-
Dobberen in Jakarta
Je hebt van die dagen dat het brood is beschimmeld, dat er geen kaas meer is, dat de tuin onder water staat en het zwembad is leeggelopen. Die dagen komen meestal niet meer goed. Zeker niet als je de deur uit moet.
-
Moordenaar met zonnebril
Een weekje Cambodja dompelt je meteen weer onder in de donkere kant van de mensheid. Tussen de 1,7 en 2,2 miljoen Cambodjanen kwamen om tijdens het bewind van de ‘Rode Khmer’. Dat duurde maar van april 1975 tot januari 1979.
En hier, in de rechtszaal, voor mijn neus zat gisteren Nuon Chea. Die was destijds ‘broeder nummer 2’, rechterhand van de bloeddorstige Pol Pot, of: ‘Broeder nummer 1’.
-
Sexy billboards en shariah
Het stadje Depok heeft een verbod uitgevaardigd tegen al te ‘sexy’ billboards aan de kant van de weg, want die sexy billboards verpesten de moraal van de Depokse kinderen.
Depok is een universiteitsstadje aan de rand van Jakarta. De groene, schitterende campus van de Universitas Indonesia ligt in de gemeente Depok. De fine fleur van de Indonesische jeugd haalt in Depok haar diploma’s.
Het stadje ligt amper 10 kilometer van mijn huis vandaan. Maar de afstand tussen mij en Depok wordt steeds groter.
-
Snel nieuws en een langzame ramp
‘Wow, amazing pictures!’
Mijn mond valt open. Ik kijk en ik zie alleen maar hoe iemand met een four wheel drive door een overstroomde weg in bangkok ploegt.
Ik ken die weg. Daar hebben wij ook gereden, en honderden, duizenden anderen. Met zo’n auto die hoog op zijn wielen staat is dat geen punt.
De auto maakt een kleine boeggolf.
‘Look at those waves!’
Ik ken die golven. Ze zijn asociaal als er tegenliggers zijn. Zo’n golf kan een tegenligger verzuipen. Maar ze zijn niks bijzonders.
‘I could surf on that one!’ -
Mensen en regels
De Nederlandse efficiëntie blijft mij verbazen. Twee maanden geleden was ik er weer even, en nu, twee maanden later dus, glijdt er een envelop in de brievenbus van mijn Nederlandse adres.
EEN BEKEURING!
Die heb je hier in Indonesië niet. Hier betaal je de agent die je aanhoudt. Of niet. Of je maakt een deal, en geeft hem een beetje uang rokok: geld voor sigaretten. Verkeersovertredingen zijn voor hem een bron van inkomsten, en als je geld nodig hebt verzin je gewoon een verkeersregel. -
De kleren van de president
Ik loop een oud minister tegen het lijf. Hij is een van die zeldzame ex-ministers die niet uit de politiek komen, maar een ingenieur, en een intellectueel, en een man die meer van de wereld heeft gezien dan alleen maar de Rolex-winkels van Jakarta. Zo’n man vraag je natuurlijk meteen om zijn mening.
Hoe gaat het nou echt in Indonesië?
‘Weet u?’, zegt hij, ‘ik weet het niet. Elke dag stel ik mij diezelfde vraag. En elke keer kom ik dan uit op die andere vraag, waar eigenlijk alles om draait: WIE regeert er eigenlijk in dit land? En het antwoord is dan: ik heb geen idee.’
-
Bommen, complotten en onzin
Ik heb Abu Bakar Baashir een paar keer geïnterviewd. In een van die interviews hadden we het over de bommen die in 2002 in Bali ontploften. Een zelfmoordenaar blies zich op in een vol café in Legian, en toen iedereen in paniek naar buiten rende ontplofte daar, aan de overkant van de straat een zware autobom die een gat in het asfalt sloeg en een discotheek in lichterlaaie zette. 202 mensen kwamen om, de meesten jonge toeristen. Ik heb hun lijken gezien, opgestapeld in het mortuarium van het ziekenhuis in Denpasar, en ik zie ze soms nog als ik mijn ogen sluit.
-
Stemmen voor corruptie
Vroeger was Ambon ‘murni’, zuiver, zucht de oude Ambonees. Maar Ambon is Ambon niet meer. Het wordt steeds meer ‘Indonesië’ en dat is niet best: ‘Nu sluipen ook hier de gewoonten van Jakarta binnen.’ Hij bedoelt: Ambon wordt net zo corrupt als de rest.
-
Een massamoord en een ontkenning
Ik heb er mijn nasi goreng voor moeten laten staan.We zaten in Rawagedeh tegenover de erebegraafplaats waar 181 van de 431 slachtoffers van het bloedbad van 1947 in nette rijtjes liggen begraven. De sfeer was ontspannen. De uitspraak van de rechtbank in Nederland kon elk moment komen, maar niemand was daar echt nerveus over. Ze zouden de rechtszaak verliezen. Iedereen zei het. Liesbeth Zegveld, hoogleraar en advocaat, zei het, Jeffry Pondaag van het Komité Nederlandse Ereschulden zei het, Sukarman van de Stichting Rawagede zei het, en ook de weduwen van de slachtoffers verwachtten er eigenlijk niks van.
En toen wonnen ze toch! ‘Eindelijk gerechtigheid’ riep iedereen verrukt.
-
Als de pembantu is vertrokken
Wia is weg, en ik weet niet waar de koffie staat.
Lach niet. Ik kom nooit in de keuken. Dat is haar domein, want zij is de pembantu. En ik ben bapak (‘mister’ heb ik verboden). Als ik er al eens kom, om een kopje op het aanrecht te zetten of een whiskeyglas uit de kast te halen, krijg ik zo’n blik van: wat moet jij hier?Straks gaat ie nog zelf koken…
Je ziet het haar denken. En dan bedenk je je een volgende keer wel. Want Wia is iemand voor wie je opzij gaat als ze je zo aankijkt.
