En dan ben je ineens zelf nieuws.

Leuk is dat niet want we belanden in een politiebureau waar het langzaam donker wordt, en waar wij zelf langzaam beginnen te ruiken als gedetineerden.
Wij zijn het niet hoor!
Zeggen de politiemannen.
‘Nee jullie zijn niet gearresteerd.’
‘Dus we kunnen weg?’
‘Nee!’
‘Dus we zijn gearresteerd.’
‘Nee.’

Wij wilden alleen een paar dagen filmen uit het leven van een Ahmadiyah-dorpje op Java. Een gewoon dorp met gewone mensen, die er een ongewoon geloof op nahouden.
Ahmadiyah zijn moslims die geloven dat niet Mohammed de laatste Islamitische profeet is geweest, maar de Indiër Mirza Ghulam Ahmad. Hij zou de uit de hemel neergedaalde Jezus zijn, die het Einde der Tijden aankondigt.

De Ahmadi’s zitten al meer dan 80 jaar in Indonesië (en tal van andere landen in de wereld) en doen daar niemand kwaad. Maar de laatste tien jaar is in Indonesië de jacht op ze geopend. Hun dorpen en moskeeën worden aangevallen en platgebrand. Hun aanhangers gewond, of erger.

Vorig jaar werd de wereld opgeschrikt door beelden van Cikeusik, waar een meute van 1500 mannen Ahmadi’s te lijf ging en er drie met stenen en stokken afmaakte. Het werd gefilmd met een mobieltje, of een kleine camera, en is nog steeds te zien op Youtube. Je hoort de slagen neerkomen, en je ziet hoe een agent erbij staat en ernaar kijkt, en niets doet.

Maar dat was vorig jaar. En sindsdien is het tamelijk rustig.
Ook in Cisalada. Dat dorp was in 2010 aangevallen. Ik was er toen, een dag na de aanval, en zag de uitgebrande auto’s, de verwoeste huizen, en de moskee met de verbrande Koran.

Nu is het schoon, opgeruimd en vredig als in elk ander dorp. Een man ploegt met een buffel in de modder, de stoffige hoofdstraat is leeg, kweekvissen in de vijvers happen naar lucht, de thee staat klaar.

Maar de rust is schijn.

‘Heb je je al gemeld?’
Waar en waarom zou ik mij melden? Welke wet verbiedt mij het ontbijt van deze Ahmadis te filmen?
Ik denk dit alleen, en protesteer niet. We gaan ons melden. Bij de ‘Lura’ (het buurthoofd), de ‘Polsek’ (de politie), de ‘Koramil’ (de lokale legerpost), de ‘Camat’ (het districtshoofd) en de ‘Pemda’ (de overkoepelende regering).
Uiteindelijk zeggen ze allemaal: ‘Geen probleem.’

Maar toch.
Het probleem komt twee uur later.
Wij maken ons op voor de lunch (ze hebben bakso-balletjes voor ons klaargemaakt) als er plotseling beroering is.
Een politieman rent naar ons toe en roept ‘Weg hier! Weg hier!’ Wij moeten de auto in, en zien nog net hoe aan de andere kant van het dorp mannen met stokken en stenen op de bewoners beginnen in te hakken.
Het dorp wordt aangevallen. Als de stenen op zijn zijn er gewonden, iemands been is afgehakt, vier huizen zijn vernield.

En wij mogen er niet meer in.
Ik schreeuw dat ik terug wil, want ik wil zien wat er gebeurt, maar ik mag niet. Onze vlucht naar de veiligheid is een ontvoering geworden.
De politie brengt mij weg. Een ongeüniformeerde met een onbetrouwbaar gezicht neemt de macht over. Hij rijdt voor ons uit. Wij moeten volgen.
Naar het bureau, zegt hij. Waarom?
Protesteren helpt niet.
Meer ongeüniformeerden met valse blikken komen, en vier politieauto’s met sirene en zwaailicht.
Of we terroristen zijn worden we op transport naar Bogor gezet.

En daar zitten wij dan.
De politie vertelt aan de media dat wij mensen hebben geïrriteerd met onze aanwezigheid, dat wij irritante interviews hebben gehouden. En dat wij dus eigenlijk verantwoordelijk zijn voor de aanval.
Het is niet waar, maar de media slikken het. Wij zien het zelf op de televisie van het politiebureau, die continu aanstaat.
Het plan van de politie werkt. Iedereen begint ons te bellen en te sms’en. En niemand heeft het meer over de aanval, over de slachtoffers, over Ahmadiyah en over de systematische vervolging van de sekte in Indonesië.

‘Wie heeft jullie toestemming gegeven daar te filmen?’
‘Iedereen’.
Ik som het lijstje op. Lura, polsek, koramil, camat, pemda.
‘Waar is de toestemming?’
Ze willen een brief met een stempel. Die heb ik niet. Hoef ik niet te hebben.
‘Aha!’

En zo gaat het maar door.
Onze papieren worden onder een mikroskoop gelegd. Volgens de berichten wordt ook de immigratiedienst ingeschakeld om onze verblijfsvergunningen en werkvergunningen te onderzoeken. Zij willen iets vinden, coûte que coûte…

Na zeven uur hebben wij onze verklaringen ondertekend.
Maar nog steeds moeten wij wachten. Waarop? Niemand die het weet.
Na zeveneneenhalf uur verlies ik mijn geduld. Ik weet dat ik dat niet moet doen. Niet op Java.
Maar het lijkt te helpen.
Want na zeven uur en vijfenveertig minuten mogen we weg.

Je denkt dan dat het over is, maar dat is het niet.
De volgende ochtend melden de media dat wij zijn gearresteerd en worden vastgehouden door de immigratiedienst.
Wij lezen het aan ons ontbijt in het hotel, dus het is niet waar. Nog niet.
Wij besluiten toch maar snel te vertrekken, voor het geval dat. Wij hebben geen zin in nog eens een dag op een bureau.
Dat had erin gezeten. Want een halfuur nadat wij zijn vertrokken komt de politie naar het hotel en vraagt naar ons.

Wij zijn gevlogen. Een rechercheur belt en vraagt waar we zijn. Ik zeg: ‘onderweg’ en hang op.
Maar de lokale media blijven melden dat de immigratiedienst met onze papieren bezig is. Wij zitten zelfs gevangen.
Misschien is het onzin. Misschien niet. Maar het hangt boven je hoofd als een donderwolk: met één pennestreek kunnen ze je verblijfsvergunning intrekken en je uit het land verbannen.
Dat kunnen ze doen. En kom er dan nog maar eens in.

We hebben niets verkeerds gedaan, maar dat hoeft niet. Zij doen wat zij willen.

Wij zijn niet de enigen die benauwde uren doormaken.
Het dorpshoofd wordt door de politie gedwongen een verklaring te tekenen. Hij maakt daarin excuses voor onze aanwezigheid in het dorp, en belooft dat dat nooit meer zal gebeuren. Hij klinkt bang, aan de telefoon. Niemand durft meer met ons te praten. Wij zijn paria’s.

En de echte daders?
Over hen, de mannen die het dorp hebben aangevallen, de haatpredikers die ze hebben gestuurd, heeft niemand het meer.

En dat was waarschijnlijk de bedoeling.

In het nieuws, het dorp na de aanval:

http://berita.liputan6.com/read/420992/seorang-luka-parah-lima-rumah-rusak