De Democratische Senator Carl Levin legt Sheehan - ooit hoog bij de NAVO en generaal bij het korps Mariniers - de vraag voor of hij wel eens met bondgenoten had gesproken over hun ervaringen met homo’s in het leger.

Ja, antwoordt Sheehan. Hij verklaart dat veel Europese landen na het einde van de Koude Oorlog veel te ruimhartig waren geweest in hun toelastingsbeleid voor het leger. De vijand was verdwenen, de lat ging omlaag, veel legers werden ‘gesocialiseerd’. Ook homo’s waren ineens welkom, terwijl ze eigenlijk te licht waren voor het leger.

Sheehan trekt deze conclusie:

“Dat heeft geleid tot een leger dat slecht was voorbereid op een oorlog. Ik heb het specifiek over toen de Nederlanders Srebrenica moesten beschermen tegen de Serviërs, Dat bataljon was niet op sterkte, slecht geleid en toen de Serviers de stad binnenvielen werden de soldaten vastgebonden aan telefoonpalen en de Moslims weggemarcheerd en geëxecuteerd. Dat was het grootste bloedband in Europa sinds WOII.”

Senator Levin denkt te begrijpen wat Sheehan bedoelt, maar vraagt voor de zekerheid door. Dat leidt tot de volgende dialoog:

– Levin: “En heeft de Nederlandse u gezegd dat dat kwam doordat er homo-soldaten
waren?”
– Sheehan: “Het was een combinatie…”
– Levin: “Hebben ze u dat verteld? Dat was mijn vraag.”
– Sheehan: “Ja.”

Senator Levin kan het allemaal ook niet geloven. Hij wil toch even weten hoe generaal Sheehan

aan deze informatie komt. Een rapport van de denktank RAND uit 1993 noemde Nederland immers nog als een van de landen die juist positieve ervaringen hadden met homo’s in het leger. Dat valt moeilijk te rijmen met gedeeltelijke schuld aan het uitmoorden van duizenden moslims.

– Levin: “en kunt u ons vertellen met welke Nederlandse officiers u heeft gesproken die zeiden dat Srebrenica gedeeltelijk werd veroorzaakt doordat er homo’s dienen in het Nederlandse leger?
– Sheehan: “De chefstaf van het leger, die werd weggestuurd door parlement omdat ze niemand anders konden vinden om het in de schoenen te schuiven.”
– Levin: “Wie was dat”
– Sheehan: “Hankman Berman.”
– Levin: “Pardon?”
– Sheehan: “Hankman Berman.”

Wie deze ‘Hankman Berman’ is, weet ook de Nederlandse ambassade in Washington niet. Op een CNN-verzoek om een reactie laat ambassadeur Renee Jones-Bos weten:

“Ik ben het grondig met hem oneens. Ik ben er trots op dat homo’s en lesbiennes al decennia openlijk en succesvol in het Nederlandse leger dienen, ook op belangrijke plaatsen, zoals momenteel in Afghanistan. De Nederlandse VN-missie in Srebrenica is grondig bestudeerd en geëvalueerd, in binnen- en buitenland. Er is niets in deze verslagen dat enige verband suggereert tussen homo’s in het leger en de massamoord op de Bosnische Moslims. ”

Hier de hele zitting.

Na een uitermate moeizaam proces leken de Democraten er begin dit jaar dan eindelijk in te slagen. Hervorming van het zorgstelsel, tientallen miljoenen onverzekerden die voortaan dekking zouden krijgen - een kwestie waar Democraten hun tanden decennialang op stuk hadden gebeten. Ook ditmaal leek het even te mooi om waar te zijn. Tot ieders verbijstering verspeelden de Democraten een ‘veilige’ Senaatszetel in Massachusetts. Weg was de cruciale zestigste zetel waarmee ze de Republikeinen aan de kant konden zetten. Health care reform leek te sneuvelen op dat ene wapen dat de politiek in Washington zo vaak lam legt: de filibuster.

Maar Obama weigerde op te geven. Hij zei dat-ie open stond voor Republikeinse ideeen. Belegde vorige week een speciale zorgtop met voor- en tegenstanders van zijn plan. Maar beide partijen betrokken de bekende stellingen. De Democraten willen onverzekerden aan dekking helpen met subsidies. Willen strenger toezicht op verzekeraars. Alle plannen gaan de Republikeinen veel te ver. Zij vrezen een grote overheidsbemoeienis, en stellen dat Obama zijn berekeningen niet op orde heeft - zijn plannen zijn niet te betalen.

Na afloop was meteen duidelijk dat Obama zou doorzetten: take it, or leave it. Die zestigste zetel was weliswaar belangrijk, maar er is een sluiproute naar wetgeving, de zogenaamde “budget reconciliation”. Een parlementaire truc die erop neerkomt dat wetsonderdelen die met de begroting samenhangen (en dat geldt voor het grootste deel van de zorgwet) met een simpele meerderheid (51 in de Senaat) kunnen worden aangenomen. De resterende onderdelen kunnen dan afzonderlijk worden aangenomen. De “nucleaire optie’, wordt de “reconciliation” ook wel genoemd - je maakt er geen vrienden mee. (Hier een goede uitleg.) Maar Obama lijkt bereid om die bom te laten vallen.

Woensdag sprak Obama nog eenmaal over ‘health care’. Hij legde een laatste plan op tafel, maar dat week nauwelijks af van zijn eerder voorstel: slechts op kleine, relatief onbeduidende punten kwam hij de Republikeinen tegemoet. Er is nu genoeg gepraat, zei hij: ‘t is kiezen of delen. Zonder de ‘nucleaire optie’ te noemen, was duidelijk dat hij er wel op zinspeelde:

Dat wordt dus oorlog. Obama neemt een enorm risico. De meeste Amerikanen zijn allang van mening dat de discussie over werkgelegenheid moet gaan - health care kan wel even wachten. Maar Obama wijst op het verband tussen die twee (met je baan verdwijnt vaak ook je verzekering), en is ervan overtuigd dat de kiezer hem uiteindelijk gelijk geeft.

Maar de Republikeinen hebben het strijdplan voor de Congresverkiezingen (november) al klaar liggen. Obama-de-socialist, voor wie je bang moet zijn. Lees dit document dat uitlekte via Politico. Een cynisch, bijna cartoonesk stuk. Lezenswaardig.

Ze leek verbonden met president Obama. Op 20 januari 2009, de dag van Obama’s inauguratie, kreeg het meisje uit New York te horen dat ze een ernstige vorm van leukemie had.  Op de dag van Obama’s eerste State of the Union, gisteren en iets meer dan een jaar later, was haar leven voorbij. En begin december kwam háár wens uit, een bezoek aan de president.

In dat jaar had ze een grote invloed op heel veel mensen. Ze werd het gezicht van een campagne in New York om beenmergdonoren te werven. Meer dan tienduizend mensen kwamen zich melden, tientallen andere patienten kregen daardoor weer hoop. Ook Jasmina kreeg een transplantatie. De leukemie leek weg (0% leukemia!!!!!!) maar kwam weer terug. Ook de president kon haar niet beter maken.

Rond middernacht kreeg ik deze mail van oma: 

 ”JASMINA IS VANNACHT OVERLEDEN, TOT HET LAATST HEEFT ZE GEVOCHTEN VOOR HAAR LEVENTJE, ZE IS NU EEN ENGELTJE , HET ENGELTJE OP MAMA-THEA’S SCHOUDER”

In een reactie liet president Obama weten: “Jasmina heeft ongelooflijke moed getoond in het omgaan met tegenslag.  Haar vermogen om tijdens haar strijd positief te blijven was een inspiratie voor mij en voor iedereen die haar kende. Als ouder van twee jonge meisjes leven we in het bijzonder mee met Jasmina’s moeder Thea. In gedachten en gebeden zijn we bij haar en bij iedereen die Jasmina kende en van haar hield.”

Oma gaat nog steeds naar New York. Niet om haar kleindochter voor de laatste keer te knuffelen. Maar voor de begrafenis.

Vooropgesteld: CNN was als eerste in Haiti, ze zitten er nog steeds (net als de NOS trouwens) en ze zullen er vaak terugkeren. In de eerste weken na de ramp besteedde CNN 60 procent van de zendtijd aan Haiti. Dat is zeer prijzenswaardig, maar het kost een godsvermogen. Die CNN-ploegen zijn enorm. Al op de tweede dag van de aardbeving hadden ze zes of zeven verslaggevers in het land. Die reizen niet alleen: een legertje producers, cameramensen en manusjes-van-alles reist met ze mee. Plus beveiligers. CNN vindt Haiti een belangrijk verhaal, daar twijfel ik niet aan. En Anderson Cooper toont zich vaak een betrokken verslaggever (zie hem hier uit zijn slof schieten tijdens Orkaan Katrina.)

Maar CNN maakt er ook een onnodige show van. En niet alleen vanwege die strakke, zwarte biceps-shirtjes. Die foto hierboven wil me maar niet loslaten: waarom vond deze verslaggever het in vredesnaam nodig hier een nummertje van te maken? Op zijn blog: “I brought him to a spot about a hundred feet away. I could feel his warm blood on my arms. I stood him up, but he was clearly unable to walk.”

Cooper is niet de enige. Collega Sanjay Gupta is behalve verslaggever ook chirurg. In Irak deed hij al eens een serie hersenoperaties, en ook in Haita stond hij slachtoffers van de aardbeving bij. Zo opereerde hij een meisje van 15 dagen. Hoe weten we dat? Omdat hij er vervolgens verslag van deed. En over twitterde.

Het is allemaal uitermate onsmakelijk, net als die CNN-collega die een standupper deed met twee weesjes op schoot. Voor dit soort beelden is ooit de term ‘poverty porn’ uitgevonden. Kwalijker is dat CNN de boel nogal zat op te hitsen. Ze deden voorkomen alsof de halve stad werd platgeplunderd, en alsof je als verslaggever buiten op straat je leven waagde. Een enkele buitenlandse collega, die nauwelijks het vliegveld had verlaten, herhaalde dat. Maar voor het overgrote deel van de stad klopte dat beeld voor geen meter. Je moest goed uitkijken, maar echt gevaarlijk was het maar op een paar plekken. Desondanks werd hulpverleners en blauwhelmen onnodig angst aangejaagd. Want in de chaos van Port-au-Prince wist niemand hoe ‘t echt zat.

Ooit zag ik een Nederlandse verslaggever een standupper doen in Afghanistan. Achter hem liep een vrolijke premier Balkenende handen van militairen te schudden. In hemdsmouwen. Maar de collega droeg een kogelvrij vest - dat stond namelijk verrekte interessant.

Als nieuwsorganisatie wil je laten zien dat je ter plekke bent. Maar een verslaggever kan zich best een beetje bescheiden opstellen. Dat vergat ik zelf ook even in Haiti, toen ik in mijn wijsheid besloot om een stapeltje puin te beklimmen voor een standupper, met het verzoek aan de cameraman om te zwiepen naar een nabijgelegen lijk. Niet heel gepast, en een lezer van dit weblog maakte er bezwaar tegen. Terecht.

Met een mondkapje om de nek een gesprek met Hilversum voeren? Overbodig, dus niet doen. Over de puinhopen van een Nederlands hotel lopen, en in beeld beschrijven hoe twee gevonden toeristen (waarschijnlijk Nederlanders) erbij liggen? Onsmakelijk. Ook niet doen.

Meer misplaatste ijdeltuiterij van Anderson Cooper: hier. Jack Bauer is er niets bij.

Op 5 december was hier te lezen hoe leukemie patiente Jasmina na veel tegenslag uiteindelijk toch op bezoek kon bij president Obama (Dream big Dreams, schreef hij op de foto). Op dat verhaal kwamen veel mooie reacties. Kenneth bood zich zelfs als donor aan. Maar één reactie was bijzonder. Hanny Wagenaar, de oma van Jasmina uit het Friese Beetsterzwaag, schreef:

“Ik ben Jasmina’s Oma en ben tijdens haar ziek zijn 2x 5 weken in Newyork geweest om op Jasmina te passen als Thea mijn dochter moest werken ,of in het ziekenhuis was jasmina is een vechtertje die er elke keer weer doorkomt ,hoe verschrikkelijk ziek dat ze eigenlijk is weet ze zelf gelukkig niet maar Obama en iedereen leeft met dit meiske mee ,scholen en kerken vrienden en familie’s Maar er is Een die het laatste Woord heeft ,en dit vechtertje heeft het beste verdient,en ook de moeder , de dokters doen wat ze kunnen ,en moge alle gebeden voor dit meisje verhoord worden.”

Nadat ik haar persoonlijk een bedankje voor de reactie had gestuurd en haar sterkte had gewenst, liet ze me weten dat zij, net als Jasmina, ook nog één grote wens had. En dat was om nog een keer bij haar kleindochter op bezoek te gaan. Financieel was dat, schreef ze, echter niet mogelijk. Alles was opgegaan aan medische kosten.

De beste optie lag voor de hand. De mail van oma doorsturen naar de KLM (voor de volledigheid: naar de vader van een oud-stagiair die bij de KLM werkt). En die aarzelde geen moment: “we bieden de oma een retour ticket AMS-NYC aan. Wat ik nodig heb is haar voornaam-achternaam zoals op haar paspoort vermeld en de gewenste reisdata naar en van NYC.”

Oma Wagenaar was dolblij met het nieuws. Op 12 februari vliegt ze naar New York om haar kleindochter te bezoeken.

Maar vrijwel op hetzelfde moment kregen Jasmina en haar moeder in een ziekenhuis in New York ander nieuws te horen. “De leukemie is terug” schrijft moeder Thea Anema op het blog waar iedereen de lotgevallen van Jasmina kan volgen (ook via Twitter). “Een nieuwe vorm van leukemie die nog moeilijker te behandelen is. De dokter wond er in een eerlijk gesprek geen doekjes meer om.”

Jasmina zelf, schrijft ze verder, blijft vrolijk. “Het komt vast goed mama, ik hou van je.”

Presenteer jezelf als een gewone man, stap in de auto en rij naar andere gewone mensen in je staat. En daar (mik vooral op onafhankelijke kiezers) luister je naar wat ze te vertellen hebben. Zijn ze boos op de status quo in Washington, over de werkloosheid en de economie? Vertaal die boosheid dan in een heldere campagneboodschap zodat mensen weten dat je naar ze hebt geluisterd. En het allerbelangrijkste: keep it simple and stay on message.

“Als ik in Washington ben dan zal ik health care de nek omdraaien” vertelde Brown ronduit op zijn campagnebijeenkomsten. Dat sloeg aan want veel kiezers kijken met veel  wantrouwen naar de plannen in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden. Ze vinden de plannen te duur en vrezen dat de overheid zich te veel gaat bemoeien met hun persoonlijke leven. Maar als je de website van Brown leest dan is hij niet per se tegen gezondheidszorg voor iedere Amerikaan. Hij is tegen het huidige grote, radicale plan en daar zal hij tegen stemmen.

Terug naar de tekentafel, heet die optie.

Het lukte Martha Coakley, de Democratische tegenstander van Brown, niet om een klik te krijgen met de kiezers van Massachusetts. En ook president Obama begreep de kracht van de pick-up truck als symbool blijkbaar niet. “Iedereen kan een truck kopen.”

Brown kreeg dinsdagavond meteen een telefoontje van de president die hem (tandenknarsend?) feliciteerde met zijn overwinning. Nadat de truck ter sprake was gekomen, hadden de heren het over hun favoriete sport, basketball. Lichtelijk overmoedig door de overwinningsroes daagde Brown de president uit tot een potje, twee tegen twee. 

Ayla, de dochter van Brown is een talentvolle speelster en de kersverse senator was vol goede moed dat zij zouden winnen. Toen hij dat later vertelde aan de aanhangers in de zaal deel hij en passant zijn twee dochters nog in de aanbieding voor eventuele geinteresseerden (daar waren de dames duidelijk niet blij mee).

De dag erna, woensdag, was de toon een stuk bescheidener (van het Witte Huis ook, overigens).

Op de vraag of hij niet een gooi wilde doen naar het presidentsschap begon hij over zijn moeilijke jeugd (Matt Drudge had het meteen op zijn site gezet na de overwinning van Brown: NOW … WILL HE RUN FOR PRESIDENT?). Hij was apetrots dat hij naar Washington mocht en dat was voorlopig genoeg. 

Een voormalig naaktmodel in het Witte Huis? Dat is pas change.

Bij het academisch ziekenhuis van de stad is geen stroom. Dokter Shifton zucht: “We hebben gewoon te veel gewonden, en dat maakt het werk gecompliceerd”. Een ziekenhuis in een stad waar nog dagelijks naschokken te voelen zijn. De patienten liggen op de binnenplaats van het hospitaal, dus feitelijk in de open lucht. Als ze geluk hebben, hebben ze een ziekenhuisbed gekregen. Anderen liggen op de grond, op een matras, op een plank of op een deur. Dokters en verpleegkundigen lopen heen en weer. Niemand schaamt zich meer voor zijn of haar naaktheid: patiënten worden in het openbaar behandeld.
In de hoek van het ziekenhuis krijst een meisje het uit: “Papa, I don’t like it”. Zo te zien wordt haar been gespalkt. Haar vader kan het niet aanzien en staat om de hoek. Tussen de andere kinderen die in de rij staan voor een behandeling. Een huilende vrouw klampt me aan. Ik kan niet verstaan wat ze zegt, maar ze neemt me mee naar haar dochter die haar rechterarm niet meer kan bewegen. Een grote snee is te zien aan de binnenkant van haar elleboog. Een verpleegkundige zegt streng dat ze niet moet zeuren: “Ze wil dat haar dochter meteen verzorging krijgt, maar net als iedereen moet ze wachten op haar beurt”.

Net als je denkt dat het niet erger kan, zie je een afgesloten gedeelte van het ziekenhuis. Dat is de afdeling waar peuters worden verzorgd.

Bij de ingang liggen potjes met urine, slangetjes en gebruikte rubber handschoenen. Alles stinkt. Binnen huilt een kindje in haar slaap. Een oudere vrouw haalt even de deken van haar been, dat helemaal ingezwachteld is. Het kindje wordt er wakker van, en kijkt me even aan.

Ze heeft kennelijk niet de energie om wakker te blijven, want haar ogen vallen langzaam weer dicht.

Na afloop ben ik blij dat ik weer naar het hotel terugkan. Snel de radioreportage monteren en versturen naar Hilversum. Dit zijn de verhalen die ik snel kwijt wil zijn.

Mark Halperin (Time) en John Heilemann (New York Magazine) schreven het boek Game Change over de campagne van 2008. Officieel komt het dinsdag pas uit, maar een Washingtonse boekhandel had alvast een exemplaar in de schappen liggen. En dan gaat de bal hier al snel rollen. Reid maakte een telefonisch excusesrondje. Dominee Sharpton en andere zwarte leiders vergaven hem, en wezen op Reids jarenlange strijd voor de burgerrechten van zwarten. Reid belde ook met Obama, en die was al net zo vergevingsgezind.

Maar de Republikeinen ruiken uiteraard bloed. Onder niet-Democraten geniet Reid dezelfde populariteit als Nancy Pelosi, zijn collega in het Huis van Afgevaardigden. They love to hate them. En zoals dat dan gaat: wie zelf onder vuur ligt, schreeuwt het hardst. En dus roept de (zwarte) voorzitter van de Republikeinse partij, het ongeleide projectiel Michael Steele, dat Reid moet opstappen.

(Obama moet er inmiddels aan gewend zijn. Tijdens het begin van de campagne noemde Joe Biden zijn mede-kandidaat Obama “articulate, and bright, and clean” - heel on-zwart eigenlijk, voor een politicus.)

Dat boek ‘Game Change’ staat sowieso vol met, zoals dat zo fraai heet, juice.

De sappigste passages:

- “A few years ago, this guy [Obama] would have gotten us coffee.” Aldus Bill Clinton, volgens Edward Kennedy, toen Clinton hem probeerde over te halen om zich achter Hillary te scharen. Kennedy boos.

- Een telefonische vergadering van McCain’s campagneteam: zijn medewerkers vroegen zich paniekerig af of Sarah Palin wel ‘mentally stable’ was. Cheney was woedend over de keus voor Palin: roekeloos.

- John Edwards, die zijn staf vooraf liet uitzoeken welke vluchten welke films lieten zien, zodat hij op basis daarvan een keus kon maken. Edwards komt in het boek naar voren als een ijdeltuit, een windbuil, een “empty suit”.

- zijn vrouw Elizabeth, die John constant liet voelen dat zij een intellectueel was, en hij uit een redneck-familie kwam.

- voordat hij zich meldde als kandidaat ontmoette Obama eerst in het geheim met Al Gore en Colin Powell, om zeker te weten dat zij niet mee zouden doen.

Hier meer. Dat boek hoeft u dus ook niet meer te lezen. Graag gedaan.

De zitting in de kleine zaal van de rechtbank van Detroit duurt maar een minuut of tien, hooguit genoeg voor een vluchtige indruk. Abdulmutallab is 23 jaar, maar van een paar meter afstand bekeken lijkt hij een stuk jonger. Hij komt uit een gegoede familie, en dat merk je. Hoog opgeleid - hij geeft de rechter antwoord in keurig Engels. Begrijpend knikt hij naar zijn raadslieden, als die hem proberen iets uit te leggen. Af en toe zelfs een glimlach. Maar geen provocaties, geen I-hate-America-houding. Helemaal niets eigenlijk. Alsof hij zelf ook niet helemaal snapt hoe hij in deze situatie verzeild is geraakt.

Toch wacht Abdulmutallab waarschijnlijk een straf van levenslang, plus - voor wat het waard is - nog eens negentig jaar. Twee weken geleden liep hij met explosieven op zijn lijf over Schiphol. Drie uur lang. Hij had toen ook kunnen besluiten om er vanaf te zien, zegt collega Ron Linker naast me in de rechtzaal, als we in afwachting zijn van de zitting. En inderdaad - die jongen wachtte in principe een mooie toekomst. Why? Vermoedelijk heeft de rest van de zaal (waarin ook een passagier van vlucht 253) dezelfde vragen. Maar Abdulmutallab hoeft niets te zeggen, en doet dat ook niet. Behalve dan een paar korte antwoorden op vragen als: begrijp je de aanklacht, is alles goed aan je uitgelegd. Yes, sir.

In de zaal zit, voor zover wij weten, geen familie. Er is wel een aantal Nigeriaanse advocaten die woon- en werkzaam zijn in de Verenigde Staten. Ingehuurd door de familie, om een oogje in het zeil te houden.

Buiten de rechtbank verzamelen zich intussen enkele tientallen moslims. De meesten komen uit Dearborn, net buiten Detroit. Daar huist Amerika’s grootste Arabische gemeenschap. De dag voor de rechtzaak zijn we er gaan kijken. In de moskee van de American Muslim Society hing een oproep. Of zoveel mogelijk mensen zich bij de rechtbank wilden verzamelen, om te laten zien dat ze terrorisme veroordelen. Moskeebestuurder Mahdi Ali hoopt op enkele honderden bezoekers, maar dat blijkt dus ijdele hoop. Op de vraag wat hem nou het meest dwarszit - het feit dat dit soort mensen aanslagen pleegt of dat de islam wordt gestigmatiseerd - twee verschillende zaken - heeft Ali geen duidelijk antwoord.

En dan is er de veiligheid - of is het schijnveiligheid? Kort na de zitting wordt de straat naast de rechtbank afgezet. Een man van de bombrigade - hij lijkt nog het meest op een maanmannetje - wordt de straat in gestuurd om een verdacht pakketje te inspecteren. Het blijkt een simpele envelop te zijn, per ongeluk achtergelaten door iemand die snel even buiten een sigaretje ging roken.

Maar kort daarvoor was ik de rechtbank binnengekomen zonder me ooit te hoeven identificeren. Ik hoefde slechts door een simpele metaaldetector. Werd niet gefouilleerd. Iemand met dezelfde explosieven als Abdulmutallab op Eerste Kerstdag had zich zonder veel problemen op kunnen blazen, leek het.

En toch: het ging de afgelopen weken vooral over metaalpoortjes en Jemenitische schuilplaatsen, maar wat na zo’n dag blijft hangen, is de (ok, wat banale) vraag waarom die jongen in hemelsnaam zijn leven zo vergooid heeft. Vermoedelijk belandt hij voor de rest van zijn leven in de maximum security prison in Florence, een door God en iedereen verlaten dorpje in de Rocky Mountains, waar hij nooit iets van zal zien.

Gilbert Arenas (28) liet rapper P Diddy opdraven voor zijn 25e verjaardag - zo’n jongen. Hij is goed bevriend met een andere rapper, The Game. Alle NBA-cliches kloppen. Sinds 2003 speelt Arenas in Washington. Contract voor zes jaar, 65 miljoen dollar. Hij doet goede dingen in de stad. Zo nam hij een jochie van tien onder zijn hoede die zijn hele familie verloor bij een brand. De Wizards presteren matig (zeg maar: slecht), maar Arenas is een fenomeen. Gilbertology, heet zijn fansite: the study of Gilbert Arenas. Waarop Arenas staat omschreven als een  “shoot-first, pass-second” point guard.

Shoot first.

Zo ver kwam het niet, maar Arenas stond eind december ineens wel met een getrokken pistool in de kleedkamer van de Wizards. Met een ploeggenoot tegenover zich, Javaris Crittenton (22). Eveneens met een vuurwapen in de hand. Een geescaleerde ruzie over een gokschuld.

Bezopen gedrag van beide spelers - maar de aandacht ging vooral uit naar Arenas, oneindig veel beroemder, en naar verluidt diegene die als eerste naar zijn - naar later bleek ongeladen - wapen greep. Dat lag in zijn locker omdat hij het uit de buurt van zijn pasgeboren kind wilde houden, zei Arenas. Hij had er alleen niet naar moeten grijpen. Arenas bood zijn excuses aan. Het onderzoek loopt, en Jezus houdt hem op de been, twittert hij:

yes I hav jesus tattooed on my ribs becuz he’s on my side

Maar Arenas twitterde ook dat het hele incident een grap was. En deed er tamelijk luchtig over. Het ongeduld van zijn club, van de NBA en ook van dominee Al Sharpton (zijn mening telt) raakte op. Helemaal na de wedstrijd van de Wizards in Philadelphia, dinsdag. De Wizards wonnen, Arenas mocht meespelen in afwachting van een sanctie, en was goed voor 19 punten. En toen was er deze foto:

Arenas, de handen als pistolen, net alsof hij zijn teamgenoten neerschiet. Die hebben hem alweer in de armen gesloten, zo lijkt het. Het is de vraag of zijn club net zo vergevingsgezind is. Ooit heetten de Wizards de Washington Bullets. Clubeigenaar Abe Pollin wijzigde de naam in 1997. De moord op de Israelische premier Yitzhak Rabin, een goede vriend van Pollin, zou de directe aanleiding zijn geweest. Elke associatie met geweld, met wapens moest verdwijnen.

Eind vorig jaar overleed Pollin, een legende in Washington. Gilbert-gate hoefde hij in ieder geval niet mee te maken.