Dan maar zonder Republikeinen
Een jaar lang werd er gepraat, gepraat, gepraat. Vorige week zelfs zeven uur lang, tijdens een bijeenkomst die rechtstreeks via de televisie was te volgen. Maar Republikeinen en Democraten kwamen geen millimeter dichterbij elkaar. Voor Obama is er nu genoeg gepraat. Hij wil zijn plan voor hervorming van de gezondheidszorg er nu doorheen duwen. En bij de Republikeinen ligt het strijdplan voor de Congresverkiezingen in november al klaar.
Na een uitermate moeizaam proces leken de Democraten er begin dit jaar dan eindelijk in te slagen. Hervorming van het zorgstelsel, tientallen miljoenen onverzekerden die voortaan dekking zouden krijgen – een kwestie waar Democraten hun tanden decennialang op stuk hadden gebeten. Ook ditmaal leek het even te mooi om waar te zijn. Tot ieders verbijstering verspeelden de Democraten een ‘veilige’ Senaatszetel in Massachusetts. Weg was de cruciale zestigste zetel waarmee ze de Republikeinen aan de kant konden zetten. Health care reform leek te sneuvelen op dat ene wapen dat de politiek in Washington zo vaak lam legt: de filibuster.
Maar Obama weigerde op te geven. Hij zei dat-ie open stond voor Republikeinse ideeen. Belegde vorige week een speciale zorgtop met voor- en tegenstanders van zijn plan. Maar beide partijen betrokken de bekende stellingen. De Democraten willen onverzekerden aan dekking helpen met subsidies. Willen strenger toezicht op verzekeraars. Alle plannen gaan de Republikeinen veel te ver. Zij vrezen een grote overheidsbemoeienis, en stellen dat Obama zijn berekeningen niet op orde heeft – zijn plannen zijn niet te betalen.
Na afloop was meteen duidelijk dat Obama zou doorzetten: take it, or leave it. Die zestigste zetel was weliswaar belangrijk, maar er is een sluiproute naar wetgeving, de zogenaamde “budget reconciliation”. Een parlementaire truc die erop neerkomt dat wetsonderdelen die met de begroting samenhangen (en dat geldt voor het grootste deel van de zorgwet) met een simpele meerderheid (51 in de Senaat) kunnen worden aangenomen. De resterende onderdelen kunnen dan afzonderlijk worden aangenomen. De “nucleaire optie’, wordt de “reconciliation” ook wel genoemd – je maakt er geen vrienden mee. (Hier een goede uitleg.) Maar Obama lijkt bereid om die bom te laten vallen.
Woensdag sprak Obama nog eenmaal over ‘health care’. Hij legde een laatste plan op tafel, maar dat week nauwelijks af van zijn eerder voorstel: slechts op kleine, relatief onbeduidende punten kwam hij de Republikeinen tegemoet. Er is nu genoeg gepraat, zei hij: ‘t is kiezen of delen. Zonder de ‘nucleaire optie’ te noemen, was duidelijk dat hij er wel op zinspeelde:
Zet Javascript en Flash aan om deze Flash video te zien.
Dat wordt dus oorlog. Obama neemt een enorm risico. De meeste Amerikanen zijn allang van mening dat de discussie over werkgelegenheid moet gaan – health care kan wel even wachten. Maar Obama wijst op het verband tussen die twee (met je baan verdwijnt vaak ook je verzekering), en is ervan overtuigd dat de kiezer hem uiteindelijk gelijk geeft.
Maar de Republikeinen hebben het strijdplan voor de Congresverkiezingen (november) al klaar liggen. Obama-de-socialist, voor wie je bang moet zijn. Lees dit document dat uitlekte via Politico. Een cynisch, bijna cartoonesk stuk. Lezenswaardig.
@Eelco: Welcome back. Er bestaan rondom die gezondheidszorgwetgeving een groot aantal misverstanden. Allereerst hadden de demokraten nooit 60 zetels, althans waar het dit onderwerp betrof. Tegenliggers in eigen kring waren senatoren Lieberman en Nelson, die beiden ‘toevallig’ afkomstig zijn uit staten, Connecticut en Nebraka, met sterke concentraties van ziektekosten-verzekeringsmaatschappijen (in Hartfort en Omaha). Met aarzelende steun van Lieberman en door Nelson om te kopen is er een wet aangenomen door de Senaat die op heel veel terreinen verbeterd kan worden. Die wet kan door het Huis van Afgevaardigden worden aangenomen en van kracht worden zonder dat er ‘reconciliation’ aan te pas komt, en daarover geven de republikeinen buitengewoon misleidende informatie (Zie de column van Dionne in de Washington Post van vandaag).
Waar het bij reconciliation dus om gaat is het terugdraaien van slechte elementen van de oorspronkelijke wet, en het toevoegen van een aantal verbeteringen. Het aardige is dat Nelson zijn stem voor de oorspronkelijke wet niet meer kan terugnemen, en dat zijn stem voor die verbeteringen en toevoegingen niet nodig is, omdat 51 stemmen dan volstaan. Hetzelfde geldt natuurlijk voor Lieberman. Maar groter dan de problemen in de Senaat zijn de problemen in het Huis van Afgevaardigden. Daar vertrouwt men de Senaat niet, en er is een groep demokratische afgevaardigden die absoluut niet wil dat er overheidsgeld aan abortussen wordt besteed, iets dat de wet die door de Senaat is goedgekeurd wel toelaat. Deze afgevaardigden gaan dus niet zonder meer voor die wet stemmen, maar willen garanties dat die wet op dat punt uiteindelijk veranderd gaat worden via reconciliation.
Het lijkt mij dat de demokraten hier nog wel uit kunnen komen, bijvoorbeeld door een aantal stemmingen paralel te laten plaatsvinden, maar dan begint pas het grote gevecht. De republikeinen hebben aangekondigd dat zij ieder lid van het Congres dat voor de wet heeft gestemd en in November verkiesbaar is frontaal gaan aanvallen. Voor de demokraten zou dat geen reden tot extra zorg moeten zijn, want dat zou toch wel gebeuren, maar het is belangrijk dat zij de uiteindelijke wet zo goed mogelijk kunnen uitleggen en verdedigen. Een zwak punt van de wet is dat hij pas over een aantal jaren in werking treedt, en ik zou de demokraten aanraden dat te herzien. Als je toch met die wet de verkiezingen in gaat is de aanval de beste verdediging, en moet je de voordelen die de wet voor een groot deel van de kiezers met zich meebrengt zo snel mogelijk laten intreden.
Obama begrijpt dat een wet beter is dan geen wet, en maakt daarmee zijn oorspronkelijke gebrek aan leiderschap op dit gebied enigszins goed. Het is maar te hopen dat de demokraten niet in paniek raken en de reconciliation-operatie snel kunnen uitvoeren. Als dan ook de economie nog een beetje verder aantrekt en tussen nu en november de werkeloosheid wat begint terug te lopen komt het allemaal best in orde, want de stemming van ‘de’ Amerikaanse kiezer slaat sneller om dan die van een driejarige kleuter. Bovendien hebben de republikeinen flinke verdeeldheid in eigen kring, omdat de proto-fascistische ideologen van de ‘tea-party’ gematigde republikeinen net zo hard aanvallen als demokraten, en de laatsten daar garen bij kunnen spinnen.
Ondertussen is het een enorme gok, waar Obama mee bezig is. Hij wil de ‘Health Care’ wetgeving zo snel mogelijk uit de wereld hebben, zodat hij zich met et belangrijkste probleem, de werkgelegenheid, kan gaan bezighouden. In de beslissingstheorie heet dat ‘escalation of commitment’, en hoe langer het duurt, des te moeilijker wordt zijn positie. Als het mislukt staat zijn tweede termijn op het spel.
Wat is die “public option” waar veel over gesproken wordt in de Amerikaanse kranten?
“Hij wil de ‘Health Care’ wetgeving zo snel mogelijk uit de wereld hebben”. Precies Hugo en daarom klopt de redenatie uit jouw eerste bijdrage niet. Het is juist heel handig dat de effecten pas in 2014 kenbaar worden. De gedachte dat ‘Health Care’ met deze wetgeving is geregeld, kun je uit je hoofd zetten.
@Matthijs: De ‘public option’ is een verzekeringsplan dat door de federale overheid wordt gerund en dat met de prive-plannen concurreert. Zoiets als het ziekenfonds dus maar dan voor hoger betaalden (voor de armlastigen is er in de VS ‘Medicaid’). Het is op dit moment niet haalbaar maar vroeger of later krijgt de VS wel zoiets.
@rob: Ik begrijp niet wat voor tegenspraak jij ziet. Obama heeft haast met het proces van wetgeving, omdat hij zich realiseert dat hij zich ‘eigenlijk’ op de werkgelegenheid moet concentreren. De demokraten zijn echter te dicht bij een resultaat op het gebied van de gezondheidszorgwetgeving gekomen om dat nu te laten schieten. Dat resultaat zal echter een wet zijn die pas over enkele jaren in werking treedt, maar die voordelen heeft voor alle kiezers: Geen ‘pre-existing conditions’, en het behoud van je verzekering als je je baan krijtraakt. Bovendien worden er nog eens 30 miljoen onverzekerden verzekerd, maar dat kan de meeste verzekerden niet veel schelen. Hoe eerder dus de voordelen voor zowel de onverzekerden als voor de verzekerden in werking treden, des te beter. Waar zit nou die tegenspraak?
Hugo, omdat er een behoorlijk prijskaartje aan zit waar iedereen mee wordt geconfronteerd. Het CBO heeft wel berekend dat er op den duur besparingen optreden (in het meest optimistische scenario), maar dat betreft de overheidsfinancien. De kosten van de gezondheidzorg zullen echter, zoals overal in de wereld, gewoon blijven stijgen, dat blijkt ook uit de cijfers van de amerikaanse overheid. Die kosten zullen door alle burgers gedragen moeten worden.
De bate “geen pre-existing conditions” heeft een keerzijde. Omdat daarmee de verzekeraars meer zullen moeten gaan uitkeren, leidt dat tot premieverhoging, want die zogenaamde overwinsten van de verzekeraars bestaan niet.
Hoe denk jij bijvoorbeeld hoe die bezuiniging op medicare zal uitpakken?
@Rob: De kosten voor alle verzekerden zullen niet stijgen omdat er meer verzekerden zijn, eerder dalen. Zoals het nu is worden de kosten van de onverzekerden op de verzekerden verhaald, en dat zal in de toekomst aanzienlijk verminderen. De verzekeringsmaatschappijen zullen minder winst maken, maar daar kan ik eerlijk gezegd geen traan om laten. En als zij onder het nieuwe systeem liever geen zaken doen kunnen ze altijd hun winkel sluiten, en dan komt die publieke optie er vanzelf wel. Ik heb geen idee hoe de bezuinigingen op medicare gaan uitpakken, jij wel?
PS. Overigehs wel een enorme triomf voor Obama, en misschien nog wel meer voor Nancy Pelosi. Ik voorspel dat naarmate er meer bekend wordt over de wetgeving, die door de demokraten tot op heden onvoldoende is uitgelegd en door de republikeinen alleen maar is vertroebeld, veel van de kritiek snel zal verstommen, met uitzondering van rabiaat rechts. Als Obama tussen nu en november ook nog een werkgelegenheidsbeleid van de grond krijgt zie ik de demokraten wel een meerderheid houden in zowel het Huis van Afgevaardigden als de Senaat.
@rob
Die overwinsten bestaan wel, maar worden netjes verdeeld onder aandeelhouders en management.
Zoals in Eelco´s andere stukje over Ted Kennedy te lezen is: Gezondheidszorg is een ethische kwestie.
Nu weet ik dat de gemiddelde Amerikaan weinig met ethiek heeft, helaas de gemiddelde Nederlander tot hetzelfde lage niveau aan het afzakken is. In een tijd waarin we allemaal lopen te schreeuwen dat het financiele stelsel niet klopt, is dit niet alleen een overwinning voor ethiek maar gaat misschien ook wel gevolgen hebben voor de belachelijke graai-cultuur waarin we leven. Verzekeraars hoeven namelijk helemaal die prijs niet te verhogen, dat doen ze alleen om hun bonus te kunnen behouden.
Natuurlijk niet als een CDA bestuurster gisteren doodleuk zegt: Is een bonus vies? Nee, een bonus is niet vies. Ze had het over een bonus van 178k. Daar kots ik van, echt waar, maar het is in het hoge bedrijfsleven eigenlijk een schijntje. Je moet eens zien wat een gemiddelde ABN directeur aan hotelkosten kwijt is per maand. daar is dit bonusje een lachertje bij.
@Tim: Helemaal met je eens behalve waar je het over de ‘gemiddelde’ Amerikaan hebt. Voor zover die bestaat heeft hij/zij net zo weinig op met de graai-cultuur als jij en ik (tenzij hij/zij hoopt daar ooit deel van uit te maken). Het probleem in Amerika is de invloed van het bedrijfsleven op de politiek, die vaak veel groter is dan de invloed van de ‘gemiddelde’ Amerikaan (en die door een recente uitspraak van het ‘Surpreme Court’ nog veel groter dreigt te worden).
@Rob: Ik heb je in het blog over Ted Kennedy’s droom gelijk gegeven wat betreft de ‘health care’.
De gemiddelde winst van verzekeringsmaatschappijen is ongeveer 3,5%. Dat is absoluut niet buitensporig. Vergelijken we de overheidskosten van de verzekeringsmaatschappijen met die van de gezondheidszorg in de publieke sector dan is die niet veel hoger. Bovendien moet daar ook nog eens rekening gehouden met de omvang van de bedrijven. In ieder geval staat het in geen verhouding tot de totale kosten in de gezondheis sector.
Zie ook: http://www.factcheck.org/2009/.....blic-plan/
Wat mij betreft moeten die bonussen verdwijnen, niet omdat een substantiele besparing oplevert, maar omdat er geen enkele relatie is met prestaties.
Kan iemand uitleggen waarom President Obama en het Congres “exempt” zijn van Obama care? Het is toch zo goed?
Hugo, “De kosten voor alle verzekerden zullen niet stijgen omdat er meer verzekerden zijn, eerder dalen. Zoals het nu is worden de kosten van de onverzekerden op de verzekerden verhaald, en dat zal in de toekomst aanzienlijk verminderen.” Dat dacht ik eerst ook, maar dat valt behoorlijk tegen. Allereerst is daar de algemene trend; de kosten van de gezondheidszorg zullen blijven stijgen omdat de burger er steeds meer van wil hebben. Er worden ook steeds hogere eisen aan gesteld, een second opinion is vaak al niet meer genoeg. Zelfs al zou de wet kosten matigend werken, dan zal dat nog heel lastig zijn om aan te tonen tegen deze trend.
Waar ook weinig rekening mee wordt gehouden is de invloed op het gedrag. De winst aan premies kan heel gemakkelijk te niet worden gedaan door een toename van de vraag naar gezondheidszorg.