Hard gevecht en een blunder over Libië
Afgelopen nacht vochten Romney en Obama hun tweede debat uit. De verwachtingen vooraf kwamen uit: Obama was stukken agressiever dan de eerste keer en maakte de punten die hij eerder nog vergat. Maar de president kreeg ook hulp van zijn tegenstander.
Hét moment dat de komende dagen eindeloos herhaald zal worden: Obama en Romney die bekvechten over Libië.
De achtergrond: op 11 september werd het consulaat in Benghazi aangevallen. Daarbij kwam de Amerikaanse ambassadeur om het leven. Naderhand bleek dat het consulaat om extra beveiliging had gevraagd, een verzoek dat door het Ministerie van Buitenlandse Zaken was afgewezen. Er loopt nu een onderzoek, ook al omdat de precieze toedracht van de aanval nog steeds niet duidelijk is.
Volgens Romney hield de regering-Obama lang vol dat de aanval een uit de hand gelopen demonstratie tegen de geruchtmakende anti-Islamfilm was. “Het duurde twee weken voordat deze regering het een terreuraanval noemde,” zei Romney dinsdagnacht in New York.
Maar dat klopte niet: de dag na de aanslagen sprak Obama over een terreurdaad. Republikeinse strategen zullen hebben gesidderd bij deze woordenwisseling, nota bene op een thema waar Obama kwetsbaar leek:
Romney vergiste zich dus. En dat kan je beter niet doen als het om nationale veiligheid gaat, en je gezien wilt worden als commander in chief. Let ook op Obama: “Please proceed, governor” – gaat u maar verder – hij weet dan al dat Romney op het punt staat iets te zeggen waar hij spijt van krijgt.
De soms apathische Obama uit Denver was nergens te bekennen. Begon Romney over zijn vijfpuntenplan over de economie, dan kwam Obama terug: “Hij heeft slechts een éénpuntsplan: mensen aan de top hoeven zich niet aan de regels te houden.” Opnieuw leek Obama Romneys 47%-probleem te vergeten, maar niets was minder waar. Obama bewaarde de kwestie tot het eind, toen de laatste vragensteller de kandidaten vroeg welk misverstand ze over zichzelf wilden rechtzetten. Mooi, dacht Romney: “Het misverstand is dat ik er niet voor alle Amerikanen zou zijn. Ik ben er wel degelijk voor alle Amerikanen. Ik wil Amerika, met mijn ervaring, de helpende hand bieden.”
Maar Obama had het laatste woord: “Toen hij achter gesloten deuren sprak over de 47% van deze bevolking die zichzelf als slachtoffer ziet en geen persoonlijke verantwoordelijkheid wil dragen, bedenk dan over wie hij het had: mensen met Social Security die hun hele leven gewerkt hebben, veteranen die zich hebben opgeofferd voor hun land, studenten die hun dromen hopen waar te maken.”
Toen nam de moderator het woord, en waren de negentig minuten voorbij. Al tijdens het debat klaagden Republikeinen over een bevooroordeelde gespreksleider, de ervaren Candy Crowley van CNN. De meeste vragen (door Crowley geselecteerd) leken Obama inderdaad niet slecht uit te komen. De conservatieve pers hield bij dat Obama bijna tien procent meer spreektijd kreeg. Maar Obama leek die spreektijd vooral te nemen: af en toe leek hij van zijn kruk te willen opspringen, zo eager was hij.
Een grandioze overwinning dus?
Nee – want ook Romney kon zijn punt maken: over de werkloosheid die boven de 10% uitkwam, over het aantal Amerikanen dat van voedselbonnen leeft, over een middenklasse die wordt “vermorzeld” door het beleid van een man die weliswaar vriendelijk is, maar niets van de economie begrijpt.
Het publiek mocht vragen stellen, maar leek vooral een decorstuk in een straatgevecht. Beide kandidaten maakten soms een wat drammerige en niet altijd even sympathieke indruk. Hier gaat het over olie – had Obama wel genoeg boorvergunningen afgegeven? Het aanwezige publiek doet niet meer mee bij dit partijtje olieworstelen:
Obama heeft het bloeden met dit debat misschien gestopt, zijn aanhangers zagen voor het eerst weer een president die zin in nog een termijn leek te hebben. Maar of het veel kiezers van het ene in het andere kamp heeft doen belanden, of dichterbij een definitieve keus heeft gebracht: ik betwijfel het. En de vraag is of een blunder over Libië de worstelende kiezer in Ohio veel kan schelen. Die zag ook een president die opnieuw niet overtuigend wist uit te leggen waarom nog eens een mandaat voor vier jaar nou zo’n vreselijk goed idee is.
jammer dat in een land als amerika je slechts president kunt worden met steun van gelden uit de samenleving. Vaak laakbare giften aan het verkiezingsfront van de desbetreffende kandidaat. Zeer bedenkelijke ontwikkeling.
Eens met Eelco’s strekking en conclusie. Ik zag alleen een samenvatting maar ook geen winnaar. Wel twee kemphanen met weinig neiging om ook een beetje sympathiek over te komen of vast te houden aan de gestelde vragen. Men staat duidelijk vooral in ‘propaganda mood’ met de ogen strak gericht op Washington.
Als het meer over economie was gegaan was Obama wellicht toch weer door het ijs gezakt. Vreemd dat hij vragen van Romney over werkloosheid, steun en medicare uit de weg ging en niet aangreep om de hier toch forse bezuinigingsplannen van de republikeinen aan te vallen. Of even te hinten op de concreet beleid mede frustrerende vooral ideologische politiek van republikeinse senatoren van de afgelopen jaren. Dit zal wel weer met de onmogelijkheid te maken hebben om in de (gepolariseerde) politiek iets te zeggen dat jezelf ook kwetsbaarder kan maken. Maar het wekte op mij ook de indruk van een te softe c.q. te weinig alerte Obama die in een direct debat zich te makkelijk wat kaas van het brood laat eten. En een Romney die alweer minder stuntelig overkwam als in de campagne tot voor het vorige debat. Ik ben benieuwd voor welke ‘change’ de Amerikanen ditmaal gaan kiezen. Een nek aan (red)nek race.
“En de vraag is of een blunder over Libië de worstelende kiezer in Ohio veel kan schelen”. Het is überhaupt de vraag of ze dit als blunder zien. Crowley zegt erover: Romney had inhoudelijk gelijk, maar hij koos de verkeerde woorden. Bovendien sluit Romney’s uitleg aan bij wat de media over de aanslag in Benghazi hebben gemeld.
Obama maakte er een woorden spelletje van, dat was handig, want zo werd de tijd vol gekletst, zonder dat het echt pijnlijk voor hem kon worden.
Obama beweert dat hij de oorlog in Irak heeft beëindigd. Merkwaardig, want het was onder Bush al geregeld, dat de Amerikaanse troepen Irak zouden verlaten in 2011.
Inmiddels focust het debat zich op wat Obama wanneer exact zei. Factcheckers beweren nu dat hij daags na de aanslag in Libie in algemene termen sprak over een niet zwichten voor terroristische aanslagen. En toch pas 14 dagen later concreet over een terroristische aanslag op de ambassadeur. Zijn achterstand in sommige polls loopt op.
De blunder over Lybië werd gemaakt door gespreksleidster Candy Crowley. Ze heeft inmiddels toegegeven dat Romney toch gelijk had. Over een paar dagen is de rook opgetrokken en dan zal blijken dat Obama zich in de kwestie Lybië verschool achter de rokken van Candy Crowley en daarvoor die van Hillary Clinton.
Verder wist Romney het debat op specifieke onderwerpen als economie en energiebeleid wederom duidelijk in zijn voordeel te beslechten.
Fout van Obama: hij sprak in ‘t algemeen over terreurdaden op de 12e september 2012 maar noemde de aanval op ‘t consulaat ‘n spontane reactie op de mohammed video-tape, pas 4 weken later noemde hij deze gebeurtenis een terreur-aanval.
Romney had dus gelijk, want als dit niet zo is, dan heeft Obama 4 wekenlang bewust gelogen.
Deze correspondent faalt opnieuw om objectief te zijn. Iets waar Nederlandse correspondenten in VS allemaal last van hebben.
Obama noemde de terroristische aanval in Benghazi op 9/11 niet een act of terrorism. Hij begon de speech in de Rose Garden met medeleven voor de familie, daarna gingen de volgende 8 paragraven over dat de Amerikaanse overheid niet achter de YouTube film stond waar in de moslim-wereld ophef is over ontstaan. Dat het kwetsend is, etc. etc. Pas in de 9e paragraaf had hij het over het gedenken van 9/11 2001 en nam toen ‘acts of terror’ in de mond
Het is voor iedereen met een beetje verstand duidelijk dat hij daarmee niet de aanslag in Benghazi bedoelde.
Romney had gelijk, en de linkse, pro-Obama media spint het in Obama’s voordeel. Zelfs de moderator geeft nu toe dat zij te voorbarig was om te zeggen dat Obama de aanval in Benghazi wel een terreurdaad had genoemd.
Laat je niet manipuleren door de Nederlandse media, die zijn overweldigend pro-Obama…
Ongeloofelijk,
in het begin zijn alle onderwerpen al vastgelegd waarover ze praten,
ze moeten geinteresseerd zijn in andermans standpunten en het publiek mocht een beantwoorde vraag niet bekritiseren.
was leuk om te zien, net als amerikaans worstelen, sports entertainment…
Ik vind de manier van debateren nogal apart om naar te kijken. Romney en Obama debateren in de derde persoon met elkaar, terwijl de één slechts enkele meters verwijdert is van de ander. Sterker nog: het ‘debat’ gaat vooral om het beantwoorden van vragen van journalisten en mensen uit het publiek. Het lijkt op een persconferentie waarbij de woordvoerders van de verschillende partijen enigszins uit hun rol vallen als ze de ander aanvallen, omdat ze dan niet meer direct met de voorgelegde vraag bezig zijn.
Ik snap dat het beleefd is om in de derde persoon te spreken in een parlement, maar daarbuiten mogen politici elkaar best direct aanvallen, zoals in Nederland.
Een blunder beste Eelco is dat je de toespraak op 12 mei kennelijk niet hebt gehoord of gelezen want president Obama noemde de aanslag op de ambassade geen terreurdaad. Romney had dus gelijk. En dat zeg ik niet omdat ik een fan van hem ben maar een beetje kritische houding mag ik best verwachten van iemand die zich journalist noemt. Maar goed, deze woorden zijn vast niet besteed aan de Obama-fanboys van de NOS.
Obama noemde de terroristische aanval in Benghazi op 9/11 niet een act of terrorism. Hij begon de speech in de Rose Garden met medeleven voor de familie, daarna gingen de volgende 8 paragraven over dat de Amerikaanse overheid niet achter de YouTube film stond waar in de moslim-wereld ophef is over ontstaan. Dat het kwetsend is, etc. etc. Pas in de 9e paragraaf had hij het over het gedenken van 9/11 2001 en nam toen ‘acts of terror’ in de mond
Het is voor iedereen met een beetje verstand duidelijk dat hij daarmee niet de aanslag in Benghazi bedoelde.
Romney had gelijk, en de linkse, pro-Obama media spint het in Obama’s voordeel. Zelfs de moderator geeft nu toe dat zij te voorbarig was om te zeggen dat Obama de aanval in Benghazi wel een terreurdaad had genoemd.
Na die flater over Benghazi had Romney nog het meest van een langzaam leeglopende lekke band, en als je zijn postuur aan het begin van het debat vergelijkt met hoe hij er op het einde bijstond is er een duidelijk verschil. Die dingen zijn belangrijk, want de non-verbale communicatie is minstens zo relevant als wat de kandidaten zeggen. Vandaar dat alle Amerikaanse polls Obama als winnaar aanwezen, zij het met verschillende marges. En in die kwestie Benghazi lijken de feiten de regering steeds meer gelijk te geven in haar aanvankelijke beoordeling dat het een spontaan protest was waar terroristen gebruik van maakten. De New York Times schrijft daar dagelijks over, en het zou me niet verbazen als Romney in het debat aanstaande maandag het hele onderwerp liever zou vermijden, wat hem overigens niet zal lukken.