Bloed en gas
“It’s all superficial hier, onthoud dat goed. Je zult nog aan me terugdenken.”Ik vond dit geen heel diepgaande wijsheid van Lisa Lipkin, een in Amsterdam wonenende Amerikaanse die ik een tijdje geleden tegenkwam op een receptie in New York. Dit weekend moest ik toch weer aan haar denken.
Er was direct hulp nodig, vanwege een gat in het hoofd van mijn jongste zoon. Een gaslek, dat geen gaslek was. De eerste ervaring in Washington DC met de hulpdiensten. En inderdaad, Lisa had gelijk, wat ze zeggen is niet wat ze doen.
Wannes (5 jaar) doet een spelletje op een play date, waarbij de ogen dicht moeten, en loopt door een hek heen. Resultaat: een diepe snee vlak achter de haargrens waar dik bloed uitstroomt. Mijn vrouw moet uren wachten op de EHBO op een paar stalen krammen.
‘Ga over een week naar de huisarts om de krammen te laten verwijderen, doe het niet zelf’, is het advies. Dat gezegd hebbend, drukt de verpleger mijn vrouw een speciaal tangetje in haar hand; om zelf de krammen te verwijderen. ”Wat is ‘t nu?” vraagt Kathleen verbaasd. “Doe ik het wèl zelf?” ”Nee mevrouw, dat hebben wij niet gezegd!”
Zolang het maar klopt wat er wordt gezegd. De rest doet er niet toe, inderdaad Lisa, ‘t is waar.
Gasmaskers
Er is geen warm water meer, dus ik bel huisbaas Alexander, een uiterst zorgzame en attente Amerikaan van Griekse komaf. Hij adviseert mij Washington Gas te bellen en te zeggen dat ik gas ruik. ‘Dan zijn ze wettelijk verplicht om te komen’. Ik vrees voor een brigade binnenstormende gasmaskers, maar ik volg het advies toch maar op.
Ik voel me nog ongemakkelijker, als Washington Gas aan de telefoon nadrukkelijk waarschuwt, dat ze alleen de situatie ‘safe’ komen maken en verder geen reparaties uitvoeren.
Een wat oudere man met grijze staart komt aangeslenterd, hij wekt niet de indruk op weg te zijn naar een huis dat ieder moment kan ontploffen. En op zijn gemak steekt hij de geiser aan. We voeren een superficial gesprek over gasgeur, maar allebei weten we dat hier van geen noodgeval sprake was.
Best praktisch toch, zo’n superficial leven.
Welcome to ‘Living in America’. Erg comfortabel aan de oppervlakte, maar als er echt iets gedaan moet worden, merk je dat de onderliggende struktuur met plakband en drywall aan elkaar hangt.
Als je privé ergens voor kan/wilt betalen, koop je kwaliteit (meestal); als je op openbare voorzieningen aangewezen bent, nou, sterkte…..
De voorbeelden zijn ingegeven door de claimcultuur; gaat er iets mis dan wil men niet verantwoordelijk gehouden worden.
Een dreigende claim (ontploffing door niet reageren op melding van gaslek) is de enige motivatie die nog werkt bij de VS’ ers.
Een maatschappij gebaseerd op angst.
@Peter Paul
Rustig aan Paul, Wessel de Jong heeft het over een plekje ergens in New York, dat is nog steeds niet heel Amerika.
Deze verhalen kom je overal tegen, de schone schijn kan verdwijnen zodra je woonachtig bent en door omstandigheden je moet wenden tot bepaalde zorg, transport en/of technisch verlenende diensten.
Voor velen is dit verhaal niets nieuws, boeken, films verhalen van mensen uit Amerika zijn menigmaal doorspekt van die onderliggende factoren oa. weergegeven dmv. van drama en/of pure humor.
Hoe zal het dus zijn als je voor zwaar psychische klachten naar de dokter stapt, een verwijskaart naar de psychiater, de dokter weet echter van je slechte financiele situatie en geeft je tegelijkertijd een adres mee om het prachtige uitzicht te bewonderen op een bv. 50 verdiepingen hoge sky-scraper. Zulk soort cynische humor heeft men altijd al tentoongespreid, van chirurgische ingrepen tot het loodgieters-gebeuren, men ervaart en/of voert de verbazend onhandige en komische handelingen uit die dan niet per defenitie tot een ramp hoeven te leiden, maar is wel mogelijk.
En inderdaad er schuilt dus iets heel praktisch in, mocht je op de 1 of andere manier toch niet bij een arts kunnen komen rond de tijd dat de hechtingen er werkelijk uit moeten dan heb je toch dat speciale werktuig op zak, niet vergeten dus, in tijden van evt. overstroming of iets dergelijks, of dagenlange durende file.
En waarom panieken als de Guardian angel himself van de gas-centrale bij je binnenstapt en met een aura van blauw gas om zijn hoofd en een gezellig gas-praatje gewoon de boel veilig verklaart met het aansteken van de warmtebron.
Dergelijke vergelijkbare werkelijkheden zijn niet vreemd voor mij ,in zowel Belgie, Nederland, Griekenland en zelfs Zwitserland ben ik mezelf tegengekomen op manieren die je door omstandigsheden terplekke confronteren als in een droom waarin je wakker wordt geschud, zo van OK nu vlieg je ook maar als je wakker bent.
En Peter PAul hoeveel % van de mensen in Amerika kunnen kwaliteit kopen.
Sorry het was Washington DC waar Wessel de Jong het over had, vergissing.
Heb je wel eens geprobeert een afspraak te maken met de woning cooperatie voor iets dat gerepareerd moet worden? Nee? Veel succes!
ik bedoel de woning cooperatie hier in Nederland. Want waar je ook woont in de wereld, als je niet bij de top hoort hebben ze zowiezo vandaag al geen tijd voor je. De CV repareren? ach het is toch nog niet zo koud?
@Anouk
inderdaad ben ik me volledig bewust dat Wessel het over een klein deeltje van de VS heeft. Dat is precies het deeltje waar ik al 7 jaar woon [Reston, VA, staat voor Reston, Virginia, in effect een buitenwijk van DC]. En als DC al uitzonderlijk is t.o.v de rest van de VS, dan is dat voornamelijk omdat dit een ‘rijke’ metropool is, en de situatie over het algemeen *beter* is dan het nationale gemiddelde.
Het percentage mensen dat hier kwaliteit kan kopen wil ik niet schatten; maar het is duidelijk lager dan het percentage dat in Europa op deze of gene manier kwaliteit binnen bereik heeft. Dat is het structurele verschil waarop ik doel.
@ Peter Paul
Waarschijnlijk doel je op de 40 % of zo van de Amerikanen die zich niet eens een ziekenfonds kan veroorloven?
amerika is toch gebouwd op gevluchte kansloze mislukkelingen uit europa, logisch dat hun welvaart ook mislukt is