De kansen van Newt Gingrich
Krap een maand voor de eerste voorverkiezingen in Iowa lijkt Mitt Romney serieus bedreigd te worden. Want ineens was daar Newt Gingrich, de oud-voorzitter van het Huis van Afgevaardigden. Zijn kandidatuur werd afgelopen zomer nog door iedereen afgeschreven. Zijn Gingrich’ kansen nu serieus? En wat betekent het?
De aanloop naar de voorverkiezingen verloopt ronduit opmerkelijk. Alles is anders dan normaal.
In de eerste plaats: nooit wisselden kandidaten elkaar zo snel af aan kop van de peilingen.
Ten tweede: met dat anti-Washington-sentiment van de Tea Party valt het kennelijk wel mee. Ze scharen zich ineens achter een man die elk achterkamertje in de hoofdstad van binnenuit kent: Newt Gingrich.
Ten derde: debatten spelen een belangrijkere rol dan ooit tevoren. Elke vier jaar struikel je begin december in Iowa over de presidentskandidaten. Maar dit keer laten ze zich er relatief weinig zien. Tot nu toe werd de strijd vooral in televisiedebatten gevoerd, bijna twintig in totaal. En die debatten doen ertoe. Rick Perry zou de uitdager van Romney worden. Na twee debatten werd hij afgeschreven. Voor Gingrich geldt het omgekeerde. Hij heeft weinig geld, debatten zijn gratis, en hij maakte er optimaal gebruik van. Dit weekend waren we in Gingrich’ hoofdkwartier in Iowa. Een handjevol tieners zat posters te beschilderen. Er waren nauwelijks telefoons te zien, laat staan dat ze rinkelden. Maar een uurtje later was Gingrich zelf ter plekke (er zou die avond een debat plaatsvinden) en de zaal zat vol. Gingrich is ineens frontrunner – dankzij die debatten.
Zaterdagavond was er dus opnieuw zo’n debat. Het belangrijkste tot nu toe, met een paar markante momenten. Belangrijkste conclusie: Gingrich heeft zijn koppositie verstevigd. Dat gebeurde voor de ogen van de kiezers in Iowa, want daar vond het debat plaats. De winst in Iowa mag Gingrich eigenlijk niet meer uit handen geven. Vier jaar geleden kwam Huckabee rond deze tijd bovendrijven, en hij won. Als er geen gekke dingen gebeuren zou hetzelfde voor Gingrich moeten gelden. Alleen aanstaande donderdag wordt er nog gedebatteerd. Daarna begint het spotjesbombardement op televisie. Rond de kerst zullen de inwoners van Iowa enigszins met rust worden gelaten, en op 3 januari wordt er al gestemd. Wie Gingrich nog wil inhalen, moet opschieten.
En daarna?
Journalist Ezra Klein (Washington Post) kwam deze week met 21 redenen waarom Gingrich de nominatie niet kan winnen. De meeste zijn de afgelopen weken breed uitgemeten, en Gingrich wist ze aardig te pareren. Ook zaterdagavond. Over zijn drie huwelijken zei Gingrich: ik heb fouten gemaakt, en God om vergeving verzocht. Redemption - als je dan toch evangelisten op de tenen trapt, dan is dit de beste manier om het goed te maken.
Maar de meeste Amerikanen volgen de voorverkiezingen nog niet. Dat Gingrich miljoenen ontving van Freddie Mac, een bedrijf dat in dubieuze hypotheken zat, zal aan het grote publiek voorbij zijn gegaan. Maar over een paar maanden beginnen ze op te letten. En dan komt het allemaal weer langs. Wat Klein trouwens niet noemt: vrijwel iedereen die ooit met Gingrich samenwerkte heeft zich van hem afgekeerd. Er zijn amper Congresleden die hem op dit moment steunen, terwijl hij ooit een van hen was. Gingrich heeft het imago van een ongedisciplineerde flapuit, die graag honderd ideeen tegelijk in de lucht gooit. Een droom voor journalisten. Maar er valt niet mee te werken, schijnt. Dit stuk is dodelijk. Het doet ertoe.
Gingrich is er dus nog lang niet. Hij heeft veel lijken in de kast, en vooralsnog te weinig geld en organisatie om flink in de tegenaanval te gaan. Na Iowa (3 januari) volgt New Hampshire (10 januari). Die staat heeft een heel ander electoraat, veel minder conservatief. Ze houden daar van andere kandidaten. Zelden wint een Republikein beide staten; de laatste die dat deed was Gerald Ford in 1976. Romney (afkomstig uit buurstaat Massachusetts) leidt in New Hampshire, al komt Gingrich snel dichterbij.
Republikeinse kiezers zien Romney als een bruine boterham: misschien is het beter voor je, maar lekker is het niet. Gingrich is een witte boterham: aantrekkelijk, maar je moet er niet teveel van eten.
Het opwindendste scenario: de kiezer laat beide boterhammen liggen.
Want eat this:
Iedereen staart zich nu blind op de voorverkiezingen in januari: Iowa, New Hampshire, South Carolina en Florida. Reuze belangrijk, want als je te vaak verliest zien sponsors het niet meer in je zitten, en dan droogt de geldstroom op. Maar toch: in die vier staten worden bij elkaar slechts 115 kiesmannen uitgedeeld. Je hebt er bijna 2.300 nodig om de nominatie te winnen. De telmethode is anders dan andere jaren. Vroeger gold: the winner takes all. Als je Iowa won, won je alle kiesmannen van die staat. New Hampshire hetzelfde, enzovoorts. Ditmaal heeft de Republikeinse Partij de spelregels veranderd. Bij alle voorverkiezingen tot april wordt de buit proportioneel verdeeld. Dus als je verliest met 40% van de stemmen, krijg je wel 40% van de kiesmannen. Iemand die telkens tweede of derde wordt, kan het zo redelijk lang volhouden.
Dat is de reden dat kandidaten als Perry en Huntsman in de race blijven. Stel: Gingrich wint inderdaad die eerste staten. Het partij-establishment gaat zich dan zorgen maken. In de eerste plaats omdat ze Gingrich een ongeleid projectiel vinden: zeer geschikt om de woede over Obama te kanaliseren en de kiezer op te zwepen, maar ongeschikt als commander in chief. Maar vooral: ze weten dat Gingrich tegen Obama aanzienlijk minder kans maakt dan Romney. Zo’n veertig procent van de kiezers noemt zich independent. Er zijn meer onafhankelijke kiezers dan Democraten of Republikeinen. Zonder independents aan te spreken win je geen verkiezingen. Romney doet het redelijk goed onder independents. Gingrich veel minder: te polariserend. Als Gingrich de Republikeinse kandidaat wordt, knallen de kurken in het Witte Huis.
Als Gingrich ‘te vaak’ wint, kan er dus een moment komen dat het partij-establishment in paniek raakt. De Republikeinse kiezer bij de voorverkiezingen wil Romney niet omdat-ie een nep-conservatief is; de partij wil Gingrich niet omdat-ie Obama niet kan verslaan. Dan kan je ze allebei laten vallen, en alsnog naar een derde kandidaat zoeken die weliswaar geen droomkandidaat is, maar met wie iedereen enigszins kan leven. Zo iemand kan Huntsman zijn (ja, die heeft voor Obama gewerkt — maar Gingrich is een Washington-insider en dat blijkt ook geen handicap), of Perry (als Bush kan winnen, dan Perry ook – hij barst van het geld, lijkt zijn dieptepunt achter de rug te hebben, en heeft meer vrienden dan Gingrich), of een nieuwkomer in de race. Dat laatste scenario is uiteraard het meest opwindend. Twee goede stukken daarover: hier Nate Silver van de New York Times en hier een artikel uit National Review.
(“En Ron Paul dan!”, zegt de Ron Paul-fan, van wie er ook in Nederland verrassend veel rondlopen. Paul kan Iowa winnen, maar zal nooit de nominatie krijgen. Veel van zijn standpunten zijn simpelweg te radicaal voor de gemiddelde Republikeinse kiezer.)
De kans op zo’n ineens opduikende nieuwkomer is klein – maar hij bestaat wel.
Alles is immers anders, dit jaar.
na het laatste debat is Gingrich er nog sterker uitgekomen, Obama mag zich zorgen gaan maken, Newt Gingrich is ‘ zoals je eigen buurman’ geen mode verschijnsel zoals Obama ten dele is.
Debatten gaan het uitmaken, live TV debatten wie het wordt november 2012. DE enige onafhankelijke kandidaat die een hele kleine kans maakt is Trump. De NL ‘linkse ‘ pers die Gingrich reeds hoopvol af schreef was te vroeg .-:)
Tot wanneer kunnen mensen zich eigenlijk kandidaat stellen?
Ik moet zeggen, de bovenstaande analyse geeft toch wel hoop: Wie de republikijnse nominatie ook wint, hij of zij zal zeer zeker aardig beschadigd zijn – en een deel van de traditionele achterban moet hem/haar zo sterk niet dat ze wellicht niet opkomen.
Dat maakt de kansen van Obama groter. Niet dat ik een fan van Obama ben (was hij Nederlander, dan was hij waarschijnlijk lid van de VVD, en zat hij op de rechter vleugel, en zijn beloftes, zoals Guantanamo bay vrij van gevangenen heeft hij ook niet nagekomen) maar hij lijkt mij een stuk minder erg als het alternatief.
Uit het artikel:
“Na Iowa (3 januari) volgt New Hampshire (10 januari). Die staat heeft een heel ander electoraat, veel minder conservatief. Ze houden daar van andere kandidaten. Zelden wint een Republikein beide staten; de laatste die dat deed was Gerald Ford in 1976.”
In 1976 waren er geen voorverkiezingen, en was Gerald Ford al president. Gerald Ford is nooit kandidaat-president of vice-president geweest. Hij werd vice-president doordat Nixon’s toenmalige vice-president Spiro Agnew in 1973 wegens enorme corruptie moest opstappen, en werd president doordat Nixon vanwege Watergate moest aftreden.
Ik vraag me af waar deze rare bewering in dit artikel vandaan komt.
@ C. Mulders: het klopt niet wat je zegt. Ford was weliswaar president in 1976, maar omdat hij nooit werd gekozen, werd er flink gemord, en in 1976 moest hij gewoon aan de bak bij de voorverkiezingen tegen Ronald Reagan. Die hij uiteindelijk dus won – in juni pas.
Mag ik vragen waar je hoop voor Huntsman vandaan komt? Hij mocht niet eens aan het debat meedoen gister, de geldkas van zijn campagne is al een tijdje vrij leeg, en ik verwacht eigenlijk dat als hij niet top 3 eindigt in NH, dat hij daarna al stopt en het over vier jaar nog een keer probeert.
Persoonlijk denk ik ook dat Perry, nu hij zich zo sociaal conservatief en gelovig neerzet, misschien zichzelf heeft ingekaderd. Als je ziet dat Paul 1000 jongeren naar de Iowa Campus weet te trekken, ik denk niet dat die zitten te wachten op Perry’s nieuwe boodschap.
Gingrich, I think the Democrats will have a field day if it comes to that. De man die Pino om zeep wilde helpen in de jaren negentig is back with a vengeance!
Goed stuk. De New York Times herrinnert er vandaag aan dat Obama in de debatten van 2008 niet al te sterk was, en hij kan dus maar beter flink gaan oefenen, tenzij Rick Perry de republikeinse kandidaat wordt want die debatteert nog slechter. Intussen is het wel een hele geruststelling dat zowel Romney als Gingrich, ondanks alle speculatie over een derde kandidaat toch de belangrijkste kanshebbers, allebei zo veel zwakke kanten hebben. Je moet er toch niet aan denken dat Gingrich president wordt?
PS. Jane Fonda heeft trouwens in een interview verklaard dat zij alle republikeinse kandidaten ‘scary’ vindt, en verwoordt daarmee hopelijk de gevoelens van een meerderheid van de Amerikaanse kiezers. Als Obama een tweede termijn krijgt zal hij dat meer te danken hebben aan de zwakheid van de republikeinse kandidaat dan aan zijn eigen doortastende beleid.
Eelco, mooi stuk, maar met een verwarrende titel. Van Dale zegt:
“de kansen zijn gekeerd: de omstandigheden worden voor iem. anders gunstig”.
Ongelooflijk, zelfs Ron Paul wordt genoemd! Inderdaad; ik ben een NL fan van hem
Bovenstaand ‘slagveld’ overziende gok ik op een wellicht tevoren wel eens goed gescreende nieuwe kandidaat. Maar ook van mij mag de tegenvallende Obama weer winnen. Waarna hij hopelijk een beter werkbare meerderheid heeft en de meeste leden van zijn huidige regering vervangt. Zo hoeft Clinton geen ‘kadootjes’ meer te ontvangen en kan wat mij betreft Biden ergens anders mooi gaan lachen. Als de geldmarkten straks hun aandacht verleggen komen GB en de VS weer volop negatief in beeld. Daar draaien de geldpersen immers op vrij hoge toeren en blijft zinniger beleid ook al uit. Ook Obama kan of durft de echt harde economische waarheid niet te presenteren. En lijkt ook al vooral van ‘corporate america’.
Als ik al in politici vertrouw dan zou ik durven stemmen op Ron Paul
allemaal zielige marionet nutcases met nog meer van dezelfde ellende.
amerika is het voorbeeld van hoever deze aarde naar de klote is gegaan.
bezuinigen om de economie te helpen is een illusie, meer een vrijbrief voor de financiele sector om voor nog kortere termijn winsten te mikken.de burgers zullen wel schokken.
ondertussen wordt iedereen genept door banken en verzekeraars,zorginstellingen en werkgevers,politici en alle andere geldbeluste ego`s.
jammer genoeg zijn de meeste burgers te dom om het grote plaatje te overzien.
je zal worden geplukt van geboorte tot overlijden, van studieschuld,zorgschuld,hypotheekschuld en leef- en sterflasten.
charged for living and pay to die.
alleen de rijke jongens profiteren hiervan en weten ondertussen dat een verzekerde dode werknemer meer oplevert dan dat hij kan verdienen voor het bedrijf,dus overlijdensverzekeringen voor een werknemer met het bedrijf als begunstigde zonder dat de overgebleven familie hier achterkomt of meedeelt. besef dat de veiligheid en werkdruk op de werkvloer juist hiervoor zijn gecreerd om dit voordeel te kunnen krijgen.
vooral hard blijven werken en jezelf over de kop jagen om wanhopig een bepaalde klasse proberen te bereiken.
de demonstranten van tegenwoordig hebben ook geen ballen meer en laten zich zo wegsturen door de door de rijke boys ingehuurde politie.
noem het collectief menselijk falen,verblind door en koppeling aan bling
Ron Paul is de enige kandidaat die de war on drugs wil stoppen. Deze heeft in 30 jaar meer dan 1000 miljard dollar gekost, zeer vele mensenlevens. 51% van alle gevangenen in federale gevangenissen zit wegens drugsdelicten (velen zelfs alleen maar wegens bezit!). Om nog maar te zwijgen over de honderdduizenden doden in binnen- en buitenland.
En het belangrijkste: hij werkt niet.
Al zou dit het enige issue zijn, het is belangrijk genoeg om een flinke invloed bij de keuze te hebben.
Zelfs al wordt Ron Paul uiteindelijk niet gekozen, het feit dat nota bene een republikein, die misschien niet wint maar toch tot nu toe wordt doodgezwegen en toch goed scoort, is al een teken dat het volk, ook conservatieven, genoeg hebben van staatsinmenging in wat mensen willen eten/drinken/roken. De de andere politici nog (Obama is een totale verrader op dit vlak). Tot nu toe durven slechts (vele) ex-politici zich kritisch over de war on drugs uit te laten.
Dit is wat mij betreft een zeer belangrijk en principieel punt, waaraan je ook kan aflezen in hoeverre een politicus respect heeft voor burgerrechten.