Weblog Washington

  • Obamacare, inclusief bevalling

    De afgelopen weken hebben ettelijke miljoenen Amerikanen een brief hebben gekregen van de verzekering, dat eind dit jaar hun ziektekostenverzekering ophoudt. Vanwege de invoering van Obamacare.

    Wij stuiten op een groot raadsel. Iemand met zo’n brief zou toch gemakkelijk te vinden moeten zijn, zou je zeggen. Maar dat blijkt niet het geval. Uiteindelijk vindt producer Ryan Hermelijn een ouder echtpaar dat wil praten, op twee uur rijden van Washington, in Pennsylvania.

    Geen reacties Lees verder →

  • Congres verdeeld over afluisterpraktijken NSA

    Na de Europeanen nemen nu ook belangrijke Congresleden de NSA op de korrel. De bazen van de Amerikaanse inlichtingendiensten krijgen langzamerhand meer dan genoeg van de kritiek.

    Geen reacties Lees verder →

  • Bevroren roltrappen

    “We hebben jullie bevrijd en ons in de schulden gestoken om Europa weer op te bouwen. En nu komen jullie hier, om ons belachelijk te maken?” En weg is de man, die ik een vraag had willen stellen voor mijn zomercolumn, over de vaak stilstaande roltrappen in de metro van Washington DC. Helaas liep de camera nog niet.

    Geen reacties Lees verder →

  • Gillende keukenmeid

    Door redacteur Simone Tukker in Washington D.C.

    Amerika’s bekendste chefkok, Paula Deen, is na deze week nog bekender geworden. Maar van haar reputatie, sponsorcontracten en kookimperium is weinig meer over. De chef wordt ervan beschuldigd dat ze haar werknemers discrimineert. Ze zou regelmatig het “n-word” gebruiken, en als geboren en getogen zuiderling heeft Paula alle schijn tegen zich.

    Geen reacties Lees verder →

  • Alcohol- en drugstest

    De staatszegel van MarylandDe staat Maryland, waar ik woon, heeft iets betuttelends. Wie een rijbewijs wil hebben moet eerst een alcohol- en drugstest afleggen.

    In de supermarkt kan je geen flesje wijn krijgen. Drank wordt uitsluitend verkocht in drankwinkels, in bruine zakken. Nee, Maryland is niet het ‘land of the free’.

    Misschien ook niet verwonderlijk, voor een staat waar F. Scott Fitzgerald begraven ligt. Ooit één van Amerika’s meest veelbelovende auteurs, die zichzelf de vernieling in zoop. Hij schreef ‘The Great Gatsby’, dat zojuist weer opnieuw is verfilmd, met Leonardo DiCaprio.

    Fitzgerald ligt begraven in Rockville, vlakbij waar ik de test moest afleggen, in Silver Spring. Het examen is in het rommelige kantoortje van AB Discount Driving School. Overal liggen onduidelijke stapels papier. De rijschoolhouder heet Mohammed en is afkomstig uit een Afrikaans land, te horen aan zijn accent.

    Mohammed geeft al een jaar of vijftien alcohol- en drugsles, wat tamelijk geestdodend is, zo laat hij tenminste zelf doorschemeren. Vandaar dat Mohammed het curriculum ook enigszins heeft aangepast, wat meer op de praktijk heeft toegespitst.

    Al komt de alcohol uit al je poriën naar buiten en stinkt de complete cabine;  altijd ontkennen is zijn devies, als je wordt aangehouden. Beter niet ter plekke blazen, maar mee gaan naar het bureau, zo win je tijd en daalt het promillage in je bloed.

    En als het dan allemaal toch fout, ‘bel mij voor een aanvullende test, dat hoort de rechter graag’.

    Mohammed schetst een uiterst negatief beeld van de politie. Stel je zit bij een alcoholcontrole net onder het toegestane promillage van 0,7 procent. “Dan vinden ze wel wat anders, zoals een geurboompje dat het zicht in je spiegel hindert.” En dan ga je alsnog op de bon.

    Zo kun je in Maryland ook een bekeuring krijgen voor een fles wijn, ingepakt en wel, die zich in de cabine bevindt. Vaak heb ik een fles op de stoel naast me liggen, als ik ‘s avonds weer eens apart naar de slijter moet. Niet meer doen dus. Drank mag alleen vervoerd worden in een afgesloten ruimte, in de achterbak.

    “En wie zich hier niet aan houdt kan beter een BMW kopen.” Huh? Dat is het vaste grapje van de avond: ‘Bus, metro or walk.’

    Gisteren kreeg ik een telefoontje van de rijschool. Dat mijn diploma ongeldig is, omdat het niet door een bevoegd docent is ondertekend. Ik moet snel een nieuwe handtekening gaan halen.

    Geen reacties Lees verder →

  • Eerlijke Europese sjacheraars

    Het asfalt van de parkeerplaats bij Ikea, vlak boven Washington DC, is gladder dan glad. En er zit een lichte glooiing in, ideaal dus voor skaters. Aan de einder van de parking schieten twee hoofden met wapperende haren tussen de rijen auto’s door, mijn zonen op hun skateborden.

    Het duurt ze iets te lang allemaal, ouders die vloerkleden uitzoeken. Ze zijn naar buiten gegaan, na de gehaktballen zonder paardenvlees. Aan de kassa: “Ja, we hebben hier wel vragen gehad.”

    Ik ga de auto halen om de inkopen in te laden. Twee mannen staan mij dan op te wachten. Hebben ze mijn auto ‘bewaakt’? Heb ik iemand aangereden? Er gaan onmiddellijk allerlei scenario’s door mijn hoofd. Maar het duo kijkt te vriendelijk, haast uitnodigend: commercie dus.
    Ze bieden geen gouden horloges of spotgoedkope messensets aan, het soort handel waar je voor wordt gewaarschuwd langs sommige snelwegen in de Benelux. Ik ben op mijn hoede.

    Het tweetal wijst op de forse deuk linksachter, onder het achterlicht, dat ook kapot is. Op dag drie van ons verblijf in de VS, bijna twee jaar geleden, reed mijn vrouw meteen ergens tegenaan. Het was nog even wennen, zo’n grote bak met automaat. Het resultaat was een flinke bluts, die inmiddels aan het roesten was. De officiële garage vroeg 4000 dollar voor het herstel. ‘De groeten’ dachten we, aan een deuk wilden we geen maandsalaris besteden.

    En we hadden ook geen zin om de verzekering aan te spreken, want daarmee hadden we al voldoende Kafkaeske ervaringen gehad.
    En hier staan dan opeens twee mannen die aanbieden de schade te herstellen, in een half uur, voor 300 dollar. Redders in de ‘nood’, met omgedraaide baseballpetten, ongeschoren puistige koppen en vette gel in hun haar.

    Amerikaanse parkeerplaatsen, dat was me al vaker opgevallen, zijn een maatschappij op zich. Bij bouwmarkten kan je ook meteen de nodige klusjesmannen meepakken. Het zijn ook geliefde afspreekpunten voor politieke campagneteams.

    Mijn voornaamste bezwaar tegen de reparatie is eigenlijk, dat ik geen zin heb om te wachten. Ik wil ze thuis laten langskomen, maar dat kan niet: “We hebben een uurtje vrij, nu hebben het gereedschap van onze baas bij ons en die rekent je veel meer”. Ok, we drinken nog een koffie en de jongens skaten nog een rondje.

    Voor ze aan de slag gaan, helpen de twee uitdeukers onze Ikea-spulletjes inladen. En we raken aan de praat: “Mijn grootmoeder komt uit Roemenië”, zegt Marko, als hij een tapijtrol naar binnenschuift. Ergens geeft me dat een vertrouwd gevoel: tenminste eerlijke Europese sjoemelaars.

    Vanuit het restaurant kan ik zien hoe ze in de weer zijn, zelfs met een brander, vlak bij de benzinedop. Ik heb mijn koffie nog niet op of de telefoon gaat al. “Voor 700 dollar werken we ook de rest van de schade weg.” Ik doe er nog 100 dollar bij voor een heftige kras op rechts.

    Bij het afrekenen zitten ze al in de auto. Ze nemen het geld aan door het geopende raam. Het opgekalefaterde achterste van onze Toyota is ingesmeerd met witte autowas, zodat de verfkleur en andere details onzichtbaar zijn. “Straks uitwrijven en dan is ie weer als nieuw.” Terwijl ik de biljetten overhandig, geven ze al gas.

    De was heb ik uitgewreven, in het zonlicht. De deuk is weg en overgespoten. In min of meer dezelfde kleur. Mijn zonen vinden dat het nergens op lijkt, maar ik ben best tevreden. Het is beter dan het was.

    Terwijl de jongens instappen, komt de Ikea-security op me af. Opnieuw die scenario’s: Meneer, u bent strafbaar voor het gebruik maken van illegale arbeid. We zullen de politie moeten waarschuwen. Of: Meneer, weet u wel dat deze mannen onlangs nog tien auto’s hebben leeggeroofd (en alle inzittenden op bloedige wijze hebben omgebracht)?

    Ik zit er weer naast. De zwarte dame in haar Ikea-pak stelt zich vriendelijk voor: “Meneer, uw zonen hebben hier zonder ouderlijk toezicht geskatet. Wilt u daar voortaan op letten? Have a nice day.”

    Geen reacties Lees verder →

  • Verkiezingen in het land van M.A.S.H.

    Wat rest is de ruis, en de race.

    De ruis: de In Memoriams. Nu al geschreven, ze hoeven alleen nog maar in de krant. Over de kandidaten (“Waarom Romney Verloor”, “Hoe Obama Carter Achterna Ging”) en over de partij (“Verlies x stort x in diepe crisis.”)

    Nog meer ruis: hoe is het weer in Ohio morgen? (Mooi.) Wie van de twee wordt daar beter van? En golft Sandy Obama over de streep?

     

    Geen reacties Lees verder →

  • De oktoberverrassing: Hurricane Sandy

    Het is een bijna mythisch verschijnsel: de October surprise. Een belangwekkende gebeurtenis die – kort voor de Amerikaanse verkiezingen – de race op zijn kop zet, of op zijn minst de uitslag flink beinvloedt.

    7 reacties Lees verder →

  • ‘Mittmentum’: echt of nep?

    Sinds 1988 was er nooit een verkiezing waarbij de kloof tussen blank en zwart zo groot was, schrijft de Washington Post. Vier jaar geleden was McCain Obama al ruim de baas onder blanke kiezers. Inmiddels is de marge bijna verdubbeld: van een gat van 12 procent in 2008, naar 21 procent nu (peiling Washington Post/ABC News). Dat betekent eenvoudigweg dat Obama zijn score bij “the base” moet verbeteren: hij heeft meer vrouwen en nog meer minderheden nodig dan vier jaar geleden. Onder blanke mannen leidt Romney zelfs met een verbluffende marge van 2:1.

    10 reacties Lees verder →

  • Obama wint derde ronde, Romney de wedstrijd

    Zoek de verschillen: het viel niet mee.

    Ja, het verschil tussen Bush en Romney: dat wilde de laatste graag onderstrepen. Razendsnel nam hij afstand van de oorlogen van het vorige decennium. “We willen geen nieuw Irak, geen nieuw Afghanistan.”

    Maar verder had je een zaklamp nodig. De retoriek verschilde. Maar Obama merkte op: “U zegt hetzelfde als ik, u zegt het alleen harder.”

    11 reacties Lees verder →