WK 2010 Zuid-Afrika

Een koude, snijdende wind waait over het hockeyveld van de Country club Wanderers in Melrose, Johannesburg, Zuid–Afrika. Het veld ligt er verlaten bij op maandagochtend 12 juli 2010. Ik heb hier tijdens de laatste twee weken van het WK mijn rondjes gelopen. De ondergrond is zacht en het is een veilige omgeving.

De gemoedstand waarin ik mij bevind, bepaalt meestal de muziekkeuze op mijn Ipod tijdens het hardlopen. Deze Day After heb ik gekozen voor Sting. De eerste minuten loop ik moeizaam. Daarna gaat het iets beter. Al lopende komen de beelden terug van de avond ervoor terug. De kopbal van Ramos, de karatetrap van Nigel de Jong, de gele kaart van van Bommel en de enorme kans voor Robben. De goal van Iniesta heb ik diep weggestopt; geen beeld.

Gisteravond was er nog berusting in het verlies tegen Spanje. Op de koude vlakte van het hockeyveld, de dag na de finale, komt de treurnis. Sting zingt het nummer “Fragile”. Het doet de tred wat vertragen. Het scheelde zondagavond tien centimeter. Dan waren we wereldkampioen geweest. De kans van Robben, de voet van Casillas. Het gevoel is een beetje hetzelfde als de bal op de paal van Rensenbrink in 1978 tegen Argentinië. Iets minder heftig, maar toch. Gaandeweg de maandag wordt de kater groter. Robben had moeten gaan liggen toen Puyol hem vasthield! We hadden een corner moeten krijgen! Mijn mijmeringen zijn subjectief, rood voor de Jong komt er niet in voor.

Op het Nelson Mandela Square in Johannesburg loopt hier en daar nog een verdwaalde Oranje-fan sjokkend langs de winkels. De schouders hangen naar beneden. Een holle blik, het verlies is van veraf zichtbaar. Ik krijg sms-jes uit Nederland. Zelfs kennissen en vrienden die doorgaans weinig met voetballen op hebben, lijden. Het verlies doet pijn. De avond ervoor kan Sneijder het feestgedruis van de Spanjaarden niet meer aanzien; hij wil naar de kleedkamer. Zijn medaille voor de tweede plaats op het WK wil hij het liefst op het veld kapot trappen.

Des te opvallender is de erehaag van de spelers van Oranje voor de collega’s van ‘La Roja’ als ze met de wereldbeker terug het veld opkomen. Mooi gebaar van Oranje. Dan gaat het Nederlands elftal naar de kleedkamer. Geen wereldtitel voor Van Bronckhorst, de prachtige ode aan hem van Youp van ’t Hek is niet verhoord. Van Bommel moet opnieuw een verlies verwerken; na de Champions League-finale nu ook de eindstrijd om de wereldtitel. Het hoogste dat een voetballer in zijn carrière kan bereiken is aan de neus van Oranje-spelers voorbij gegaan.

Verliezen en winnen vormen de basis van sport. Waar twee ploegen voor een finale het veld op gaan, moet er één verliezen. Anders is er geen moer aan, geen emotie, niets. Het verlies van een WK-finale is het zwaarst denkbare verlies voor een topvoetballer. Daar is tijd voor nodig om dat te verwerken. Als wij als buitenstaanders er al een kater aan overhouden, hoe moet dat dan voelen bij de voetballers? Bij de één is het misschien na een dag al weg. Bij de ander kan het een week of misschien nog wel langer duren.

Terug van het Nelson Mandela Square hoor ik dat Oranje toch met een rondvaart en ‘het Museumplein’ wordt geëerd. Voor de finale begreep ik dat bij verlies alleen een huldiging op het Museumplein zou plaatsvinden. Dat zou gepast zijn geweest. Oranje heeft een geweldige prestatie geleverd door voor het eerst sinds 32 jaar weer de finale van het WK te bereiken. Dat is een feest op het Museumplein meer dan waard. De rondvaart door Amsterdam moet gekoesterd worden voor als Oranje weer een keer écht wint. Daarmee respecteer je ook het verlies. Daar wordt nu aan voorbijgegaan. Alsof we gewonnen hebben van Spanje…

Van het wat nukkige gedrag van Sven Kramer bij alle huldigingen na afloop van de Winterspelen heeft men blijkbaar weinig geleerd.