Game Change: een ongeluk in slow motion
“Er zijn dingen gebeurd die nooit naar buiten zullen komen,” zegt politiek strateeg Steve Schmidt. Vier jaar geleden gaf hij John McCain een advies dat voor altijd aan hem kleeft: probeer met Sarah Palin de verkiezingen te winnen. Nu zit Schmidt op een podium in het Washingtonse Newseum. Hij neemt deel aan een paneldiscussie over Game Change, een film naar een bekend boek over het verkiezingsjaar 2008. Het boek gaat ook over de meeslepende race tussen Obama en Clinton, maar de film laat dat gedeelte achterwege. In elk shot zien we of Sarah Palin, of de strategen die haar uit Alaska haalden. Met elke scene worden ze wanhopiger.
Zomer 2008: de Democratische kandidaat Obama heeft zojuist een toespraak gehouden in Berlijn. McCain ontvangt zijn adviseurs, en het gezelschap beseft dat ze tegen dit fenomeen niets kunnen beginnen. Er is een “game changer” nodig, iemand die de race op zijn kop kan zetten. Geen van de beoogde kandidaten voor het vice-presidentschap – ervaren, maar grijze mannen – wordt daartoe in staat geacht. Bovendien: uit peilingen blijkt dat vooral vrouwen McCain in de steek laten. Er moet dus een vrouw op het ticket, en na een korte zoektocht via Google en YouTube komen ze uit bij de gouverneur van Alaska. Daar loopt zij met haar gezin op een kermis als ze het allesveranderende telefoontje krijgt.
Ik herinner me dat de naam van Palin al even rondzong op conservatieve blogs, maar geen moment werd zij als belangrijke kanshebber gezien. Voor het grote publiek was ze volstrekt onbekend. Haar kandidatuur werd onthuld toen het hele journaille nog in Colorado was, waar de Democratische conventie een dag eerder was afgelopen. Haastend naar een armetierig studiootje op een industrieterrein in Denver probeerde ik zoveel mogelijk over Palin te weten te komen. Hoe? Google.
Steve Schmidt en zijn collega’s bleken het niet veel professioneler te doen. Ze hadden haast: een paar dagen later zou Palin haar debuut maken op de Republikeinse conventie in St. Paul. Hadden ze haar goed gewogen, dan wisten ze in twee dagen waar ze nu druppelsgewijs achterkwamen. Dat Palins man Todd jarenlang lid was geweest van een omstreden Alaskaanse onafhankelijkheidspartij. Dat Palin beschuldigingen van belangenverstrengeling maar niet wist af te schudden.
En vooral: dan hadden ze geweten dat haar kennis bij de landsgrenzen ophield. Ze hadden haar kunnen bijscholen. Uitleggen waarom Amerika in Irak zat. Dat Saddam Hussein niet het brein achter 9/11 was. Wat de Fed was, de Amerikaanse centrale bank. Wat het verschil was tussen Noord- en Zuid-Korea, en met welke landen Hitlers Duitsland samenwerkte om het hoofd boven water te houden. Het levert fraaie scenes op: Republikeinse buitenlandspecialisten die vertwijfeld toekijken hoe Palin driftig aantekeningen maakt boven een atlas.
Toch is niet alles ellende. Haar conventiespeech wordt een ongekend succes: zelden wist iemand een teneergeslagen partij weer zoveel moed in te spreken. De volgende dag gaan McCain en Obama gelijk op in de peilingen. Een onderling debat met Joe Biden – McCains adviseurs vrezen dat hij haar levend opvreet – verloopt heel behoorlijk. Als Palin de antwoorden uit haar hoofd leert, gaat het goed.
Maar dat zijn incidenten. In de film zien we McCains mensen steeds vaker naar het hoofd grijpen. Vooral Nicole Wallace, een adviseur die op Palin is ‘gezet’, zakt de moed in de schoenen. Ze wil Palin voorbereiden op een belangrijk interview met CBS-presentatrice Katie Couric. Maar de gouverneur weigert zich in te lezen. Alle aandacht gaat uit naar het opladen van haar beide Blackberries.
En dat hebben we geweten. Verbijsterd kijkt Amerika die week naar het Couric-interview. Met zinnen die alleen beginnen in de Engelse taal en gaandeweg een eigen idioom opeisen, probeert Palin uit te leggen waarom de nabijheid van Alaska tot Rusland haar geschikt maken voor het vice-presidentschap. Op de vraag welke kranten ze leest blijft ze het antwoord schuldig. Het is een treinongeluk in wording, sterk verbeeld omdat de makers het oorspronkelijke materiaal (zonder Palin, maar met Couric) er doorheen hebben gemonteerd.
Op de zesde verdieping van het Newseum in Washington is een tentoonstelling ingericht over politiek en pers. Couric’ mantelpakje hangt er in een vitrine, haar handgeschreven aantekeningen liggen eronder. Het interview staat op band, er is geen ontkomen aan. Maar verder is de film fictie, heeft Palin al meerdere malen laten weten. Bij de Washingtonse premiere liet ze folders uitdelen met dezelfde boodschap als de trailer die ze als antwoord op de film liet maken: alleen zij gaf de campagne energie, alleen zij trok menigten die de Republikeinse Partij in geen jaren gezien had.
Ze gaf de Republikeinen nieuwe energie – daar heeft Palin gelijk in. Maar de zenuwinzinkingen, de scheldpartijen, het ontluisterende gebrek aan kennis: volgens de makers berust alles op feiten. Ze baseerden zich op het boek – van twee gelouterde journalisten – en deden daarnaast nog eens 25 interviews met mensen uit de McCain-campagne.
In het Newseum legt Schmidt uit waarom zijn medewerking niet als verraad gezien mag worden. “Gouverneur Palin schreef zelf ook een boek, Going Rogue. Dat boek was een volstrekt oneerlijke weergave van de feiten. Toen voelde ik mij ook niet meer geremd.” Regisseur Jay Roach vermoedt dat Palin vooral haar merk wil beschermen: voor de duvel niet bang, geen zwaktes.
Dat laatste kan van de film-Palin (een knappe Julianne Moore, hoewel ze er niet helemaal in slaagt om Palins magie te vangen) inderdaad niet gezegd worden. Ze smijt haar telefoon kapot na het mislukte interview, ligt uitgeteld en ineengekropen tussen haar aantekeningen op een hotelkamer. Toch is ze zelden onsympathiek, eerder wekt ze medelijden op. Palin heeft per ongeluk een paar klassen overgeslagen en kan het niveau niet aan. (Gerechtvaardigde vraag: “Maar ze moesten toch iets onorthodox doen, en had McCain het met een andere kandidaat niet net zo slecht gedaan?” Waarschijnlijke antwoord: ja.)
Het slot is mooi. In zijn hotel in Arizona verneemt McCain dat hij verloren heeft. De kandidaat lijkt opgelucht. Geen moment heeft hij geloofd dat hij deze verkiezingen kon winnen. Bij de ontstane sfeer – bij elke verkiezingsbijeenkomst staat er wel iemand in het publiek die racistische dingen over Obama roept – voelt hij zich steeds ongemakkelijker. De martelgang is voorbij. In de gang vliegt een snikkende Wallace haar collega Schmidt in de armen. Ze bekent dat ze die dag niet op McCain heeft gestemd.
En Palin? Palin wil nog een speech geven. Steve Schmidt (Woody Harrelson, de echte ster van de film) ontploft. Hij bijt Palin toe dat op zo’n verkiezingsavond alleen de presidentskandidaat spreekt – dat gaat al decennia zo. Even later staat Schmidt tussen het publiek als McCain zijn nederlaag erkent. “Over 48 uur is iedereen Palin vergeten,” zegt zijn collega tegen hem, terwijl de camera ons Palins gedachten laat lezen. Zij hoort wat wij ook horen: het publiek scandeert haar naam.
Is Palin 2016 zo’n gekke gedachte? Ze zal de nominatie niet winnen – I sure don’t hope so – maar ze kan voor groot deel van de conservatieve vleugelS van de partij een acceptabele kandidaat zijn, zeker wanneer de Amerikaanse politiek verder polariseert. Een kandidaat die de gefragmenteerde GOP meer verenigt dan waartoe Romney op dit moment in staat is.
Toch wonderbaarlijk, dat mensen met dit kennisviveau telkens komen bovendrijven. Gerald Ford en Jimmy Carter waren niet veel beter, toen ze het WH ingingen
over 4 jaar doet ze (weer) mee, Palin is een merknaam net zoals Cola,Lucky Strike,Obama
Ondertussen is er dit: http://www.infowars.com/media-.....t-exposed/. Hussein Obama heeft een probleem.
Ach, met Palin naast hem leek McCain nog ergens op. Met McCain alleen is het net zo slecht. Maar misschien is het wel de dementie , die dat zo doet lijken. Toch eern beetje vreemd als je je zelf hebt verkocht aan de duivel (romney), en vervolgens voor duizenden mensen je zelf verspreekt en zegd dat je je steun geeft aan obama?!?
Daarnaast weten we allemaal wat voor een man hij is: “bomb, bomb Iran!”
Tussen Obama & Clinton, of tussen Obama & McCain?
Ik lees je blogs trouwens met groot plezier – verfrissend, verdiepend, scherp en goed geschreven! Keep it up!
Vanochtend op TV zei Steve Schmidt nog eens dat Palin sinds 2008 niets heeft bijgeleerd, en dat is niet echt verbazend maar juist wel weer illustratief. Ik heb het gevoel dat ze na deze film uit de publiciteit verdwijnt omdat het gewoon te pijnlijk is om haar weer voor het voetlicht te brengen, maar ja, dat dacht die college van Schmidt na de verkiezingen van 2008 ook. Palin denkt het echter nu ook, vandaar die pamfletten die zij bij de premiere liet uitdelen. Maar er zal meer dan een pamflet voor nodig zijn om haar in de publiciteit terug te brengen. Misschien een ‘third party candidacy’ voor de ‘hockey mom party’ ?
what do you mean “TERUG in the publiciteit terug te krijgen” ??? the obama campaign is running commercials attacking her, even though she is not running for anything !!! her books are bestsellers, she has millions of followers on facebook and twitter, is on tv all the time as a guest ,commentator or contributor, her alaska tv series was a huge success and when she appears anywhere she gets bigger crowds than obama.
she is only 48 years old and you haven’t seen the last of her,
when you read the american press ( or all the dutch “translators” who pretend to be journalists) you have to keep in mind that our “lamestream press” is all left wing and in the tank with obama and the democrats, i.e. abc, cbs, nbc, cnn, msnbs, pbs, new york times, washington post, la times, newsweek, time et…etc…
sarah palin has more common sense in her little pinkie than obama (who thinks he knows everything, but understands nothing) has in his whole body.
Barack Obama is geestelijk gestoord!!
So what is the matter with Obama? Conservatives have been asking this question for some time. I’ve written a number of articles trying to solve the mystery.
Even some liberals are starting to wonder. James Carville railed about Obama’s blasé attitude after the catastrophic oil spill. The New York Times’ Maureen Dowd revamped Obama’s “Yes We Can” motto into “Will We Ever?”
The liberal women of the TV show “The View” have expressed sympathy for Michelle Obama’s living with a man so out of touch. Peggy Noonan, hardly a vehement Obama foe, recently pronounced him disconnected.
Obama’s odd mannerisms intrigue a psychotherapist like me. He also presents a serious diagnostic challenge.
For one, Obama’s teleprompter and the men behind the Blackberry keep him well-scripted. We know so little about the facts of his life.
But it’s more than just a lack of information. Obama himself is a strange bird. He doesn’t fit easily into any diagnostic category.
Yet a personality disorder like narcissism does not explain Obama’s strangeness: his giggling while being asked about the economy; his continuing a shout-out rather than announcing the Ft. Hood shootings; or his vacations, golfing, partying and fundraising during the calamitous oil spill.
Take also Obama’s declaring on the “Today Show” that he wants to know whose ass to kick. Consummate narcissists would never stoop to this vulgar display of adolescent machismo.
Obama is flat when passion is needed; he’s aggressive when savvy is required. What’s most worrisome is that Obama doesn’t even realize that his behavior is inappropriate.
So if it’s not just simple narcissism, what is wrong with Obama? Since I’ve never evaluated him, I can’t say for sure. But I can hazard some educated guesses.
If I saw a client as disconnected as him, the first thing I would wonder: Is something wrong with his brain? And I’d consider the following theoretical diagnostic possibilities.
–Physical problems: There are a multitude of physiological conditions that can cause people to act strangely. For instance: head injuries, endocrine disturbances, epilepsy, and toxic chemical exposure.
It makes me wonder: Did Obama ever have a head injury? His stepfather in Indonesia was purportedly an alcoholic abuser. Was Obama subject to any physical abuse?
– Drugs and alcohol: Damage to the brain from drugs and alcohol can also cause significant cognitive impairments. Obama once said that there were 57 states — and didn’t correct himself. Memory problems can be caused by both illicit and prescription drug use.
Obama admits to a history of drug use in his youth. Did his usage cause some damage? Does Obama still use?
–Asperger’s Syndrome: Also known as high-functioning autism, Asperger’s causes deficits in social skills. A person with Asperger’s can’t read social cues. Consequently, he can be insensitive and hurtful without even knowing it.
Could Obama have Asperger’s? He might have some mild traits, but certainly not the full-blown disorder. In contrast to Obama, those with Asperger’s get fixated on some behavior, like programming computers. Obama lacks this kind of passion and zeal.
–Mental Illness: Obama’s family tree is replete with the unbalanced. His maternal great-grandmother committed suicide. His grandfather, Stanley Dunham, was particularly unhinged: He was expelled from high school for punching his principal; named his daughter Stanley because he wanted a boy; and exposed young Barry to not just drunken trash talk, but unrestricted visits with alleged pedophile Frank Marshall Davis (who might or might not be Obama’s biological father). Barack Sr. was an abusive, alcoholic bigamist.
Since mental illness runs in the family, does Obama have any signs? Yes and no. No, he is not a schizophrenic babbling about Martians. But there are red flags for some other conditions.
While Obama doesn’t appear to hallucinate, he seems to have delusions. His believing he has a Messiah-like special gift smacks of grandiose delusions. His externalizing all blame to conservatives, George W. Bush, or the “racist” bogeyman hints at persecutory delusions.
Along with a delusional disorder, Obama may fit for a mild psychotic disorder called schizotypal disorder. It may explain some of Obama’s oddness.
People with schizotypal disorder hold bizarre beliefs, are suspicious and paranoid, and have inappropriate and constricted affect. They have few close friends and are socially awkward. A schizotypal is someone like your strange cousin Becky who is addicted to astrology, believes she is psychic, and is the oddball at social gatherings.
Schizotypal Disorder does ring some bells vis-à-vis Obama. One way the diagnosis doesn’t fit, however, is that schizotypals are generally harmless, odd ducks. Not so with Obama.
–Trauma: My gut tells me that Obama was seriously traumatized in childhood. His mother disregarded his basic needs, dragged him all over the place, and ultimately abandoned him.
But I think there may be something even more insidious in his family background. While I can’t prove it, the degree of Obama’s disconnect reminds me of my sexually abused clients.
With serious sexual abuse, the brain chemistry may change. The child dissociates — that is, disconnects from his being — in order to cope. Many adult survivors still dissociate, from occasional trances to the most extreme cases of multiple personality disorder.
Apparently, young Barry was left in the care of Communist Frank Marshall Davis, who admitted to molesting a 13-year-old girl. As a teenager, Obama wrote a disturbing poem, “Pop,” that evoked images of sexual abuse — for instance, describing dual amber stains on both his and “Pop’s” shorts.
Would trauma explain Obama’s disconnect? In many ways, yes. A damaged and unattached child may develop a “false self.” To compensate for the enormous deficits in identity and attachment, the child invents his own personality. For Obama, it may have been as a special, gifted person.
Let’s return now to my original question: What is wrong with Obama? My guess is a great deal. The answer is complex and likely includes some combination of the above.
Along with the brain issues are personality disorders: narcissism, paranoia, passive-aggressiveness. There’s even the possibility of the most destructive character defect of all, an antisocial personality. Untreated abuse can foster antisocial traits, especially among boys.
If my assessment is accurate, what does this mean?
It means that liberals need to wake up and spit out the Kool-Aid…and that conservatives should put aside differences, band together, and elect as many Republicans as possible.
Because Obama will not change. He will not learn from his mistakes. He will not grow and mature from on-the-job experience. In fact, over time, Obama will likely become a more ferocious version of who he is today.
Why? Because this is a damaged person. Obama’s fate was sealed years ago growing up in his strange and poisonous family. Later on, his empty vessel was filled with the hateful bile of men like Rev. Wright and Bill Ayers.
Obama will not evolve; he will not rise to the occasion; he will not become the man he was meant to be. This is for one reason and one reason alone:
He is not capable of it.