Democraten verzamelen moed, tegen de wind in
Een torenhoge werkloosheid, zeer gemotiveerde Republikeinse kiezers: wie zijn gezond verstand gebruikt, zet een jaar voor de verkiezingen zijn geld niet op Barack Obama. Of toch wel? De Republikeinen kunnen zich maar niet achter een kandidaat scharen. En progressief Amerika ziet lichtpuntjes.
Vooropgesteld: de Republikeinen hoeven zich nog helemaal niet achter een kandidaat te scharen. De eerste voorverkiezingen zijn pas in januari, en vervolgens kan het tot de zomer duren voordat bekend is wie het tegen Obama mag opnemen. Zo’n lange race is helemaal niet verkeerd voor een partij. Kandidaten kunnen hun debatkunsten oefenen voor de algemene verkiezingen. De Republikeinen kunnen alle aandacht opeisen omdat de Democraten geen voorverkiezingen houden. Extra aandacht betekent extra geld voor de partijkas.
Nog een teken aan de wand: in september wonnen de Republikeinen bij tussentijdse verkiezingen twee Congreszetels. Een daarvan – in New York – was tachtig jaar in handen geweest van de Democraten. Bijna zestig procent van de Republikeinse kiezers zegt veel zin te hebben in de verkiezingen van volgend jaar. Bij de Democraten is dat de helft. ‘t Is 2008, maar dan andersom: er gaapt een enorm enthusiasm gap, zoals men hier zegt. Republikeinen rekenen erop dat ze mid-2012 een extra boost krijgen: dan zal het Hooggerechtshof zich hoogstwaarschijnlijk uitspreken over de grondwettelijkheid van Obama’s zwaarbevochten zorgwet. Waar het Hof ook op uitkomt: Obama’s meest omstreden wet (en de spiritus op het Tea Party-vuur) zal dan opnieuw in het middelpunt van de belangstelling staan.
Waarom dan toch enige onrust? Simpel: de droomkandidaat hebben ze nog niet gevonden. Perry: tot nog toe een rampzalig debater, te soft op immigratie, teveel een ongeleid projectiel. Bachmann: doet in feite niet meer mee. Huntsman: wie? Niet voor niets heeft een deel van het partij-establishment haar zinnen gezet op Chris Christie, de gouverneur van New Jersey. Een dezer dagen maakt hij bekend of hij zich kandideert. Mocht dat tegen de verwachtingen in gebeuren, dan liggen ook zijn handicaps voor de hand: onervaren, neemt te weinig afstand van illegale immigratie, te gematigd op sociale kwesties.
En zo ligt het voor de hand dat de partij uiteindelijk uitkomt bij een kandidaat van wie niemand echt houdt: Mitt Romney, de man die zich al vier jaar warmloopt. Perry is de gespierde verleider, Romney de saaie braverik met wie je uiteindelijk trouwt, schreef iemand. De man die tegen zijn kinderen zegt dat ze hun groenten moeten opeten. Met zijn cv is weinig mis: bovenmatig intelligent (twee studies aan Harvard), succesvol in het bedrijfsleven, kreeg dingen gedaan als Republikeinse gouverneur in een Democratische staat. Romneys probleem schuilt in zijn geloofwaardigheid. Hij is een gematigde kandidaat die zich in de aanloop naar de voorverkiezingen veel conservatiever voordoet dan hij is. Elke Republikeinse kiezer weet dat. Zijn standpunten zijn nogal elastisch. De Tea Party wordt bepaald niet warm van Romney.
Zo heeft elke kandidaat zijn eigen handicap. Een zoon van Ronald Reagan sloeg de spijker op zijn kop: zelfs zijn vader, de beschermheilige van de Republikeinse Partij, zou anno 2011 moeite hebben de nominatie binnen te slepen. (Jezus Christus ook, voegde Jon Stewart daaraan toe.)
Het is dus niet zo gek dat ’links’ Amerika - voorzichtig, en misschien tegen beter weten in – weer een beetje zelfvertrouwen krijgt. Die demonstranten op Wall Street: zijn dat stuk voor stuk macrobiotische pacifisten? Of zien we hier een linkse Tea Party in de maak? In een Washingtons hotel vergaderen honderden progressieven deze week onder het motto: ‘Take Back The American Dream.’
De Nieuwe Hoop van Links heeft een verpersoonlijking: Harvard-hoogleraar Elizabeth Warren. Obama vroeg haar om een nieuw overheidsagentschap vorm te geven, dat strenger toezicht moet houden op onbetrouwbare hypotheekverstrekkers en creditcardbedrijven. Dat deed ze, maar vervolgens mocht ze het agentschap niet leiden, tot woede van de linkervleugel van de partij, die Obama verwijt dat hij veel te veel naar rechts leunt. Inmiddels heeft Warren zich kandidaat gesteld voor een Senaatszetel van Massachusetts. Het betreft de oude zetel van het progressieve boegbeeld Ted Kennedy. Na diens dood wisten de Republikeinen de zetel af te snoepen. Dat was een electorale aardschok, en Warren wil dat rechtzetten. Vanwege dit soort duidelijke taal leidt ze inmiddels in de peilingen:
Zet Javascript en Flash aan om deze Flash video te zien.
De vraag is: doet het ertoe? Doet het ertoe dat Obama zich de laatste tijd weer een beetje van zijn linksige kant laat zien? Zou het uitmaken als ‘links’ weer nieuwe energie krijgt? Gaan die mensen niet sowieso op Obama stemmen? Kan het zware weer voor de Democraten nog omslaan, zolang ‘independents’ hem – zoals het er nu naar uitziet – in de steek gaan laten?
Hier een interessant stuk uit de Atlantic Monthly. De schrijver, Amerika’s bekendste opiniepeiler, betoogt dat de Democraten de tactiek van Bush in 2004 zullen volgen.
Bush stond toen voor zijn herverkiezing. Onafhankelijke kiezers (‘zwevers’ – naar schatting zo’n 40 procent van het electoraat) waren hem een beetje beu, onder andere vanwege de Irak-inval. Bush’ strateeg Karl Rove pakte de kaart van Amerika erbij en besloot de aandacht te verleggen naar die kiesdistricten die ‘vertrouwd’ Republikeins waren, maar waar ook veel kiezers ongeinteresseerd thuisbleven. Als die mensen wel zouden stemmen, zouden ze dat zonder meer op Bush doen. Jagers naar de stembus lokken, geen Volvo-rijders – dat was de strategie. Geen twijfelaars over de streep trekken, maar luie aanhangers.
Natuurlijk zijn er kanttekeningen te maken: het aantal independents is sinds 2004 nogal gegroeid. Je kan ze dus niet negeren. Daarnaast: als Romney de voorverkiezingen wint (een gematigde kandidaat tegen wie Obama het waarschijnlijk zal afleggen als het om de stem van independents gaat) heb je een heel andere situatie dan als Perry wint (dan is de independent vote ineens veel meer binnen handbereik voor Obama, en dus zal hij zijn aandacht vooral op hen richten.)
Veel strategie — en waarschijnlijk is het nog te vroeg. Maar de conclusie dat ‘links toch wel op Obama stemt’ is dus niet het hele verhaal. Obama heeft iedere stem straks nodig. In een televisie-interview met ABC zei de president maandag dat hij “absoluut de underdog” is, volgend jaar. Dat is een tactische uitspraak, ook alweer bedoeld om de achterban wakker te schudden. Maar hij heeft wel gelijk. Obama kan deze verkiezingen niet winnen. De Republikeinen kunnen ze wel verliezen.
Ik heb geen goed zicht op de situatie in de VS, maar is de (internationale) economische situatie (lees: crisis) niet het onderwerp per uitstek waarmee kandidaten zich kunnen profileren?
Een heel artikel schrijven over de Amerikaanse verkiezingen en alle Republikeins kandidaten noemen minus één (Ron Paul). Is dat nu moeilijk?
de bevolking verliest in ieder geval , het werk en de kosten van de ene regeerperiode zal worden teruggedraaid waardoor het werk voor niets was en de kosten dubbel om weer op een niveau van 4 jaar eerder te komen.
wat een winnaars
Eerlijk gezegd, de oorlogen in Irak en in Afghanistan zijn nog steeds niet voorbij
Guantanamo zit nog steeds vol met mensen die in een oorlogssituatie bezig waren. Die nu jaren lang zonder enige vorm van peen proces vastsitten.
Goed, voor de gemiddelde Amerikaan zal het best schelen, een president die opkomt voor 1 % van de bevolking (republikein) of voor 20 % (democraat) maar voor ons Europeanen?
Ik heb niet het idee dat Obama echt beter is als Bush. Ja, hiuj heeft geen nieuwe oorlogen begonnen. Maar verder?
Waarom kunnen er geen andere partijen meedoen dan alleen deze twee ? Zolang partijen niet duidelijk van elkaar verschillen en er allebei ( niet zelden ) een financieel zooitje van maken , en aanstormende problemen zoals criminaliteit , miliue , voedsel niet zien als een gift van God door de natuur maar als dingen waar je alles mee mag doen , als deze zaken geen extra aandacht verdienen , geven zowel democraten als republikeinen alletwee , een slecht en ongeloofwaardig voorbeeld van goed en geloofwaardig bestuur . Helaas doen ze altijd achterlijk of onwetend want niemand leert door of van hen ! Amerikanen zijn mensen en geen dingen !
@ Marco: nee, dat is vrij eenvoudig, gezien de plek van de man in de peilingen. Paul wordt het niet, is kansloos, zo simpel is het. Remember: deze man wijt de aanslagen van 9/11 aan de VS-buitenlandpolitiek. Heeft-ie deels een punt, maar daar win je geen verkiezingen mee. Overigens noem ik anderen (Santorum, Cain) ook niet. Terwijl Cain het beter doet in de peilingen dan Paul.
Haha, nou, dat is ook een beetje cru nietwaar? “de plek van de man in de peilingen” is wel al tijden 3 a 4, en Bachmann en Huntsman staan daar nog onder. Cain is er ook nog maar recentelijk langs geschoten door de misfire van Perry in Florida en de buzz voor Cain die daaruit voortkwam.
Just to add, ondanks de magere approval ratings, als ik het goed heb staat in de meeste match-up polls Obama op winst, behalve tegen Romney en, in een enkel geval, Ron Paul. Dus het is nog niet helemaal doom en gloom voor de Democraten. Zeker niet als Romney door een betere debater dan Perry gaat worden aangevallen op flip-floppen (painful that was).
@John, er zijn wel degelijk meer candidaten, maar door kiessysteem (districten en electoral college) maken deze partijen eigenlijk geen kans.
Het feit dat Ron Paul op de daily show kon komen geeft mij al een genoeg aanleiding om te denken dat de meerderheid van de republikeinen denkt dat Ron te links of te “liberal” is. En zijn uitspraken over migratie en “war on drugs” zijn voor veel republikeinen iets te gevaarlijk dus ik denk dat hij kansloos is. En Ik denk persoonlijk dat Rick Perry een comeback gaat maken in 2012, bush was ook geen groot debater en die redde het ook.
Het feit dat Obama geen demokratische tegenkandidaat heeft heeft zijn voordelen en nadelen voor de republikeinen. Eelco noemt alleen de voordelen, maar het nadeel is dat de republikeinen elkaar afbranden en zo munitie leveren voor Obama als duidelijk is wie de republikeinse kandidaat wordt. Inmiddels heeft Chris Christie (‘the fat man’) wijselijk besloten zich niet kandidaat te stellen, en dat betekent toch ook dat hij een republikeinse overwinnig niet vanzelfsprekend acht. Zoals het er nu voor staat wordt het inderdaad Romney, maar dat roept allerlei interessante vragen op, zoals: Gaan de ‘evangelicals’ die de conservatieve kern van de republikeinse partij vormen wel op een mormoon stemmen? En gaan de demokraten het mormoon-zijn van Romney benadrukken? Daanaast heeft Romney zich in het bedrijfsleven vooral geprofileerd door banen te vernietigen, dus is hij de aangewezen man om nu het omgekeerde te doen? En dat heb ik het nog niet eens over Romneycare en de overeenkomsten met Obamas gezondheidszorgwetgeving. Deze campagne is nog nauwelijks begonnen, en over de uitkomst valt nog geen zinnig woord te zeggen.
Ik moet even opkomen voor Ron Paul. Deze man wordt, net als in 2007-2008 genegeerd door de Amerikaanse media. Hij doet het juist goed in de peilingen en wordt gezien als de nummer 3 kandidaat, na Romney en Perry. In Iowa en New Hampshire scoort hij prima in de peilingen; hij kan dus cruciale punten van bovengenoemde heren afsnoepen in ‘key states’ en daarnaast kan hij geld inzamelen als geen ander (meeste donaties van het VS leger). Paul wint Straw poll na Straw poll en in verschillende head-to-head polls met Obama, wint Dr. Ron Paul. De man is dus alles behalve kansloos!
Eelco,
Hoe schat je de kansen in van Newt Gingrich? Misschien eerder denkbaar als VP-kandidaat?
Omdat er toch niet regelmatig gemodereerd wordt kan ik er nog een PS aan toevoegen: De ‘Occupy Wall Street’ beweging, die in de VS net van de grond aan het komen is, zou wel een een belangrijke rol in de verkiezingen volgend jaar kunnen spelen. Het heeft de potentie om aan de linkerkant van de politiek eenzelfde rol te spelen als de ‘Tea Party’ aan de rechterkant, en zou de energie terug kunnen brengen die links naar de stembus krijgt. We moeten natuurlijk even afwachten of die beweging inderdaad een blijvertje is, en dan hoe Obama, die natuurlijk ook gedeeltelijk door Wall Street gefinancierd wordt, er op inspeelt. Hij kan niet riskeren om zijn positie in het midden op te geven, omdat hij de ‘independents’ nodig heeft om herkozen te worden, maar er zitten in zijn huidige werkgelegenheidsplan elementen waar hij de ‘Occupy Wall Street’ beweging wellicht mee kan paaien. Maar eerst maar eens zien of het beklijft. In de VS is er een gezegde uit de jaren zestig: “The left is split, the left has always been split. Only the right, which has no ideals to fight for, is united”. Laten we hopen dat het dit keer anders is.
@ Martijn, klopt en heel wat volgens wikipedia .
Ik weet dat ik iets afwijk van je onderwerp , maar ik denk er niet aan om hier een discussie over te maken maar ik denk dat je Elco, hiermee je lezers een plezier kunt doen, daar we inwezen met een groot probleem te maken hebben , dat wij al dan niet via keuzes plaats maken voor een ondemocratische vorm van bestuursmacht en wij die worden opgedrongen met vormloze leiders die het weten of niet, zelf ook slaaf aan wereldse en ongeestelijke – de antigoden zijn, () ook al denken zij dat ze dit niet en ook niet ook zullen worden.
Macht is die het natuurlijke gevoelsleven corrupeerd .
Het grote probleem van de huidige macht is de mogelijkheden maar ook onmogelijkheden van bestuur , ze blijven afhankelijke van geld en worden super afhankelijke en daarom onderdrukkende machten welke resulteerden in menselijke verdeeldheden kortom , wij zijn geworden onze ongelijk gestemden . Dit komt omdat er door middel van deze instellingen geen duidelijk algemeen zekerheids doel in het leven kan worden gekozen en dus daarin er geen goede voldoening ( vrede ) Hoe dit komt ? Deze structuren kunnen bestaan omdat er hebberige belangen spelen die alleen voor en door de lagere macht energieen worden beheerst. Het is het ego , ik ben God en heb het eeuwige leven en dus de rest moet alleen naar mij luisteren .
Ik weet zeker dat Amerikanen en de wereld een nieuw paradigma ( wereldbeeld ) kunnen gebruiken wat met hemel en aardse energie rekening houd . De aarde discrimineerd niet en de hemel volgt die wet, Ik , wij en zij staan met elkaar in verbinding en basicly op gelijke voet , dat werkt rustigeren en is alleen al mooie Liefde , de juist ingestelde orde , de vraag is alleen nog, durven de machthebbers dat idee van verenigde lichamelijke met geestelijke rechten – voor henzelf ook te erkenen . We hebben het over een echte waarheid het is aldus een diepere grondwet waar een verschil tussen wit en zwart groot of klein , ras of geslacht inteligentie , kracht en veel meer , niet betekend meer of minder mens maar iedereen kan en is wel anders .
Iedereen kan zichzelf maar ook tegelijkertijd anderen van dienst zijn, je hoeft hiervoor geen president en burgermeester te worden , invloed is een welvaart die iemand vertegenwoordigt , hemel of aarde, wij allen worden beloond naar dat soort van gezag . De behoefte ( naar zekerheid en geborgenheid ) in protesten zijn goede tekenen die misschien niet helemaal alleen voor wezelijke veranderingen zullen zorgen , maar meer juist ook een teken aan de heersende elite afgeeft om ook hún – mening over deze vormloze situatie te geven, en hun al dan niet juiste behoeften te uiten , alles zal als het op juiste manier word geuit, aan de gewetens met geestelijke raad en aldus raadgevers worden toevertrouwd en overgegeven .
Dan zijn we niet alles van de een op de andere dag kwijt maar filteren we wat we nog kunnen gebruiken en wat we weg moeten doen .. ( doctrines ) We moeten oorzaak en het gezonde verstand aangrijpen maar moeten dat gaan zoeken in oude en emotionele waarden , die word nu nog ontzettend beperkt en verondersteld is te moeten werken zoals het nu verondersteld is te werken ( het wereldsysteem ). Er zal een parallele Wet moeten toegestaan , en die ligt in ons hart, hier starten alle veranderingen .
Democraten of Republikeinen en wat er ook gebeurd , dit is op zich een fundamentele verdeeldheid en dus komen ze er samen zlefs niet uit dus beter te kiezen voor een ander niveau , eerlijkheid en nederigheid als de basis van uw eigen leven dan mogen we trots worden op de integriteit van andere mensen . En laten we niet trots blijven omdat wij, al was het maar voor één keer, een goede keuze in het belang van iemand die geluk zoekt in macht hebt gemaakt . Macht is allang niet meer dezelfde als één waarheid.
Macht zoekt zichzelf niet in de menselijke VERSCHILLEN in onderlinge smaak , voorkeur en dus meningen die verdeeldheid hebben geschapen , maar door de waarheid en die werkt altijd op gelijk niveau ; we horen eerst de basis welvaart ( voorwaarden voor gezond leven) te delen om goed te leven . En dat is wat geen normaal mens niet kan of zal tegenspreken .
Het is echt niet spijtig voor de Democraten en de rest deze rechten te erkennen en kleur bekennen is opofferen van alle verdeeldheid en elke partij koppelen aan de hogere Macht (eenheid) .
amerika is zo slecht in de slappe was dat men zich niet eens zich schaamt of uitlegt dat alqaaida eigenlijk al jaren een bondgenoot is van nato en de cia.
men is gewoon op oorlogspad maar op een zo erg slecht gemaakt theaterspel [zie de media]dat je liever naar een serie van het a team kijkt.
Onlangs vroeg ik me o.a. op deze site nog af wanneer westerse jongeren van zich zouden laten horen en/of zich vanwege hun belangen meer zouden gaan organiseren. Inmiddels lijkt dit meer vorm te krijgen. Wel een goede opleiding maar minder perspectief als hun ouders lijkt voor hen in steeds meer landen een harde werkelijkheid te worden. Interessante vraag is welke grote politieke partij in de VS hiervan het meeste kan gaan profiteren. Zowel Republikeinen als Democraten lijken immers vooral nauw verbonden met Washington, Wallstreet en Big Corporate America.
Ongetwijfeld zal veel weer mede afhangen van de economische situatie kort voor en tijdens de verkiezingen. En of de nu nog overwegend ‘kleinlinkse’ protesten tegen Wallstreet kunnen uitgroeien tot een meer mainstream beweging. En b.v.v de Democraten er beter in slagen om dat geloofwaardig te integreren in hun politiek dan de Republikeinen tot nu toe met de Teaparty lukte.
Of de Occupy Wall Street beweging ook het overwegend conservatieve kleinsteedse platteland kan veroveren is een interessante vraag. Maar de ook deels moreel-ethische woede over Wallstreet en ‘big corparate America’ lijkt voor het eerst in jaren niet minder groot als het ‘ethisch reveil’ van de Teaparty beweging. Op diverse manieren lijken steeds meer Amerikanen weer te beseffen dat hun ‘way of life’ ook door het eigen en vreemde ‘grootkapitaal’ bedreigd wordt. Al blijft ”Washington’ bij links en rechts als vanouds ook veel wantrouwen oproepen. En de vraag op tafel wie van de twee grote partijen de onvrede het meest geloofwaardig kan adresseren. Ik zou nog geen winnaar aan durven wijzen.