Col de la Schlucht door Strosswihr, Breitenbach en Sondernach te defileren.
L’Alsace. De Elzas. Het oosten waar Frankrijk onlosmakelijk Duits is van sfeer en architectuur, zoals het Spaans ademt tegen de Pyreneeën aan, wat deze Tour weer zo goed duidelijk werd in Perpignan.
Voor een regenachtige dag als gisteren was in Colmar het oude huis open van één van de beroemdste zonen van de stad: Auguste Bartholdi, de maker van het Vrijheidsbeeld in New York. De tocht door de oude vertrekken van Bartholdi leert de bezoeker dat dat negentiende-eeuwse symbool van Amerikaanse vrijheid er mogelijk niet zo zou hebben uitgezien als de beeldhouwer niet naar Egypte was gereisd en daar een wonderbaarlijke toorts had gezien: de Phare d’Egypte. Lichtpunt uit het Midden-Oosten als vredesteken voor het vrije westen. Tot de dag van vandaag een briljante gedachte.
De Tour gaat komende dag van Colmar naar Besançon – klassieke rit, nog uit de tijd dat Henri Desgrange, de eerste Tourbaas, vreugde kraaide dat de Elzas bij Frankrijk gekomen was, na de eerste wereldoorlog. Desgrange was een groot adept van Victor Hugo, in 1802 geboren in Besançon, op Grande Rue 140. Een gedenksteen hangt er met één van zijn ferme uitspraken: ‘Je veux les peuples grands. Je veux les hommes libres.’ ‘Ik wil grote volken. Ik wil vrije mensen.’
In die geest is Victor Hugo na zijn dood nog als voorname schrijver mee gereden in de auto van Desgrange. Bartholdi was een leuke geweest voor de auto van Bernard Hinault, gisteren de rijdende gastheer van Jet Bussemaker.
Hinault gelooft niet in Lance Armstrong, zei hij in L’Équipe. Lance deed het af met een wegwerpgebaar. Hij was zo groot dat hij liever in de regen en de kou ging fietsen dan als een VIP in een gastenwagen door de Elzas te rijden.
Hoi Jeroen,
Zou het de aanwezigheid van de ‘grote mensen’ in de Tour zijn geweest die de scherpschutter naar de Tour heeft gelokt? Jetteketet Bussemaker zei in de Avondetappe dat het schietvoorval haar erg had doen denken aan 30 april.
Mij deed het aan iets heel anders denken. Na het mislukte oortjesexperiment moet de ASO op zoek zijn geweest naar een andere manier om de koers spannend te maken. Die hebben ze gevonden: zet langs het parcours scherpschutters in het struikgewas die, als de koers wat saai dreigt te worden, gericht in het peloton schieten om de rit weer in gang te trekken.
Briljant.