‘Wow, amazing pictures!’
Mijn mond valt open. Ik kijk en ik zie alleen maar hoe iemand met een four wheel drive door een overstroomde weg in bangkok ploegt.
Ik ken die weg. Daar hebben wij ook gereden, en honderden, duizenden anderen. Met zo’n auto die hoog op zijn wielen staat is dat geen punt.
De auto maakt een kleine boeggolf.
‘Look at those waves!’

Ik ken die golven. Ze zijn asociaal als er tegenliggers zijn. Zo’n golf kan een tegenligger verzuipen. Maar ze zijn niks bijzonders.
‘I could surf on that one!’

Ongelóóflijke beelden! Als je CNN mag geloven. Doe dat maar niet.

De weg die ze laten zien staat al een week onder water, en niemand in Bangkok besteedt er aandacht aan. Er zijn meer van die wegen in Bangkok. Sommige met een halve meter water, andere meer dan een meter. Een stuk weg hier, een stuk weg daar, de overstroming van de Thaise hoofdstad is een lappendeken van plassen en poelen. Maar al dat water stijgt. Een gigantische plas regenwater uit het noorden moet nog langs Bangkok op weg naar de zee. En die plas lekt langzaam de stad in.

Het water komt langzaam. Het is alsof je zit te kijken hoe een badkuip volloopt terwijl de stop in het putje lekt. Het wordt maar niet vol. Een ‘slow motion tsunami’ noemen ze deze overstroming. Het wachten is op het centrum van de stad. Als dát volloopt, dan heb je pas een ramp…

Maar dat gebeurt niet. Of zo langzaam dat je het niet ziet. En dan is het geen nieuws meer.

Ik heb daar zelf mee geworsteld. Wanneer ga je erheen? Wanneer wordt water een verhaal?
Als het aan de poorten van de stad klopt, de eerste buitenwijken onderlopen.
Als iedereen zandzakken begint te stapelen.
Als het eerste vliegveld wordt gesloten.

Maar als dat is gebeurd, dan begint het wachten.
Of je moet wat verzinnen.

Ik zie de volslagen nieuwsloze beelden van een auto die door heupdiep water ploegt. Ik hoor het overdreven enthousiaste commentaar van de onzichtbare filmer, en van de mensen in de studio.
‘Amazing pictures!
En ik denk meteen aan de hurricane Irene, die nog maar een ‘tropical storm’ was toen zij eindelijk in Amerika aan land kwam. Na dagen van voorpret en onheilsvoorspellingen viel dat een beetje tegen. Maar ook al werd het geen ramp, de verslaggevers stonden klaar om er een van te maken.

CNN had een reporter aan de kust, die deed alsof het daar levensgevaarlijk was, alsof hij elk moment kon wegwaaien. Soms kon hij niet praten, zo hard woei het. Terwijl iedereen kon zien dat op de achtergrond dagjesmensen doodgemoedereerd heen en weer wandelden, telefoneerden, fotografeerden, sommigen zelfs in T-shirt. Dat is een van mijn favoriete Youtube filmpjes geworden (http://www.youtube.com/watch?v=kohxJwcUAFA&list=FLUR8BlG3CBzDXd4J4z18z5w&index=6&feature=plpp_video).

En het is een waarschuwing, om nooit, maar dan ook nooit te overdrijven. Ik heb ook door het water gewaad, met een bootje door de straten van Ayutthaya gevaren, en met mijn schoenen is de hand in een ondiepe plas water voorspeld dat dit het begin van de overstroming van Bangkok was.

Dat was niet gelogen. En ook niet overdreven. De ramp in Bangkok is echt. Twintig procent van de stad staat onder water, bijna 2 miljoen mensen. In het water zitten krokodillen van ondergelopen krokodillenfarms, en dode beesten, en hele stinkende vuilnisbelten. De halve economie van het land is verlamd, Toyota en Honda hebben de produktie van auto’s wereldwijd moeten inkrimpen omdat er geen onderdelen meer uit Thailand komen. Een tekort aan computer harddisks dreigt. Dat belooft wat voor de komende weken.

En dat water komt nog steeds hoger, en steeds dichter bij het centrum. De eerste grote shoppingmall is al gesloten, het water dreigt de metro in te lopen, hoe langzaam het ook komt: het laat zich niet tegenhouden.

Maar nog steeds is het ‘echte’ centrum droog. Je kunt daar nog rondlopen alsof er niets aan de hand is. Dus nog steeds is de ramp niet compleet.

En omdat het zo tergend langzaam gaat, en de networks intussen ook wat moeten, doen ze nog maar wat ‘amazing pictures’.
Ook al slaan ze helemaal nergens op.

Ik ben intussen terug in Jakarta. Ik wacht het wel af, en ga, als er straks weer wèl iets te melden valt, wel weer terug naar Bangkok.