Dobberen in Jakarta
Je hebt van die dagen dat het brood is beschimmeld, dat er geen kaas meer is, dat de tuin onder water staat en het zwembad is leeggelopen. Die dagen komen meestal niet meer goed. Zeker niet als je de deur uit moet.
Vroeger, en dan heb ik het over nog geen tien jaar geleden, deed je dat gewoon. Je stapte in je auto, en reed naar een afspraak. En rond lunchtijd nog een tweede, en in de loop van de middag een derde, en daarna reed je naar huis.
Nu stap je in je auto en daarna gaat alles mis. Dat is geen pech, dat is de regel, in Jakarta.
Om de hoek is een school, waar net alle ouders hun kind laten afleveren door hun chauffeur. De file blokkeert een kruispunt en niets beweegt. Dat duurt soms een halfuur, omdat niemand op het idee komt een ander voor te laten gaan. Zodra er een gaatje valt duiken ze erin, en zetten de boel opnieuw vast. Want het is hun gaatje.
En zelfs als het weer los komt, komt het bij het volgende obstakel alweer schrapend tot stilstand.
Je zit dan in je autootje in een zee van brommers, en die zee beweegt van links naar rechts en rechts naar links en tegen het verkeer in dat je er duizelig van wordt. Om de vijf seconden moet je op je rem staan omdat er een voor je bumper duikt, ook al rijd je maar drie kilometer per uur. Zelfs de Nederlandse Formule 1- coureur Jos Verstappen werd er ooit, op een bezoekje aan Jakarta, knettergek van. En dat wil wat zeggen, denk ik.
Het is de schuld van Jakarta. Die stad is gegroeid als schimmel. Naar links en naar rechts werd elke open plek opgeslokt en volgebouwd, steeds verder, steeds voller, steeds meer. Maar niemand dacht eraan ook een weggennet aan te leggen waarover al die mensen hun werk zouden kunnen bereiken. Dorpspaadjes werden geasfalteerd, en dat was het. En op die geitenpaadjes staan nu elke dag een paar miljoen auto’s. En het dubbele aantal brommers. En allemaal duiken ze blind in ‘hun’ gaatje, tot er straks geen gaatje meer over is, en alles definitief tot stilstand komt. (Er zijn deskundige voorspellingen dat dat in 2014 of 2015 het geval zal zijn).
Zo’n dag is het vandaag. Ik moest twee keer ‘even’ de deur uit. Ik hoefde niet eens ver. En als ik terugreken heb ik van 10 tot 16 uur in mijn auto tussen de brommers gedobberd. Ik maak allang geen drie afspraken meer. Ik maak er nog maar één, en trek daar dan een hele dag voor uit.
En dan lees ik vandaag in de krant dat de Indonesische economie nog nooit zo goed heeft gedraaid als afgelopen jaar. Ik zit vast in de file en vraag mij af hoe dat kan.
En dan denk ik: ik moet eens een econoom gaan spreken die mij dat kan uitleggen. Maar die econoom woont aan de andere kant van de stad, en hoe kom ik daar…
Tempo doeloe; riksja’s met rennende koelies er voor in brede beschaduwde lanen. Hier en daar een enkele cremekleurige
auto-met-chauffeur……
Ach, die domme inlanders hadden gewoon Nederlands Oostindieërs
in hun Nederlandse kolonie moeten blijven. Nu zitten ze met de gebakken papaja’s!
Klinkt erg herkenbaar (woon zelf in Saigon/Ho Chi Minh Stad, Vietnam)
Misschien moet u daarom voortaan met de motor gaan en niet met de auto. En de reden dat het zo voller wordt op de weg is omdát de economie beter gaat. Mensen kunnen namelijk nu wel een motor of een auto kopen.
@Flip van den Bergh: riksja’s (chauffeur voor) zijn de fietstaxi’s in India. In Indonesië heten ze becak (chauffeur achter).
Misschien ook een bromfiets taxi pakken? Of gewoon de fiets. Gaat echt!
Vergeet niet dat de lucht zo goor is en dat je nog geen zonnestraal kan ontvangen.
Maar ook voor al wij nederlanders krijgen de schuld voor alles wat niet deugt, Zelfs nog naar 60jaar merdeka!
In Nederland (vooral de Randstad) zie je langzaam hetzelfde ontstaan. Alleen hier gaan we niet kriskras doorelkaar rijden. We wachten … en wachten en ergeren ons kapot. De centrale overheid heeft nog steeds plannen in de la liggen om het verkeer dan maar zó duur te maken, dat je het wel uit je hoofd laat om een auto te pakken. Nu de liberalen aan de macht zijn (de echte autoliefhebbers), wordt er ineens hard gewerkt aan ruimere wegen. Maar ja, de gemeenten werken daar niet aan mee. zij bouwen nog steeds aan wegversmallingen en allerlei paaltjes, drempels en hobbels, stoplichten en ander “straatmeubilair” om het verkeer maar zoveel mogelijk te stagneren en zolang mogelijk vast te houden in de eigen gemeente. Is het zo moeilijk om te bedenken dat een goede oplossing die doorstroming biedt uiteindelijk aan alle kanten de economie en het welzijn bevordert? Nee toch?
Fijn om te zien dat de verkeerssituatie in Jakarta nu ook onderwerp voor het blog van een Nederlandse krant is, dat geeft wellicht de ernst van de situatie aan. Een ritje naar het centrum was vanaf ons plekje in het oosten van jakarta 10 jaar terug 15 minuutjes, nu anderhalf uur. Dat is net nog iets sneller als lopend, maar dat is gezien de smerigheid, vervuiling, temperatuur en natuurlijk het ontbreken van een stoep ook geen optie.
De chaos in het verkeer zal ongetwijffeld een drukkend effect hebben op de economische vooruitgang , maar Jakarta vertegenwoordigd niet de gehele ecomonie. Daarnaast is de economische groei voor een groot gedeelte te danken aan de bouw, in Jakarta weer de oorzaak van enige verkeersdrukte. Redelijk openbaar vervoer ontbreekt, de benzineprijs is erg laag en er kan nog veel worden verbeterd aan het wegennetwerk zelf, dus er zijn nog genoeg opties voordat we echt vast komen te zitten.
emiigreer naar Nederland,Michel.
daar loopt alles prima,
tenzij het sneeuwt of als er in de herfst blaadjes op de rails liggen…