Vermoedelijk maakt Mitt Romney volgende week bekend wie hij als running mate heeft gekozen. Tot die tijd kan de pers alleen maar gissen – en dat gebeurt volop. Romney zelf speelt het spelletje aardig mee: hij heeft een app gepresenteerd waarmee hij zijn kandidaat voor het vicepresidentschap zal openbaren. Hip, maar kansloos: net als voorgaande jaren zal de keuze waarschijnlijk eerder uitlekken.

Een verrassing is niet uitgesloten. Mogelijk komt Romney alsnog met Tea Party-lieveling Marco Rubio op de proppen. Volgens een peiling van CNN is Rubio verreweg favoriet onder Republikeinen en independents die naar de Republikeinen neigen. Een half jaar geleden was Rubio ook favoriet bij Romney-watchers.

Maar inmiddels lijkt het waarschijnlijker dat Romney kiest voor iemand met meer politieke ervaring. Vier namen worden het meest genoemd.

Rob Portman is senator van Ohio. Hij wordt als de grootste kanshebber gezien. Portman heeft een schat aan ervaring; hij werkte voor beide presidenten Bush en zat zowel in het Huis van Afgevaardigden als, sinds kort, de Senaat. Portman oogt wat saai, maar lijkt zich in tegenstelling tot Romney op zijn gemak te voelen tussen de media. Dat is belangrijk. Portman straalt rust uit. Zijn grootste handicap: hij was begrotingsdirecteur onder George W. Bush, die het opblazen van de staatsschuld tot een kunst verhief. Al bleef Portman maar een jaar, ‘Bush’ kleeft nog aan hem. De Democraten zullen daar dankbaar gebruik van maken.

De laatste dagen is Paul Ryan the talk of the town. Ryan is voorzitter van het begrotingscomité van het Huis van Afgevaardigden. In die hoedanigheid schreef hij het ‘Ryan budget,’ een begroting die de Republikeinen presenteren als hét alternatief voor alle plannen van Obama. Ook Romney heeft het omarmd. Ryan is jong (42) en wordt op handen gedragen door de denkers binnen de Republikeinse Partij. Even overwoog Ryan vorig jaar zelf een gooi naar het Witte Huis te doen. Conservatieve publicaties (tijdschrift The Weekly Standard en de opiniepagina van de Wall Street Journal) schoven Ryan deze week naar voren als de beste keus voor de nummer-tweepositie. De WSJ noemde hem een vaandeldrager van een “nieuwe generatie hervormers”. De krant prijst Ryans moed: hij heeft het aangedurfd om de Grote Keuzes waar Amerika voor staat aan te zwengelen. Het begrotingstekort, de toekomst van de sociale zekerheid, de rol van de overheid: het zijn kernkwesties van deze verkiezingen. Net als Portman straalt Ryan rust uit. Hij wordt niet boos maar vertelt zijn verhaal. Donderdagavond glunderden Ryan-fans: Romneys opmerkingen dat hij iemand zocht met ‘een visie voor de toekomst van het land’ zou naar Ryan hinten. Het is Kremlinwatchen.

Veel Democraten zien een kandidatuur van Ryan als een geschenk uit de hemel, en ze vrezen dat het ze niet gegund wordt. Ze geloven niet dat Romney voor iemand kiest die hardop uitsprak dat Amerika in oudedagvoorzieningen als Medicare moet snijden. Want dat maakte deel uit vanRyans begrotingsplan. Bovendien behoort Ryan tot de minst populaire diersoort in de politieke dierentuin: de Republikeinen in het Huis van Afgevaardigden, die worden gezien als beroepsdwarsliggers.

Een andere kanshebber: Tim Pawlenty. Oud-gouverneur van Minnesota. Tot vorige zomer dacht hij zelf kans te maken op het presidentschap, maar hij stapte voortijdig uit de race en schaarde zich onmiddellijk achter Romney. Pawlenty is van eenvoudige komaf (zoon van een vrachtwagenchauffeur, ging als eerste in de familie studeren) en zou daarmee Romneys miljonairsimago een beetje kunnen neutraliseren. Maar hoewel Pawlenty in levende lijve heel behoorlijk overkomt, oogt hij op televisie een beetje bleu. Zijn boekhoudersimago kan hem nekken. Ook in 2008 stond Pawlenty op de short list, maar McCain zocht uiteindelijk wat spannenders.

En dan Bobby Jindal, die zich de laatste weken bij het drietal kandidaten voegde. Ook Jindal voert non-stop campagne voor Romney, en wie weet voor zichzelf. Als gouverneur van Louisiana heeft hij bestuurservaring, hij weet veel van gezondheidszorg en is een darling van conservatieven vanwege zijn uitgesproken anti-abortusstandpunt. De Indiaas-Amerikaanse Jindal kan voorkomen dat het Republikeinse ticket een blankemannenaangelegenheid wordt. Een journalist noemde hem deze week ‘de meest spannende keuze onder de veilige keuzes en de meest veilige keuze onder de spannende keuzes’. Maar Jindal viel al eens door de mand: in 2009 werd hij door zijn partij aangewezen om Obama van repliek te dienen na zijn State Of The Union. Een opgenomen televisiepraatje van een paar minuten, heel moeilijk kon het niet zijn – maar Jindal verprutste het zodanig dat hij wekenlang werd geparodieerd op televisie.

Wordt het één van deze vier? Het is waarschijnlijk, maar niet zeker. Twee andere gouverneurs worden nog steeds genoemd: Chris Christie van New Jersey (bekend om zijn zwaarlijvigheid en zijn korte lontje – maar waanzinnig populair in alle geledingen van de partij) en Bob McDonnell, gouverneur van Virginia (hier een warm pleidooi voor hem.)

De vraag of een running mate er echt toe doet is trouwens moeilijk te beantwoorden. Ja, zeggen sommigen: kijk maar naar Palin in 2008. Een verkeerde keus, vindt inmiddels bijna iedereen, een keus die het imago van McCain als serieus staatsman schade berokkende. Maar voor de uitslag had een andere running mate waarschijnlijk weinig uitgemaakt: McCain had sowieso verloren. In 1984 koos de Democraat Walter Mondale voor een vrouw, Geraldine Ferraro. Deels een tactische keus, maar Mondale verloor de women vote ruim. Vier jaar later koos Michael Dukakis voor een ervaren senator, Lloyd Bentsen, en tegenstander George Bush voor de stuntelende Dan Quayle. Bush won met gemak. Nog een voorbeeldje: John Kerry koos John Edwards als running mate, hopend op succes in het zuiden. Het duo verloor alle zuidelijke staten, ook Edwards’ thuisstaat, North Carolina. Regionale afkomst lijkt sowieso overschat. Dat Portman uit Ohio komt wil niet zeggen dat hij Romney die staat ook kan bezorgen (al zou hij er een piepklein beetje helpen: de New York Times deed onderzoek.)

Then again: dat een vice-presidentschap de kansen schaadt is ook niet bewezen. Dat George W. Bush (Cheney) en Barack Obama (Biden) allebei kozen voor ervaring, heeft ze geen kwaad gedaan.