Inbraak!
Het is één uur ’s nachts als ik mijn jeep parkeer bij de voordeur van mijn hotelkamer op het Game Reserve Kuname tussen Polokwane en Nelspruit. Het is aardedonker. Gelukkig heb ik mijn zaklantaarn bij me.
Ondanks de rit van drie uur van Nelspruit terug naar de lodge gaat de wedstrijd tussen Australië en Servië nog als een speelfilm door mijn hoofd. De frustratie van Pantelic over de vermeende handsbal bij Australië waardoor Servië een penalty had moeten krijgen; de teleurstelling van Lazovic over de uitschakeling van Servië; de tranen van Stankovic. Ik loop het pad af naar de schuifdeur van mijn keukentje. Tot mijn grote verbazing staat de deur open. “Dat is erg vreemd…”, denk ik bij mezelf.
Ik doe het licht aan en schrik: in de keuken is het een enorme puinhoop. Alle kastjes zijn open gemaakt. Een pak met koekjes is over de hele vloer terug te vinden. Glazen zijn uit de kastjes gesmeten en kapot gevallen. Alle muesli en cornflakes is weg. Het stinkt in de keuken naar urine en andere ontlasting. Er is ingebroken! Niet door een gewelddadige ‘gang‘ maar door één of meerdere bavianen…
Stom, ik heb eten in de keuken in het zicht van de apen laten staan. Een doodzonde in de bush! Het is immers winter en dan kunnen ze weinig eten in het bos vinden. Ik loop door de lodge naar mijn slaapkamer. Daar lijkt alles nog redelijk intact. Alleen de WK-chocolaatjes zijn van mijn nachtkastje afgeritst. Voor het eerst na anderhalve week doe ik de deuren van mijn lodge op slot. Op dit tijdstip is er niemand in de bush te bereiken. Ik laat de boel de boel in de keuken. Het geeft een unheimisch gevoel dat een of meerdere apen een bezoek hebben gebracht aan mijn Zuid-Afrikaanse onderkomen. Alsof er inbrekers in je huis zijn geweest. Pas tegen een uur of drie val ik in slaap.
De volgende ochtend schijnt de zon. Ik bel naar de receptie en binnen een mum van tijd staan de hulptroepen klaar om de lodge weer schoon te maken. “Ah you had a party here, the Baboons came to bring you a visit!” zegt Lydia, één van de kamermeisjes, met een grijns. Binnen tien minuten is de ravage opgeruimd. Een uurtje later zit ik achter mijn laptop. Ik zoek wat gegevens op voor mijn volgende wedstrijd in Polokwane: Paraguay tegen Nieuw-Zeeland.
Opeens hoor ik wat gestommel. Ik kijk op van mijn laptop en voor het raam schuift de inbreker langs. Het is een grote baviaan van ruim een meter lang en naar schatting 100 kilo schoon aan de haak. Ik schrik! Ik weet inmiddels dat deze aap een jaar geleden een compleet bankstel door het raam heeft gegooid om het fruit uit de fruitschaal in de lodge te pakken te krijgen. Dat heeft het kamermeisje mij zojuist verteld. De baviaan schijnt gemiddeld vier keer sterker te zijn dan een mens…
De inbreker kijkt me met een arrogante blik aan. Zijn grote hoektanden hangen over z’n onderlip. Ik doe net alsof ik ‘m niet zie; dat lijkt me de beste tactiek om de baviaan weg te krijgen. Dan neemt de aap een reuzensprong over de balustrade terug de bush in. Ik haal opgelucht adem en loop snel naar de keuken om te checken of de deur goed dicht zit en controleer of al het eten uit het zicht is.
De volgende avond ben ik wat vroeger terug van Paraguay tegen Nieuw-Zeeland. Ik heb een moedig Nieuw–Zeeland gezien maar kwalificatie bij de laatste zestien zou wat teveel van het goede zijn geweest. De Kiwi’s zouden een fantastische prooi zijn voor de bavianen, bedenk ik me nog onderweg. Na een rit van ruim twee uur druk ik de code in van het schuifhek van het Kuname Game Reserve. Nu is het nog drie kilometer naar de lodge.
Na 500 meter lijkt het wel of de weg ineens ophoudt. Er staat iets op de weg. In het licht van de koplampen van de auto verschijnen twee baby-olifanten. Ze nemen de tijd om het bospad over te steken en grazen rustig blad van de bomen af. Even later staat een reusachtige olifant 20 meter achter de auto. Dat moet de vader zijn. Aan de linkerkant van de weg staat moeders. Het is een gemoedelijk tafereel, een olifantenfamilie in de winteravond in de provincie Limpopo. De goal van Holman die avond die Australië nog hoop gaf om door te gaan naar de laatste zestien lijkt even heel ver weg. Dit is écht het WK voetbal in Zuid-Afrika!
De volgende ochtend rij ik weer naar het hek. In het kleine meertje rechts van mij ligt een vier meter lange krokodil. Die ligt daar elke dag in de zon. Ik kijk er al niet meer van op. De krokodil blijkt al meer dan 80 jaar oud te zijn. Nooit geweten dat deze beesten zo oud kunnen worden… Eerder op de weg heb ik de motor van de jeep even uitgezet om te kijken naar twee giraffen die statig hun ontbijt uit de hoge boomtoppen aan het nuttigen waren. Het is de dag van hoop voor Ivoorkust in Nelspruit. Tegen Noord-Korea lijkt een Ivoriaanse scoringsmachine op gang te komen maar uiteindelijk moet Zuid–Afrika van één van de grootste Afrikaanse helden, Didier Drogba, afscheid nemen. Daarmee eindigt het WK in de speelsteden Polokane en Nelspruit en verlaat ik Limpopo. In Johannesburg ben ik in ieder geval weer veilig…
Het WK in Zuid–Afrika kent vele contrasten…
Tags: Jan Roelfs
Wat een prachtig verhaal!
Natuurlijk vervelend dat zoiets gebeurt, maar het is wel prachtig dat zoiets kán gebeuren, dat je daar gewoon echt middenin het wild zit en alles kan tegenkomen en overal kan terechtkomen…
Groetjes,
Youri
Goedemiddag vanuit Lancashire, UK
Ik heb genoten van Uw fascinating story over het feit dat er is meer dan louter voetbal in Zuid-Afrika. Hier is de berichtgeving very poor; het is alleen maar voetbal en niets anders.
Don’t get me wrong: ik houd van voetbal maar het is geweldig dat er tijd is om over andere zaken te schrijven, als je daar toch al bent.
Ik leeft hier nu zeventien jaar met mijn Schotse vrouw en geloof mij: ik ben nog altijd fan van Nederland.
Het was echt goed om uw verhaal te lezen!
Dank u,
Jan en Cathrine
Mooie berichten, ik lees ze met plezier!
Het geeft wat diepgang en kleur aan het miljoenencircus dat we dagelijks op tv voorbij zien trekken.
In mijn stadstuintje in de zon lees ik je verhaal, geweldig!
Maar eens gaan sparen om wat meer van dat deel van de wereld te zien.
Geniet nog van al het moois om je heen!
Mooi verhaal, al helemaal dat je zo dichtbij die beesten kan komen!
Beste Jan,
Fantastisch verhaal! Ik ben nieuwsgierig wat de toerist tijdens het WK van 2018 te zeggen heeft over óns natuurlijk schoon. “Onderweg van Rotterdam naar Utrecht dacht ik toch echt een musje gespot te hebben.” Dát is pas contrast. We moeten maar iets anders verzinnen om ze even van het voetballen af te krijgen.
Beste Jan,
Heel mooi beschreven! Veel leuker dan het WK!
Nu hopen op een Leeuw en niet die in z’n hempie…
Jeroen Wielaert
Goed verhaal!
Lekker op kosten van de belastingbetaler safari aan het vieren, Jan? Ik weet dat u en uw collega’s hard en lang doorwerken tijdens zo’n evenement, maar als ik elke avond ook Jack van Gelder zie zitten met zijn gasten in Zuid-Afrika dan vraag ik mij af waar de maat gebleven is. Het is daar ook nog eens niet pluis! Heeft Van Gelder zelf verteld jegens het AD. Waarom dan niet lekker in NL blijven?
Ik werk zelf voor de Rijksoverheid en mijn reizen zijn altijd sober. Dat is zelfs in regelgeving vastgelegd…
Mooi verhaal, heel leuk om te lezen. Dit is waarom ik elke dag even de weblogs lees.
En voor Fred heb ik maar één advies: kies een ander vak!
Hallo Jan,
Ik vind het een geweldig verhaal. en heb er erg om gelachen. Gelukkig is toch alles goed afgelopen. En mooi je het ook allemaal beschrijft.
Geweldig hoor!
Dineke
Annemarie, ik gun Jan Roelfs en zijn collega’s alle plezier van de wereld, want na hard werken komt hard ontspannen. Maar de kosten moeten zorgvuldig tegen de baten worden afgewogen…
Dat mijn werkgever als onderdeel van de Rijksoverheid in principe geen euro meer uitgeeft dan noodzakelijk voor dienstreizen vind ik volstrekt normaal. Wellicht heeft u het vernomen: Nederland verkeert nog in een economische crisis en heeft temaken met een begrotingstekort.
Dat de NOS zo’n 2.5 miljoen euro uitgeeft voor het WK in Zuid-Afrika vind ik teveel. En ik ben niet de enige. Leest u dit artikel maar eens:
http://www.totaaltv.nl/?action=nieuws&id=3342
Beste Fred, het artikel gaat over Sportzomer, de schrijver van deze weblog geeft commentaar bij live-wedstrijden. Persoonlijk vind ik het toch prettiger het verslag van iemand te horen die in het stadion zit, daarmee het hele veld kan overzien en ook de dingen die in het stadion gebeuren maar niet op tv komen. Lijkt mij dus geen overbodige luxe dat hij in Zuid-Afrika is. Een verslag van een live-wedstrijd vanuit Hilversum via alleen een tv vind ik nogal armoedig.
Beste NOS,
Mijn complimenten voor alle nieuwe gezichten bij het WK voetbal, een verademing. Ik ben 62 jaar en was al die oude arrogante verslaggevers meer dan zat. Ook Van Gelder. Nieuwe garde: jullie doen het geweldig.
Eindelijk ziet de NOS jullie kwaliteiten.
Groetjes,
Hanneke de Blok
Beste Fred,
Wat ben jij een azijnpisser. Als belastingbetaler ben ik juist blij dat er geld direct of indirect voor dit zaken worden gebruikt! Prachtig evenement toch? En dat de journalisten ter plaatse op safari gaan om een sfeerbeeld te scheppen is toch prima. Het zijn in elk geval belastingcenten waar een groot deel van de Nederlandse bevolking wat voor terug ziet in de vorm van vermaak en dat is iets wat lang niet altijd gezegd kan worden over de wijze waarop belastingcenten worden uitgegeven.
Beste Jan Roelfs,
Mooi werk, mooie sfeerbeelden! Ga zo door!
Fredje retteketedje,
Soms zijn er mensen die uit een mooi verhaal het negatieve halen.
U bent er daar één van. Kun je nou niet het mooie van dit soort verslagen waarderen?
Kom op! Ga bij je eigen baas zeuren. En laat Jan genot brengen aan de mensen die het kunnen waarderen. Later zal je denken wat ben ik toch een … !
Jan, topper, ga zo door en beschrijf zoveel je ziet, ook buiten het voetbal om.
Goed stuk, schitterend verslag!
Fred,
Je doet nu net of de NOS onbeperkt in de belastingpot kan graaien. Ze hebben gewoon besloten hun budget zo te besteden. Heel veel mensen genieten hiervan. Als jij dit niet doet moet je dit niet lezen of naar de NOS kijken. Belastinggeld gaat ook naar instanties waar ik zelf niets mee heb. Ik maak daar gewoon geen gebruik van en/of kijk daar niet naar. Niet alles in de wereld kan zo zijn zoals Fred van de Rijksoverheid dat wilt.
De reporter op safari? Er staat toch steeds redelijk expliciet dat hij gewoon heen en weer rijdt tussen de lodge en zijn werk in het stadion! Je kan de schrijver toch moeilijk verwijten dat-ie dan om zich heen kijkt! Feit dat-ie heen en weer rijdt, laat juist zien dat hij niet in een peperduur hotel zit toch?
Misschien is onze ‘Fred’ iemand die denkt dat dieren alleen maar in dierentuinen wonen en dat je daarvoor dus een entree-kaartje moet kopen ofzo? Dat is hier in Nederland wel zo Fred, maar niet overal
En trouwens: als de reporter op een vrije dag een dagje op safari gaat, heeft-ie wat mij betreft gelijk: als je daar dan tóch bent! Goede tijd verder!
Een verhaal als dit en vele andere acties en initiatieven zijn nou de reden waarom de NOS dé beste omroep is voor een groots event als het WK.
Variatie en dieptegang met als toppunt het spectrum aan mogelijkheden om bijvoorbeeld het WK te volgen.
Het is een goede zaak dat meerdere omroepen de kans hebben om zoiets te kunnen hosten. Maar dan stel ik aan deze andere omroepen voor om even goed te kijken hoe de NOS dit klusje geklaard heeft…
WAUW! Wat een geweldig verhaal! En zo geschreven alsof ik op de bijrijdersstoel/stoel naast het bureau zat! Wat had ik graag een foto van die BIG baboon gezien…
Ik ben heel benieuwd naar wat je nog meer mee gaat maken. Ik zou zeggen: ga zo door met schrijven zodat we hier in Nederland mee beleven in wat voor land het WK gehouden wordt!!
Hartelijke groeten vanuit een oranje Assen…
Annelies