Princess
Om de dag klopt ze rond een uur of elf in de ochtend op de deur. Voor een sloddervos als ik is ze een absolute heldin. Toepasselijk genoeg heet ze ook nog Princess, de vrouw die ervoor zorgt dat mijn appartement netjes blijft zodat ik met een gerust hart bezig kan zijn met het voorbereiden van mijn wedstrijden. Princess is een geweldige vrouw.
Ook vanmorgen stond ze weer op het eerder genoemde tijdstip zachtjes te kloppen. Ik was nog maar net wakker, aangezien ik nooit in slaap kom nadat ik commentaar heb gegeven bij een wedstrijd. En ook de feestvreugde op straat, ondanks de 1-1 van Zuid-Afrika was het carnaval in Kaapstad, hielp deze nacht niet echt mee. Rond vier uur bereikte ik droomland denk ik pas.
Maar sjachernijnig blijven lukt niet op het moment dat Princess om de hoek komt. De kleine donkere vrouw lacht altijd, de grote glimlach onthult prachtige witte tanden. Je wordt er spontaan vrolijk van. Achter de lach schuilt, zoals bij vele Zuid-Afrikanen, een zwaar leven. Princess is alleenstaande moeder en moet rondkomen van 1900 Rand per maand, omgerekend zo’n tweehonderd euro. Haar dochter ziet ze niet vaak, omdat die bij haar tante moet verblijven als Princess aan het werk is. Ze heeft een dak boven haar hoofd, maar veel stelt het niet voor, twintig vierkante meter moet ze delen met meerdere personen. Verder wil Princess niet al te veel kwijt over haar verleden, ze wil naar de toekomst kijken, al is de hoop op een beter leven niet groot. Maar ze is al blij dat ze een baan heeft, miljoenen anderen hebben het nog veel slechter in Zuid-Afrika.
Ik maak iedere dag een praatje met Princess, we lachen samen en ik stop haar als ze vertrekt wat geld toe. Voor mij weinig, voor haar heel veel. Vanmorgen vroeg ze, net als iedere ochtend, met die onweerstaandbare glimlach zoals altijd: How are you today?
Eigenlijk was mijn humeur niet om over naar huis te schrijven. Uruguay-Frankrijk was een rotwedstrijd, ik maakte een dom foutje tijdens mijn commentaar wat ik gelukkig nog wel op tijd herstelde en buiten klinkt die vervelende toeter alweer. Maar daar kan ik Princess niet mee lastig vallen, zij heeft hele andere problemen. Ik beloof mezelf zolang ik hier ben niet meer met een ochtendhumeur wakker te worden en de deur met net zo’n grote glimlach open te doen. Ik verheug mij alweer op haar komst.
“…en buiten klinkt die vervelende toeter alweer ! ” Goed dat je dit even aanhaalt in contrast met haar rustgevende (glim)lach. ‘t Is nu zondag, de derde dag van het WK en ik vind het moeilijk kijken naar de matchen. Die lange plastic toeters produceren samen en ononderbroken zo’n irritant geluid dat ik (als ik even mijn ogen sluit) onwillekeurig moet denken aan een wespennest. Ik kan me niet voorstellen dat de voetballers daar niet onder “lijden”, maar dit lijden gebeurt natuurlijk heel onbewust. Het zou me niet verwonderen dat we op het eind van dit WK 2010 zullen zeggen dat we heel weinig goed voetbal, laat staan voetbalkunst, hebben gezien…
Voor het supporteren en voor de aanmoediging van de spelers gaat er gaat niets boven basgeluiden en de stembandgeluiden van afkeuring of bewondering of gespannen zwijgend-kreunend toekijken.
Ik vind die toeters ook ontzettend irritant.
Volksliederen, gezang, gejuich en gefluit, het kan allemaal niet meer gehoord worden en dat is net wat voetbal zo mooi maakt.
De voetballers lijden er volgens mij ook onder het irritant wespengezang.
Weg met die toeters of een aanpassing eraan want de toeters zouden boven de 120 decibel komen, schandalig gewoon.
Beste Jeroen,
Het is best een indrukwekkende ervaring als je verhalen hoort van mensen die het moeilijk hebben. Vooral als je bekijkt hoe wij het hebben.
Maar: we moeten ook zaken relativeren. Op een ander log op deze site, heb ik al een voorbeeld gegeven hoe de lokale top kijkt naar de situatie van de arme bevolking. Ga eens met haar naar de township waar ze woont, en vraag daar de mensen wat het ANC voor hun doet, en wat ze al jaren beloven.
Als je mij dan een objectief antwoord kunt geven, dan begrijp je de situatie, en… Zuid Afrika.
Marc