Midden in de kinderfilm valt de stroom uit. ‘Alweer’, mopper ik, en loop naar buiten om de knop van de zekeringkast om te zetten. Ons huis is berekend op twee airco’s en de lampen. Wil je de haardroger gebruiken moet de airco uit. De waterkoker idem. Als de meid gaat strijken kan het ook gebeuren: pats, alles donker, stil en dood.

Ik haal de knop over maar er gebeurt niks. Ik kijk rond, en zie dat het overal donker is. De hele wijk ligt eruit. Jakarta is eigenlijk net als mijn huis. Het heeft te weinig stroom, en als ze ergens een stofzuiger teveel aanzetten raakt het net overbelast. Als het een tijd droog is wordt het probleem acuut: dan komen de waterkrachtcentrales droog te staan. Zover is het nog net niet, maar het is ver genoeg.

Ze hadden lang geleden al de oude elektriciteitscentrales moeten opknappen, en vooral: nieuwe moeten bouwen. Maar ze stopten liever het geld daarvoor in hun zakken, net als het geld voor een metro, een monorail en een deugdelijk openbaar vervoer. Dat is Jakarta. Dat is mijn huis.

Als er te weinig stroom is schakelen ze een paar wijken uit, wijken zoals de mijne. Het is vooral een woonwijk, en het is zaterdag, dus het geeft niet. Niemand wordt gewaarschuwd, de knop gaat gewoon om. Om12 uur ‘s middags, als het op z’n heetst is. Voor hoe lang? Geen mens die het weet, geen telefoonnummer dat je kunt bellen. Je moet wachten. Hoort dat er een centrale is ontploft.

Dat was twaalf uur. Nu is het vijf uur. Alles is nog steeds uit.
Alles.
De televisie, het internet, de telefoon, de airco, de ventilatoren. Geen beeld, geen muziek, geen informatie, geen koelte.
De koelkast, dat is het ergste. Als het te lang duurt bederft alles.
Maar de stilte is ook even wennen. In Indonesië is het nooit stil, altijd staat wel ergens een televisie aan op vol volume, of gewoon maar aan.
Na twee uur stilte herinnert iemand zich de wereldradio waar we voor het internet nog wel eens naar luisterden. Die wordt opgediept.

Nu is er ten minste nog even muziek.

Maar wat als straks de batterij leeg is?
Als het zometeen donker wordt?
Hoe kan ik dan mijn boek nog lezen?
Nog even en ook de batterijen van de laptop en de mobiele telefoon zijn leeg…

Ach, als dat alles is…

Mijn wijk klaagt niet. Mijn wijk wacht geduldig tot de stroom weer terugkomt. Maar het wordt erger. Nu is het nog een wijk, of twee wijken, maar er komt onvermijdelijk een moment waarop het helekrakkemikkige stroomnet in elkaar stort en de halve stad in het donker komt te zitten. Dat wordt een hel, met berovingen, inbraken, plunderingen en andere dingen die het daglicht niet kunnen verdragen. Omvallende kaarsjes zullen hele krottenwijken in brand zetten.
Nog twee uur, dan gaat de zon onder. Dan zit ik met mijn zaklamp naast de deur.

Ik ga dus vlug nog maar wat lezen.